Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ciąża. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ciąża. Pokaż wszystkie posty

piątek, 2 grudnia 2016

Trzeci trymestr

   Serio? Nie mogę w to uwierzyć! Wcale nie chodzi mi o to, że już odliczam tygodnie do porodu a nie miesiące. Chodzi o to, że w poprzedniej ciąży miałam czas i siły rozpisywać się co do tygodnia nad każdym mijającym tygodniem, a teraz nawet miesięcy nie ogarniam i dopiero trymestrami czas mi ucieka! Łał...


   Dokładnie jutro zaczynam 29. tydzień, gdy sobie wspominam poprzednią ciąże liczę, że to pięć tygodni przed niespodziewanym porodem. Ale jak to mówią, każda ciąża jest inna... ;) 

   Samopoczucie dopisuje mi, choć nie jestem wyjątkiem którego nie dotyka cowieczorna zgaga, bóle pleców, zadyszka czy poczucie bycia wielorybem. W tych sprawach niewiele się różni ta ciąża od poprzedniej. Takie tam ciążowe standardy... 
   Ze zgagą walczę jak w poprzedniej ciąży, jem małe porcje, często i lekkostrawnie, ale ostatecznie pomaga głównie tabletka. Na bóle pleców mam dwa sposoby, po pierwsze wymieniliśmy poduszki na takie wyprofilowane (z Ikei), są twarde ale wysokie i bardzo dobrze mi się na nich śpi. Po drugie joga! Zaczęłam ją praktykować kilka miesiący po urodzeniu Ignasia, kiedy potrzebowałam spokojniejszego ruchu którym uzupełnię intensywne ćwiczenia fitnessowe. Wkrótce wyszły na jaw problemy z tarczycą i musiałam zupełnie zrezygnować z fitnessu, ale z jogi... nie;) W ciąży jest trochę inaczej, pierwszy trymestr na ćwiczenia odpada, w drugim chodziłam na zajęcia z grupą, jak zawsze. Odkąd moje potrzeby coraz bardziej mijają się z możliwościami reszty osób na zajęciach, zaczęłam ćwiczyć pod okiem mojej instruktorki w domu. Uwierzcie mi, że joga czyni cuda na różne ciążowe dolegliwości a moja kochana joginka ukończyła szkolenie z zakresu jogi dla ciężarówek.
Co do zadyszki, cóż, wiele się tutaj nie zdziała. Gdyby nie ona pewnie pędziłabym jak szalona zapominając, że jestem w ciąży. Staram się stopować kiedy źle się czuję, jeżeli wychodzę z domu wybieram krótkie trasy z możliwością na przerwę. Niestety, odczuwam bardzo ciążę w dwupoziomowym mieszkaniu, codzienne wchodzenia kilkanaście razy po schodach męczy jak cholera...

   Przygotowania do nadejścia drugiego dziecka, jak część z Was pewnie wie, są daleko odbiegające od tych pierwszych, kiedy z obłędem wyliczało się w głowie litanię rzeczy to przygotowania, kupienia, załatwienia itd. Większość rzeczy jest, właściwie nie planuję żadnych zakupów oprócz środków higienicznych. Chyba już wszystkie pożyczone rzeczy udało nam się odzyskać, ach, czekamy jeszcze tylko na powrót przewijaka. Zostało mi wypranie tekstyliów, że tak powiem, i odświeżenie sprzętów, wózka, fotelika, laktatorów. 

   Zostało jeszcze jedno do zrobienia... przygotowanie Ignasia na ten moment kiedy zniknę z domu a po kilku dniach wrócę z Maluchem i od tej chwili wiele się zmieni ;) Macie jakieś rady na tą "poważną" rozmowę?

środa, 14 września 2016

Dwa plus dwa

   Znowu! Powtórka sprzed trzech lat. Znowu jest lato, nudności bez końca, znowu chciałam "przetrwać pierwszy trymestr", znowu wyczekuję brzucha, znowu miewam zachcianki, znowu wakacje przekładaliśmy. W końcu znowu jestem w ciąży ;)  


   Tyle rzeczy dzieje się tak samo, a jednak jest zupełnie inaczej kiedy "na pokładzie" jest już jeden żeglarz. Przede wszystkim, w co nigdy nie wątpiłam słuchając doświadczonych koleżanek, czas w drugiej ciąży biegnie! O ile, w pierwszej pochłonięta byłam studiami, projektami i zaliczeniami przed sesją, o tyle, teraz mam więcej obowiązków związanych ze Starszakiem.
   Druga ciąża to dla mnie większy spokój w głowie. Nie przejmuję się kiedy coś tam mnie ciągnie w brzuchu, wiem, że to więzadła. Nie łykam garści suplementów, nie czytam bez przerwy "mojej ciąży tydzień po tygodniu", jestem spokojniejsza.
   Zmienia się też podejście do wyprawki która w pierwszej ciąży była dla mnie sporym zajęciem. Teraz kiedy wszystko co jest potrzebne do opieki nad dzieckiem już mamy, plus minimalizm, podchodzę do spraw zakupów przed narodzinami kolejnego członka rodziny, bardzo hobbistycznie. Jeżeli czuję, że muszę coś kupić albo wymienić stawiam na jakość, trochę na oryginalność a może nawet dizajn.

   Właśnie jestem w 17 tygodniu, a spodziewany termin narodzin drugiego dziecka mamy na drugą połowę lutego. Ignaś miał się urodzić w połowie marca, a nie 3 lutego, więc do terminów porodu podchodzę z rezerwą. Oby jednak szło zgodnie z planem ;)

czwartek, 5 maja 2016

Dlaczego urodziłam wcześniaka

   Wielokrotnie zadawałam sobie to pytanie od chwili narodzin Ignaśka. "Skracająca szyjka", "poród przedwczesny", "poród postępujący". Dobra, dobra, ale skąd to wszystko się wzięło? Przecież ciąża przechodziła bez żadnych większych komplikacji. Ok, raz trafiłam do szpitala w piątym miesiącu, ale to dlatego, że zasłabłam a mój lekarz prowadzący jest zastępcą ordynatora i nalegano żeby dmuchać na zimne.

Ostatnie zdjęcie zrobione w 34 tygodniu.

   Generalnie ani ze mną, ani z nim nie było żadnych powodów... chyba, że czas zatarł mi to w pamięci... Muszę przejrzeć blog, coś pominęłam? Kiedy znalazłam się na porodówce, wiedziałam tylko, że z dzieckiem jest wszystko ok, to mój organizm zmobilizował się do wydania człowieczka na świat. I tak jaką wiedzę posiadałam wtedy leżąc w porodowym spadochronie (koszuli do porodu), tak wiele miesięcy później nie wiedziałam dlaczego właśnie to wszystko tak się potoczyło.
   Aż do momentu. Dziewięć miesięcy później, zaczęłam się gorzej czuć, urósł mi apetyt, podniosła mi się życiowa energii, nie mogłam spać, dostawałam zadyszki, schudłam. Ponieważ u mnie w rodzinie to genetyczne, szybko wyszło szydło (hehe, ta polityka;)) z worka, że mam nadczynność tarczycy. Zdiagnozowana po dwóch tygodniach ostrych objawów (w tym wytrzeszcz oczu, br!), od razu poddana leczeniu szybko się uspokoiła. Tarczyca, hormony, ciąża. Zrobił się mętlik w mojej głowie, bo dalsze leczenie miało rzutować na kolejną ciąże. Faktycznie, to właśnie przez tarczycę nie jestem jeszcze w drugiej ciąży. Przez kilka miesięcy wahałam się czy podjąć leczenie radioaktywnym jodem, które bezpowrotnie zniszczy chory organ. Brzmi groźnie, pewnie dlatego tak długo się zastanawiałam. Jednak ryzyko powikłań w trakcie ciąży i ryzyko konieczności poddania się tej terapii zaraz po porodzie sprawiła, że zdecydowałam się na nią. Wyobraziłam sobie, że tuż po porodzie jestem poddana leczeniu w wyniku którego nie mogłaby zbliżyć się do żadnego z moich dzieci przez 4 tygodnie, tuż po porodzie! Masakra! 
   Po leczeniu musiałam odczekać pół roku z zajściem w ciążę, a teraz tylko muszę trzymać poziom ;) Poziom hormonów TSH w normie, a właściwie bliżej dolnej granicy normy i... śmiało do roboty z tym drugim dzieciną! ;)
   Po tym krótkim wstępie, rozwinę moje podejrzenia co do przedwczesnego porodu... Kiedy zaczęłam czytać artykuły na temat ciąża+nadczynność/niedoczynność tarczycy, dowiedziałam się, że niezdiagnozowana nadczynność tarczycy u ciężarnej prowadzi do:
  • przedwczesnego porodu - było
  • niskiej masy urodzeniowej - było
  • zaburzeniom oddechowym adaptacyjnym? :-/ jakoś tak to leci, no, w każdym razie to też było
  • nieco wolniejszego rozwoju intelektualnego (dlatego nie mówi jeszcze pełnymi zdaniami..? hę?)
   Istnieje podejrzenie, w mojej głowie, że gdyby zostało wykryte zaburzenie pracy tarczycy w ciąży i byłabym wtedy leczona, donosiłabym ciążę do końca. Ale może wcale nie...
   Po prawidłowo przeprowadzonej terapii jodem, tarczyca wpada w stan niedoczynności, która jest o wiele mniej niebezpieczna dla zdrowia niż nadczynność. Niesie jednak ryzyko poronień i wad płodu, dlatego bezwzględnie nad całą ciążą czuwa endokrynolog. Szpital w którym rodziłam pierwszy raz, ma duży oddział endokrynologiczny, dlatego chcąc nie chcąc kolejny poród wiem już gdzie się odbędzie ;)

   Ilokrotność pytam endokrynologa (który mnie prowadzi od samego początku) i ginekologów, nikt nie jest w stanie jednoznacznie stwierdzić dlaczego urodziłam przed czasem. "Bo poród się zaczął", dzięki! Kiedy byłam w ciąży badanie na toksoplazmozę miałam przeprowadzone trzykrotnie(!), ale badania poziomu hormonów tarczycy, pomimo obciążenia genetycznego ani razu... To badanie dotychczas nie było obowiązkowe. Na szczęście jak się dowiedziałam od ginekolog, to się zaraz zmieni. 
   Morał z tej opowieści nie jest specjalnie pokrzepiający, ale życzę Wam donoszonych ciąż i w przypadku ciąży i badań, zachowałabym zasadę "lepiej jedno badanie więcej".

piątek, 1 kwietnia 2016

Drugie dziecko

    "Czas na drugie dziecko" zawraca mi głowę już od, naprawdę, dawna. Jeszcze zanim zostałam mamą po raz pierwszy, byłam święcie przekonana, że drugie dziecko najlepiej jest urodzić niedługo po tym pierwszym. Wiecie, te teksty o dzieciach które mają lepszy kontakt ze sobą bo urodziły się niedługo po sobie albo czysty pragmatyzm w wersji "za jednym zamachem". Zarzekałam się, że jak tylko Ignaś skończy półtora roku, bierzemy się do akcji! Chciałam (razem z moim życiowym Wspólnikiem;)) jak najmniejszej różnicy wieku. 


   Jako doświadczona mama(hehe), myślę sobie, że warto było poczekać z decyzją aż Ignaś będzie bardziej samodzielny. Aż zacznie mówić, więcej rozumieć, sam się ubierać(na to mogę jeszcze poczekać...), zrezygnuje z pieluch na rzecz toalety i opuści dotychczasowe łóżeczko(to znaczy, swoje, nie nasze). Zdarza mi się czasami przyglądać życiu rodzin z dziećmi w wieku 2 lata i 2 miesiące. No, umówmy się, lekko nie jest.
    Pewnie gdyby nie problemy ze zdrowiem które niespełna rok po porodzie zaczęły się ujawniać, byłabym już mamą dwójki, albo przynajmniej w stanie zaciążenia. Leczenie, leki i definitywny zakaz zachodzenia w ciąże przez pewien czas, zmusiły nas do zmiany planów. Ale jak to się mówi, co się odwlecze... 
   I tak się odwleka. Okres kwarantanny niedawno zakończony, a na horyzoncie drugiego dziecka nie widać. Jeszcze wizyta kontrolna i technicznie będę gotowa do dalszych "działań". A mentalnie? Tyle czasu na to czekam, droga będzie wolna...

wtorek, 9 grudnia 2014

Masaż Shantala i kosmetyczka

    To będzie reklama ;) Tak! Żadna tam sponsorowana, po prostu polecam Wam z czystym sumieniem, a co to zaraz się dowiecie....
   Jakiś czas temu dzwoni koleżanka, że potrzebne jest dziecko, a właściwie mama z dzieckiem. Do masażu. Hm... no, ja wiem... Ale o co chodzi? Pewna bardzo miła Ania, w ramach praktyk poszukiwała rodziców maluszków takich jak Ignaś do przeprowadzenia szkolenia z masażu Shantala. I takim, oto przypadkiem, trafiłam na Anię, kurs masażu i salon kosmetyczny dla kobiet w ciąży i dzieci ;)


   W sumie mieliśmy okazję otrzymać darmowe trzy zajęcia z Shantala, które odbywały się u nas w domu. Uf, nigdzie nie musiałam jeździć z Księciuniem na masowanie! ;)
   Zajęcia super! Ania na lalce, ja na żywej. Muzyka, ręczniczki, olejek i do roboty! Okazało się, że ten rodzaj rozwałkowywania mięści jest wyjątkowo przyjemny i... prosty. Shantal jawił mi się zazwyczaj jak coś bardziej skomplikowanego, a tu się okazuję, że po trzech spotkaniach jestę fachowcę w moim domu ;)


   Dodatkowo, fakt, że Ania otworzyła 1 grudnia salon kosmetyczny dla ciężarówek (i nie tylko) 10 minut pieszo od nas, totalnie mnie uszczęśliwił. Lokal całkowicie kids friendly, z kącikiem dla dzieci, krzesełkiem do karmienia i przewijakiem. No, ludzie, czego chcieć więcej od salonu kosmetycznego...? Blisko, bez problemu z dzieckiem, oby jeszcze nie było drogo... :-P Nie wiem jak Wy, ale ja już się wybieram... ;)


wtorek, 8 lipca 2014

Tego dnia się nie zapomina

   Bo czy któraś z Was, zapominała o dniu w którym dowiedziała się, że zostanie mamą? I tak nie uwierzę, jeżeli ktoś powie mi, że tak! ;)


   Dla niektórych bardzo wyczekiwana chwila, dla innych strach i problem, ale zawsze to dzień w którym zmienia się postrzeganie całego świata i swojego życia:) Dla mnie - wielka nadzieja. Dobrze pamiętam rozczarowanie, kiedy kilka dni wcześniej test wyszedł negatywny. Nie zmyliła mnie intuicja, czułam, że coś jest inaczej! 
   Dokładnie rok temu, dowiedziałam się o ciąży i dokładnie pamiętam jak płakałam ze szczęścia. Mój mąż, z którym byliśmy po ślubie ledwie 3 tygodnie był tak samo szczęśliwy, ale wiadomo, chłopaki nie płaczą... ;) Rodzicom powiedzieliśmy jeszcze tego samego dnia, po południu umówiłam się na wizytę u lekarza. A dalej, same wiecie...
   Kurcze, aż rok i tylko rok! Mam wrażenie, że minęła wieczność... ;)

sobota, 15 marca 2014

Matka - 6 tygodni po porodzie

   Dokładnie dzisiaj miałby się urodzić Ignasiek, równe 9 miesięcy po naszym ślubie i trzy przed pierwszą rocznicą;) Ale tak się nie stanie a dla mnie to dzień w którym teoretycznie kończę połóg. Jak się zmieniło moje ciało w trakcie ciąży, jak wraca do siebie teraz? A no tak:

I znowu wyglądam jak gimnazjalistka, a za 5 dni kończę ćwierć wieku! ;)

  • W czasie ciąży, trwającej u mnie 34 tygodni, przytyłam 8 kg, z czego został mi jeszcze jeden kilogram do wagi początkowej.
  • Mój brzuch rozciągnął się do ok. 105 cm, a dzisiaj w tym samym miejscu mam 20 cm mniej.
  • Włosy i paznokcie stały się zauważalnie mocniejsze i ładniejsze.
  • Skóra w trakcie ciąży była bardziej sucha niż wcześniej.
  • Pojawił się tylko jeden rozstęp, w miejscu dziurki po kolczyku w pępku.
  • Moje stopy nie zwiększyły rozmiaru ;) Za to biust, o jeden.
  • Kondycja fizyczna pozostała bez zmian po ciąży, już nie mogę się doczekać kiedy będę mogła iść na basen, rower, fitness... 
  • W trakcie porodu zyskałam pamiątkową bliznę:)
   Po wizycie kontrolnej u prowadzącego, wiem, że za jakieś 2 tygodnie będę mogła zacząć ćwiczyć, nawet mięśnie brzucha. Koniec z celibatem, ale gdybym planowała kolejną ciążę to najwcześniej za rok, no raczej... ;)
   Pewnie gdyby moja ciąża trwała jeszcze te sześć tygodni, zyskałabym więcej kilogramów i obwodu. Może pojawiłyby się jakieś rozstępy albo inne zjawiska. Tak czy inaczej, sądzę, że ciąża łaskawie mnie potraktowała, za co jestem wdzięczna;)

PS. Dziękuję Kochane za wsparcie i komentarze! 

niedziela, 23 lutego 2014

Historia mojego porodu

   Minęły już trzy tygodnie od tego, wielkiego dla mnie, dnia więc pora napisać jak to wszystko przebiegało.
Jak wiecie, w piątek przed porodem wybrałam się na wizytę kontrolną do mojego lekarza prowadzącego. Pojawiłam się na niej ok. 10:00, zaczęliśmy rozmowę na tematy formalne, profesor powiedział, że teraz będą częstsze wizyty, stanowczo powinnam odpoczywać i zlecił badania. Na koniec, jak zawsze, poszliśmy na badanie ginekologiczne do zabiegowego. Śmichy - chichy, lekarz mnie bada i stwierdza, że jednak zmiana planów, szyjka podatna i skrócona. Podjął decyzję żeby jeszcze tego samego dnia położyć mnie w szpitalu na kilka dni w celu wprowadzenia leczenia i obserwacji. Dostałam kategoryczny zakaz poruszania się więcej niż jest to konieczne. Wróciłam jeszcze do domu, dopakowałam torbę do szpitala, zadzwoniłam do męża i na 15:00 wróciłam do szpitala. Do poniedziałkowego poranka nie działo się nic specjalnego, badania ginekologiczne, USG, morfologia, KTG, kroplówka z czymś co miało uspokoić macicę i dwie dawki sterydów dla Małego na płuca.



   Ponieważ nie szykowało się nic nagłego i dostałam potrzebne leki, spodziewałam się, że poniedziałek/wtorek dostanę wypis i resztę czasu do porodu spędzę leżąc plackiem w domowych pieleszach. Nic bardziej mylnego, jak się później okazało!
   Każdego poranka, dnia roboczego na oddziale są wykonywane rutynowe badania ginekologiczne, na które pacjentki są wzywane po śniadaniu. Wtedy też są podejmowane decyzje co do ewentualnych wypisów. Byłam kompletnie wyluzowana, myślałam o wypisie, przed zabiegowym siedziało kilkanaście pacjentek, wszystkie myślały o wypisach. Było wesoło bo każda miała nadzieję, że dowie się czegoś fajnego, rozmowy, żarciki i co kilka minut któraś wychodziła, a inna wchodziła do gabinetu. Przyszła pora i na mnie. Zadowolona, pewnie weszłam do środka, gdzie znajdowało się kilku lekarzy i studentów. Zostałam poproszona za parawan na badanie, pani doktor która je robiła na bieżąco zdawała relację z "mojego dołu" do siedzących po drugiej stronie parawanu lekarzy. 
   - Szyjka zgładzona, poród postępujący - powiedziała, na co zareagowałam lekkim zaskoczeniem, ale jakby w ogóle nie dało mi to do myślenia, co z tego wynika.
   - No to na blok. - spokojnie odpowiedział zastępca ordynatora, dr Jarczewski. 
   Na blok?! Jaki blok?! To wypisu nie będzie? To wracam do łóżka... jaki blok? Wydawało mi się, że się przesłyszałam. Szyjka zgładzona, poród rozpoczęty i na blok, to wszystko brzmiało dla mnie jakby mówili o innej pacjentce. Przecież ja jeszcze nie rodzę! Zostało mi jeszcze sześć tygodni!
   Nie zdążyłam ogarnąć wszystkiego myślami, już wyszłam z gabinetu, zamknęłam za sobą drzwi, dziewczyny na korytarzu patrzą na mnie z minami w stylu "i co?". A ja w ryk! Z płaczem tu nie ma żartów, oddział na którym "lezą zagrożone ciąże" a ja wychodzę z płaczem z badania. 
   - Co się stało? - zapytała koleżanka ze zdziwioną miną.
   - Będę rodzić... - wymamrotałam przez łzy.
   - No to ciesz się! Ale fajnie... - powiedziała inna.
   - Ale ja się boję...
   - A który to tydzień?
   - Trzydziesty czwarty...
   - Eee, ja pierwsze urodziłam w 34. i jest zdrowe jak ryba... 
Z miną jak skazaniec i krokiem jak na ścięcie szłam w stronę swojej sali. Za chwilę miała przyjść po mnie położna. Faktycznie, ledwo doszłam do łóżka, ona już stała w drzwiach. Kazała mi zabrać dowód, wzięłam też telefon, a ona zabrała moje łóżko.
   Około 9:40 znalazłam się na bloku porodowym, zostałam podłączona do KTG, przyszedł mój prowadzący. Regularnie badano mi rozwarcie. Napisałam do męża smsa "jestem na porodówce", za pół godziny był przy mnie, później dojechała moja mama. Do czternastej sytuacja rozwijała się powoli, dostałam chyba jakieś leki, rozwarcie dosyć powoli postępowało, pamiętam że przy ostatnim badaniu było na 4 palce, chyba... Skurcze też były trochę marne, dopiero po nieprzyjemnym "zabiegu higienicznym" nabrały mocy, choć spodziewałam się czegoś mocniejszego. Prowadzącego trochę niepokoiło wolne tempo akcji, ale nie dostałam niczego na przyśpieszenie. Mijało już prawie pięć godzin od mojego pojawienia się na porodówce. W którejś chwili Ignasiowi zaczęło spadać tętno, na 100, 80, 60... Na chwilę się podniosło, w tym czasie przybiegł mój prowadzący i zastępca ordynatora. Zastępca ucisnął mój brzuch w kilku miejscach bacznie przyglądając się reakcji tętna Małego. W jednej chwili spadło do zera. 
   - Robimy cięcie - padło z ust któregoś  z lekarzy - nie ma co dalej czekać, pępowina gdzieś się owinęła.
Od tego momentu wszystko działo się tak błyskawicznie. Natychmiast położna podała mi jakiś strasznie słony lek do wypicia i zabrała się za najgorszą część mojego porodu, o której myśl wywołuje u mnie ciarki na plecach - zakładanie cewnika do pęcherza... Mój mąż, który już wtedy był na korytarzu (zgodnie z ustaleniami, że przy samym porodzie go nie będzie), myślał, że zaczęłam przeć słysząc jak krzyczałam z bólu. Od razu po tym, przeszłam boso do sali obok, operacyjnej. Usiadłam na stole, dostałam znieczulenie zewnętrzoponowe, którego też się trochę bałam, ale w tym całym zamieszaniu z zaskoczeniem nie rejestrowałam więcej bólu. Szybko poczułam jak całe ciało od tali w dół jest odrętwiałe. 
   Sama operacja była dosyć.... dziwna. Wszystko odczuwałam na lekkim, ogłuszającym haju, widziałam głowę mojego profesora zza parawanu, dookoła chodzili ludzie który sprawiali wrażenie zupełnie wyluzowanych. Ręce miałam rozłożona na boki, w samolot, do prawej miałam podłączony aparat do pomiaru ciśnienia który automatycznie uruchamiał się co kilka chwil. W lewej dłoni miałam zamocowany wenflon z kroplówką. Jakaś pani trzymała mnie za rękę i mówiła że wszystko jest dobrze, anestezjolog opowiadał mi żarty, przede mną leciały "szczypce!", "proszę odsunąć", "wyjmujemy!" itd. Po 10 min od tego jak weszłam na salę operacyjną usłyszałam krzyk Ignasia. Nie widziałam go, od razu zabrali do badań do sali obok, gdzie był mąż i moja mama. Po chwili jakaś pani przyniosła mi go pokazać, był owinięty w taki niebieski kokonik. Przyłożyła mi go do twarzy na kilka chwil. Przywitałam się z nim i zabrano go do inkubatora.
   Nie mam do nikogo pretensji że nie mogłam go od razu zobaczyć czy trzymać przez te ustawowe 2 godziny. Wiedziałam że tak musi być, chciałam tylko wiedzieć że jest zdrowy. Cieszyło mnie, że mąż go widział zaraz po narodzinach i był z nim w tych pierwszych chwilach, widział jak go badano. Podobno personel sam go zachęcał, żeby podszedł bliżej.
   Od chwili w której wyjęto ze mnie Ignasia, zaczęło mi się trochę dłużyć na tym stole. Obracałam głową na lewo i prawo, w końcu akcja zakończona, przeniesiono mnie na moje dotychczasowe szpitalne łóżko, do ręki dostałam butlę od kroplówki i wyjechałam na korytarz. Za drzwiami czekali na mnie mama i mąż, który właśnie wyszli od Ignasia. Wróciłam na swoją salę, było ok. 15:00. Do wieczora odwiedziło mnie pół mojej rodziny, byłam całkiem świadoma a z powodu ekscytacji nie mogłam spać, w zasadzie, do samego rana. Kiedy to wreszcie wróciło do mnie czucie w dolnej partii cała. Przez całą noc dostawałam jakieś kroplówki, leki dożylnie. Rano przyszły panie położne umyć mnie i doprowadzić trochę do ładu.
   Dużo czasu zajęło mi dojście do siebie po tym zaskakującym rozwiązaniu. Nie mogłam uwierzyć, że to już. Uczucie potęgowało rozdzielenie mnie z Ignasiem, którego zobaczyłam chyba dopiero we wtorek po południu, kiedy mąż wsadził mnie na wózek i pojechaliśmy na oddział noworodkowy. Przez to wszystko kompletnie zapomniałam o laktacji i karmieniu. Położne mówiły, że Mały nie chce ssać, że jeszcze dostaje jedzenie sondą, co wpływało na moje zapomnienie o laktacji. Dopiero w trzeciej czy czwartej dobie po porodzie, ogarnęłam się w tym temacie i mąż przywiózł mi wypożyczony laktator żeby szybko pobudzić mleczarnię.
   Taka to była moja przygoda porodowa;) Miało być inaczej, chciałam rodzić siłami natury, mieć malca przy sobie, cieszyć się karmieniem od pierwszego dnia. Było trochę strachu, trochę zmartwień ale tak bardzo cieszę się, że jesteśmy cali i zdrowi. Nasza wspólna przygoda, choć rozpoczęta przed czasem, jest naszą najlepsza przygodą jaka mogła się wydarzyć;)

piątek, 31 stycznia 2014

Syn się śpieszy!

   Dzisiejsza wizyta kontrolna przysporzyła nowych wydarzeń. Podczas badanie okazało się że... szyjka jest skrócona! Ignaś ma już dosyć brzuszka. Jest nisko ułożony i szykuje się do wylotu;)

Zostajemy w szpitalu na kilka dni. Dostaniemy sterydy na rozwój płuc małego i będziemy obserwowani. Prowadzący powiedział, żeby szykować się jeszcze na luty, ale wszystko mamy pod kontrolą, dzidziuś rozwija się prawidłowo więc nie ma powodów żeby się teraz stresować, bo i to nie pomoże. Trzymajcie kciuki! ;)

czwartek, 30 stycznia 2014

34 tydzień

   Ciężko, ciężej, jeszcze ciężej... ;) Kolejny tydzień mija raczej spokojnie. Pojawiają się skurcze, więc pewnie dobrze, bo w końcu pora ćwiczyć przed wielkim dniem. Zwykle trwają sekundę albo dwie, i czasami mylę je z kopniakami, które są już naprawdę mocne.
   Staram się kończyć wszystkie możliwie sprawy na uczelni, chwilowo idzie nieźle. Zaczęła ogarniać mnie potrzeba powyrzucania wszystkich niepotrzebnych rzeczy z domu, więc syndrom wicia gniazda uważam za obecny;)


Stan na 34 tydzień:
  • waga: 63,5 kg 
  • obwód brzucha: 101 cm 
  • szacowane wymiary dziecka: ok. 44 cm, ok. 2,3 kg
  • dziecko: przewraca się dość boleśnie dla mnie, kopie nóżkami po moich żebrach, ułożenie główkowe
  • samopoczucie: staram się nie denerwować i odpoczywać
  • piersi: powiększone, małe czerwone plamki, laktacja
  • cera/skóra: sucha
  • apetyt: normalny, zachcianki tygodnia: nabiał
  • brzuch: żyły na całym brzuchu, wystający pępek, jedyny rozstęp przy dziurce po kolczyku w pępku;) , twardy i napięty, pojawiają się skurcze
  • inne: zmęczenie, wstawanie w nocy do toalety 1-2 razy, ucisk na pęcherz, zgaga, ucisk na płuca, skurcze w szyjcie, mocne i gęste włosy

   Przespałam dzień w którym licznik pokazywał "50 dni", więc również radośnie donoszę, że zostało 42 dni! ;)

niedziela, 26 stycznia 2014

Moja laktacja w ciąży

   Udało się! Wreszcie biorę się za ten post! ;) Więc sprawa "mleczarni" zaczęła się u mnie tak... Ok. 28 tc zaczęłam zauważać, tuż po wyjściu z prysznica, biało-kremową substancję o konsystencji kremowej, w okolicach brodawek. Mniej więcej dwa tygodnie później, w tej samej sytuacji, przy delikatnym naciśnięciu piersi (smarując się balsamem), zaobserwowałam kilka kropel żółto - kremowej cieczy. Z opisu podanego przez położną wynikało, że to siara. W kolejnych dniach i tygodniach ilość płynu rosła i pojawiały się takie mikro plamki na piżamie. Właściwie na tym się ta historia kończy, póki co;)
   Znajoma położna powiedziała mi, że laktacja może się zacząć nawet przed 20 tc, ale najczęściej pojawia się po 30 tc. W zasadzie, nic to u mnie nie zmieniło, no może tylko pojawiło się "Kiedy można na degustację?" i wiele śmiechu mojego Męża;)
   Ponieważ te plamki na koszuli nocnej są tak małe, a na staniku nie zaobserwowałam, nie stosuję żadnych wkładek. Ale pewnie gdyby była taka potrzeba, w pierwszej kolejności sięgnęłabym po zwykłe płatki kosmetyczne. Nie ma sensu dla kilku kropel wypychać się wkładkami laktacyjnymi.
   Zapytałam się podczas zajęć ze szkoły rodzenia, czy jeżeli teraz pojawił mi się pokarm, a właściwie siara z domieszką pokarmu;) to czy nie zabraknie tej siary kiedy dziecko już będzie na świecie. Odpowiedziała, że na pewno nie i nie mam czym się martwić. Mleka też nie zabraknie. Podobno po urodzeniu łożyska organizm dostaje sygnał, że od teraz trzeba produkować tak na pełnych obrotach. Ale nie ma się czym stresować jeżeli na początku będzie go mało.
   W sprawach mlecznych, zaczynam się poważnie zastanawiać nad laktatorem. Najprawdopodobniej zdecyduję się na pojedynczy, elektryczny Avent. 
   A jak Wasze doświadczenia z mleczarnią? ;)

czwartek, 23 stycznia 2014

33 tydzień

   Ostatni tydzień to prawdziwa burza emocjonalna. Ale jak każda burza, i ta minęła. Wsparcie bliskich, Wasze i stosowanie się do porad o których pisałam w poprzednim poście, przyniosło efekty! :) Czuję się spokojniejsza, trochę wypoczęłam i miałam okazję zrzucić trochę stresu, emocji i zmęczenia. W dalszym ciągu zaliczam sesję, ale staram się podchodzić do obowiązków z odpowiednim dystansem. Nic na siłę.


Stan na 33 tydzień:
  • waga: 63,5 kg 
  • obwód brzucha: 100 cm - metr! Mam w pasie metr! :D
  • szacowane wymiary dziecka: ok. 43 cm, ok. 2 kg
  • dziecko: przewraca się jak szalony, kopie nóżkami tak że prawie mogę je złapać, ułożenie główkowe
  • samopoczucie: było kiepskie, jest lepiej
  • piersi: powiększone, małe czerwone plamki, laktacja
  • cera/skóra: sucha
  • apetyt: normalny, zachcianki tygodnia: żadne szczególne
  • brzuch: żyły na całym brzuchu, wystający pępek, jedyny rozstęp przy dziurce po kolczyku w pępku;)
  • inne: zmęczenie, senność (rytualne drzemki ok. 1 godzina dziennie), wstawanie w nocy do toalety 1-2 razy, ucisk na pęcherz, zgaga, zadyszka, ucisk na płuca, skurcze w szyjcie, mocne i gęste włosy

poniedziałek, 20 stycznia 2014

Wielka rozpacz, czyli hormony w ciąży

   Miałam pisać o czymś zupełnie innym. Miał być dalszy ciąg moich przemyśleń i przygotowań, miało być o laktacji albo o łóżeczku. Ale nie będzie.
   Nie będzie, bo nie mogę zebrać sensownie myśli, a jak mogę to i tak wszystko jest "na nie". Więc jak tu pisać o łóżeczkach skoro sama myśl o nich wywołuje histeryczny (albo chociaż lekko depresyjny) płacz.
   Odpowiedzialności za to "zamieszanie" szukałam w stresie i przemęczeniu. Otóż nic bardziej mylnego! Jasne, z całą pewnością ani zmęczenie, ani stres nie ułatwiają. Ale przecież każda matka i babka wie i Ci to powie, że jak coś jest na rzeczy z nastrojem u ciężarnej to chodzi o hormony!
   Całą ciążę byłam przekonana, że skoro tak świetnie mi szło na początku to z pewnością nie będzie z nimi problemu. "Mnie? Hormony? Że niby huśtawka nastrojów? Pff! Nie ma mowy, spoko, luz..."
   Histo(/e)ria zaczyna się niewinnie, może kilka razy było się bardziej nerwową, a to się na kogoś nakrzyczało, a to jakaś spontaniczna "kurwa" poleciała. Zdarza się i bez ciąży. I tak robi się coraz gęściej, jeżeli cokolwiek może drażni to gwarantuję - będzie drażnić, wszystko wkurza do granic możliwości, żeby za chwilę było "spoko, luz...". Aż do momentu kumulacji emocjonalnej... (cisza) i następuje zwolnienie blokady... (cisza) i w ryk!
   Płacz, szloch, zawodzenie, jakkolwiek by to nazwać, byle głośniej, szczerzej i z serca. Potem emocje trochę odpuszczają, przychodzi wyciszenie. Mózg zaspokojony, hormony też. Bliscy pocieszają, że przecież nie ma powodu i wszystko będzie dobrze, więc i  stabilizacja jakby (cóż za wielka zmyła) nadeszła... Cud - miód... aż do następnej fali. 
   Właście po kilku dniach to już kompletnie nie jest istotne co wywoła kolejne Tsunami. Nie chodzi o powód, o to żeby po coś płakać. Generalnie jest kiepsko i się płacze...
   Można by to nawet ze spokojem zakwalifikować do objawów ciąży, może z tej grupy mniej przyjemnych, które są i już. Ale w praktyce to trochę bardziej skomplikowane. Bo jak dodać do samych hormonów stres i przemęczanie to się robi niebezpiecznie. Dla maluszka i mamy, może się to skończyć pogłębieniem innych objawów i dolegliwości ciążowych np. bóle pleców, krzyża, głowy, skurcze, zawroty głowy, zgaga, nudności, skoki ciśnienia itd.. W najgorszym przypadku może się skończyć przedwczesnym porodem.
   Więc jak tu sobie radzić z takim przeciwnikiem, kiedy ani leki, ani zabiegi medyczne niewiele zdziałają (albo wcale) a do porodu zostało jeszcze 7 tygodni? Czy psycholog pomoże, skoro to sprawa chemii? Dzwonić do prowadzącego bo depresja sieje postrach?
   W przypływie energii i jednocześnie przerwie od rozpaczy, zwróciłam się z tymi pytania do poradnika. Podpowiedzi wydają się logiczne, więc będę sprawdzać czy działają. Oto one:
  • Mów bliskim co Cię trapi, wytłumacz im że to odmienny stan nad którym nie do końca panujesz, żeby nie poczuli się dotknięci Twoim zachowaniem a jednocześnie mogli Ci wspierać z należytą cierpliwością.
  • Potęgować burzę hormonalną będzie zmęczenie, więc zapewnij sobie odpowiednią dawkę odpoczynku i relaksu. Jeżeli możesz weź kąpiel (w nie za gorącej wodzie) z dodatkiem umilaczy, poproś partnera o masaż, napij się ulubionej herbaty/kawy/czekolady, sięgnij po fajną książkę lub film, wyjdź na spacer albo na miły zabieg u kosmetyczki. Przede wszystkim ogranicz ilość obowiązków, rezygnując z pewnych rzeczy lub prosząc o wyręczenie Cię inne osoby, z pewnością to zrozumieją.
  • Nie zapominaj o jedzeniu. Często przy spadku formy psychicznej spada tez apetyt -> cukier. Pamiętaj o regularnym odżywaniu. Dużo pij (byle byś nie topiła smutków w procentach)! 
  • Nie zaniedbuj siebie. Widok siebie w lustrze bez makijażu, "szopie" na głowie, w starym dresie nie sprzyja poprawie humoru.
  • Pamiętaj o szczęściu które Cię spotkało! O tym, że wkrótce będziecie z maleństwem spędzać radosne chwile!
   Wyczytałam, że jeżeli nic nie przynosi nawet minimalnej poprawy, należy skontaktować się z lekarzem. Depresja wywołana zmianami hormonalnymi może wymagać specjalistycznej opieki i nie można tego lekceważyć.
   Choć są chwile w których czuję się zupełnie normalnie, mam nadzieję, że te huśtawki szybko i bezpowrotnie miną. Zamierzam się teraz bezwzględnie stosować do ww. porad, może i Wy macie jakieś sprawdzone metody, będę wdzięczna za Wasze opinie.


czwartek, 16 stycznia 2014

32 tydzień

   Coraz ciężej z tym brzuchem;) Ale najważniejsze, że zawroty głowy chyba już ustąpiły! Trwało to w sumie ok. trzech tygodni, ale teraz jest znacznie lepiej! Odważyłam się nawet wyjść na ciążowe zakupy do galerii handlowej. Obyło się bez ekscesów, kiedy poczułam spadek sił chwyciłam za serową oponkę i szybko wróciłam do siebie;)
   W tym tygodniu byłam też na siódmej wizycie u lekarza prowadzącego. Zalecenia to kolejne badania: morfologia, mocz i (ostatnia już) toksoplazmoza, oczywiście odpoczywać i obserwować, w razie niepokojących objawów dzwonić. Kolejna wizyta już nie za 4, a za 3 tygodnie.


Stan na 32 tydzień:
  • waga: 63,5 kg 
  • obwód brzucha: 98 cm
  • szacowana dł. dziecka: ok. 41 cm
  • dziecko: bardzo mocno kopie, przewraca się z niesamowitą siłą, ułożenie główkowe
  • samopoczucie: "ile ta ciąża już trwa?!"
  • piersi: powiększone, czerwone plamki, laktacja
  • cera/skóra: bez problemów
  • apetyt: normalny, zachcianki tygodnia: słodycze
  • brzuch: żyły na całym brzuchu, lekko wystający pępek, brak rozstępów, stawianie się, swędząca skóra tylko pod pępkiem i (chyba) pokrzywka
  • inne: zmęczenie, senność (rytualne drzemki ok. 1 godzina dziennie), wstawanie w nocy do toalety 1-2 razy, ucisk na pęcherz, zgaga, zadyszka, ucisk na płuca

czwartek, 9 stycznia 2014

31 tydzień

   Kolejny tydzień za nami. W zasadzie powiedziałabym, że czuję się dobrze, jednak jest małe "ale". Nie mogę wyjść z domu, sama na dłużej niż 30 minut. I to jest całkiem kiepskie :-/ Za każdym razem, kiedy wychodzę na spacer który trwa dłużej niż pół godziny, (a już nie daj żeby to było do marketu, gdzieś gdzie jest tłoczno, duszno albo głośno) pod koniec wyprawy robi mi się słabo, mam wrażanie że się zaraz przewrócę, kręci mi się w głowie i dopadają mnie mdłości. Ubaw więc żaden... :-/ Od tej historii która skończyła się szpitalem, tak jest do tej pory. No dobrze, może czasami jest trochę lepiej...


Stan na 31 tydzień:
  • waga: 62,7 kg 
  • obwód brzucha: 97 cm - no, nie chce dojść do stówki! ;)
  • szacowana dł. dziecka: ok. 40 cm
  • dziecko: bardzo mocno kopie, przewraca się z niesamowitą siłą, chyba się przekręcił i leży w poprzek
  • samopoczucie: chcę już końca ciąży
  • piersi: powiększone, czerwone plamki, laktacja!!
  • cera(/skóra): bez problemów, sucha na łydkach
  • apetyt: normalny, zachcianki tygodnia: słodycze
  • brzuch: żyły na całym brzuchu, płaski pępek, brak rozstępów, stawianie się, swędząca skóra
  • inne: zmęczenie, senność, wstawanie w nocy do toalety 1-2 razy, ucisk na pęcherz(kłucie), zgaga, zadyszka, ucisk na płuca, zawroty głowy, uczucie słabości

piątek, 3 stycznia 2014

Pranie pieluszek

   Moje ostatnie obawy nakłoniły mnie do zabrałam się za pranie "asortymentu":) Podzieliłam rzeczy na dwie kategorie: pranie w 60'C i pranie w 30-40'C. Przejrzałam wszystkie metki i wyszła na to, że w pierwszym rzucie (60'C) pójdą w ruch pieluszki flanelowe, tetrowe i becik.


   A to cała wyprawka, zebrana do tej pory. Pieluszki jeszcze przed praniem. W sumie całość zajmuje szufladę, pudełeczko (to przeźroczyste z IKEI) i dwa niewysokie pudełka kartonowe. Proszek tylko stoi w łazience. Podejrzewam, że oprócz wózeczka i łóżeczka, o wiele więcej miejsca to nie zajmie. Tym bardziej że planujemy zakup łóżeczka z szufladami, więc nieodczuwalnie zwiększy to miejsce na przechowywanie.





U Was jest/było inaczej z tym mieszczeniem?

wtorek, 31 grudnia 2013

30 tydzień

   Nowy rok a razem z nim "trzecia zmiana kodu z przodu"! Jeee...! :D Zaczynałam powątpiewać czy to kiedyś nastąpi. Na tym etapie ciąża dłuży mi się niesamowicie. To już mniej więcej rok, od kiedy zaczęłam poważnie układać plan na macierzyństwo. A przy okazji prawie rok bloga;) 
   Zaczynam się nieco denerwować porodem, coraz częściej o nim myślę. To co jeszcze niedawno wydawało się tak odległe, jest już zbliżającym się wydarzeniem - na wyciągnięcie ręki. Sama już nie wiem, czy lepsze są porody siłami natury czy te kończące się cesarką. Rozumiem kobiety które decydują się na CC na żądanie, ale z drugiej strony, czy to do końca takie kolorowe i lepsze od porodu naturalnego? Całe szczęście zostawiam tą decyzje lekarzom;) 


Stan na 30 tydzień:
  • waga: 62,2 kg 
  • obwód brzucha: 97 cm
  • szacowana dł. dziecka: ok. 38 cm
  • dziecko: bardzo mocno kopie(czasami nawet to boli i kłuje), przewraca się z niesamowitą siłą, aktywne już nie cały dzień, ułożone nisko główkowo
  • samopoczucie: tryb "pora się szykować", nastawienie na odpoczywanie
  • piersi: powiększone, żyłki, czerwone plamki, laktacja!!
  • cera: bez problemów, sucha na łydkach
  • apetyt: troszkę większy, zachcianki tygodnia: słone przekąski
  • brzuch: żyły na całym brzuchu, powoli spłaszczający się coraz bardziej pępek, brak rozstępów, stawianie się, zaczerwienienie wokół dziurki po kolczyku w pępku
  • inne: zmęczenie przy najmniejszym wysiłku, wstawanie w nocy do toalety 1-2 razy, ucisk na pęcherz(kłucie), zadyszka (nawet kiedy nie robię nic męczącego), ucisk na płuca, zawroty głowy

   Ten rok, niewątpliwie, był dla mnie pełen wrażeń. Obroniłam tytuł inżyniera, dostałam się na studia II stopnia, wyszłam za mąż, zaszłam w ciążę, podjęliśmy decyzję o zmianie mieszkania. Wydarzyło się wiele "przygód", z przewagą tych optymistycznych. Dla mnie "13" to chyba szęśliwa liczba. Mam nadzieję, że kolejny rok przyniesie mi równie dużo radości, z pewnością wywróci moje życie do góry nogami, ale niech to będzie radosne wywrócenie;)
Tego życzę i Wam, żeby było wiele radości, pogody ducha, dużo zdrowia i spełnienia marzeń!

czwartek, 26 grudnia 2013

29 tydzień

   Początek trzeciego trymestru nie zaczął się optymistycznie, choć jak to mówią "wszystko dobre, co się dobrze kończy". Moje omdlenie okazało się nie być czymś zagrażającym życiu mojemu i Ignaśka. Co więcej, to pewnie bardzo typowa dolegliwość i nieraz, niejedna ciężarna zasłabła w ciąży. 
   Pobyt w szpitalu pomógł mi zwrócić uwagę na kilka, być może, istotnych kwestii z życia szpitala oraz porodu i całego tego zamieszania, ale o tym w osobnym poście.


Stan na 29 tydzień:
  • waga: 61,5 kg 
  • obwód brzucha: 96 cm, stoi w miejscu
  • szacowana dł. dziecka: ok. 37 cm
  • dziecko: bardzo mocno kopie(czasami nawet to boli), przewraca się z niesamowitą siłą, aktywne prawie cały dzień, ułożone główkowo
  • samopoczucie: tryb "pora się szykować", nastawienie na odpoczywanie
  • piersi: powiększone, żyłki, czerwone plamki
  • cera: bez problemów
  • apetyt: jak przed ciążą, zachcianki tygodnia: śledzik, mandarynki, makowiec
  • brzuch: żyły na całym brzuchu, powoli spłaszczający się coraz bardziej pępek, brak rozstępów, stawianie się ok. 2 razy dziennie
  • inne: zmęczenie przy najmniejszym wysiłku, wstawanie w nocy do toalety 2-3 razy, ucisk na pęcherz(kłucie)

poniedziałek, 23 grudnia 2013

Przedświąteczna hospitalizacja ciążowa

   Moja chwilowo nieobecność, na moim i na Waszych blogach, nie była związana z zaciętymi przygotowaniami do świąt. Niestety. W czwartek rano wybrałam się na spacer, całe szczęście z koleżanką. Od samego rana czułam się trochę słabiej, ale tłumaczyłam, że jest niskie ciśnienie, bo faktycznie było. Pomyślałam, że spacer świetnie mi zrobi. Okazało się odwrotnie, szybko poczułam się jeszcze gorzej i kiedy już miałam wracać do domu nagle się pogorszyło. Zawroty głowy, duszności, drętwiejące dłonie, w końcu wymioty. Ledwo doszłam z pomagającą mi koleżanką do przychodni, pod której nosem właśnie byłyśmy. Trochę niechętnie, ale przyjęto mnie na badania: EKG, cukier i ciśnienie. Wszystko w normie, ale internista zalecił wizytę u kardiologa oraz poinformowanie lekarza prowadzącego. Wróciłam do domu. Prowadzący zagranicą, odesłał mnie do "mojego" szpitala i polecił do kogo mam się udać. W międzyczasie zadzwoniła moja mama(lekarz), że już rozmawiała z lekarzami z CZMP, mam przyjeżdżać na badania. Jak się okazało nie na same badania a na kilkudniowy pobyt. 
   Od czwartku wieczora do dzisiaj, spędziłam czas na oddziale położniczym. Badania krwi, moczu, kardiologiczne, ginekologiczne, codziennie KTG, ciśnienie. Ostatecznie nic mi nie jest, ale muszę odpoczywać (kolejny raz słyszę to zalecenie:>), dużo pić i unikać pozycji pionowej. 
   Mam wrażenie, że jak na omdlenie, które zdarzają się nierzadko w ciąży, to chyba trochę za długo tam siedziałam. Ale jak to mówią "lepiej dmuchać na zimne..." ;)
   Powoli wracam do rzeczywistości. Niefart, że akurat przed świętami to się wydarzyło, ale trudno. Sprzątanie odpada, niestety kilku prezentów mi jeszcze brakuje, a szanse na wyjście z domu do jutra wieczora są nikłe. Cały czas kręci mi się w głowie, choć podejrzewam, że to z powodu zbyt długiego leżenia przez ostatnie kilka dni...;)

czwartek, 19 grudnia 2013

28 tydzień

   Pierwszy tydzień III trymestru! Nie mogę uwierzyć, że to już! ;) Trzeci trymestr... brzmi poważnie, to już nie jakaś tam połowa, środek ciąży! To już bliżej niż dalej! ;) Zawsze wiedziałam, że ten okres to już jest prawdziwe wyczekiwanie, bo to już nie ma to tamto. Dziecko może się w zasadzie w każdej chwili urodzić i nie grozi to tragedią. Brzuch widać na kilometr, pieluchy schną na sznurku, śpioszki wysypują się z szuflad, na poważnie myśli się o tym gdzie stanie łóżeczko, albo nawet się już je rozstawia. Ale z drugiej strony, brzuszek większy, kręgosłup bardziej przemęczony, pęcherz ma dosyć toalety... ;) To nieważne, do spotkania coraz bliżej...


Stan na 28 tydzień:
  • waga: 61,5 kg 
  • obwód brzucha: 96 cm 
  • szacowana dł. dziecka: ok. 36 cm
  • dziecko: kopie punktowo w dwóch miejscach naraz (chyba z jednej strony stópki a z drugiej główka), przewraca się z niesamowitą siłą, aktywne prawie cały dzień
  • samopoczucie: przemęczenie
  • piersi: powiększone, żyłki, czerwone plamki
  • cera: bez problemów
  • apetyt: jak przed ciążą, zachcianki tygodnia: mandarynki, słodycze
  • brzuch: żyły na całym brzuchu, powoli spłaszczający się coraz bardziej pępek, brak rozstępów
  • inne: zmęczenie przy najmniejszym wysiłku, silny ból dolnej partii pleców, wstawanie w nocy do toalety 2-3 razy

Przez całą ciążę czytam sobie o etapach rozwoju u płodu, tydzień p tygodniu. Odwiedzam w tym celu parenting.pl. Niektóra informacje tak mnie bawią, że aż muszę się nimi podzielić... ;)

"Zmniejszająca się przestrzeń wokół dziecka powoli zaczyna uniemożliwiać
dotychczasowe swobodne koziołkowanie, natomiast nadal przekręca się ono i wykonuje wiele ruchów kończynami oraz precyzyjne ruchy mimiczne." - mój syn chyba nie zna słowa "uniemożliwiać"

"Większość odruchów wrodzonych jest już widoczna, np.odruch ssania, poszukiwanie pokarmu, odruch kroczenia, odruch chwytny." - kurcze, czy to nie jest śmieszne?! :D

"Podobnie zaczyna regularnie ziewać - o ile wcześniej można było zaobserwować pojedyncze ziewnięcia, tak teraz pojawiają się całe cykle ziewania, gdzie po jednym ziewnięciu następuje kolejne." - cykliczne ziewanie... :P