Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Lekarz. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Lekarz. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 5 maja 2016

Dlaczego urodziłam wcześniaka

   Wielokrotnie zadawałam sobie to pytanie od chwili narodzin Ignaśka. "Skracająca szyjka", "poród przedwczesny", "poród postępujący". Dobra, dobra, ale skąd to wszystko się wzięło? Przecież ciąża przechodziła bez żadnych większych komplikacji. Ok, raz trafiłam do szpitala w piątym miesiącu, ale to dlatego, że zasłabłam a mój lekarz prowadzący jest zastępcą ordynatora i nalegano żeby dmuchać na zimne.

Ostatnie zdjęcie zrobione w 34 tygodniu.

   Generalnie ani ze mną, ani z nim nie było żadnych powodów... chyba, że czas zatarł mi to w pamięci... Muszę przejrzeć blog, coś pominęłam? Kiedy znalazłam się na porodówce, wiedziałam tylko, że z dzieckiem jest wszystko ok, to mój organizm zmobilizował się do wydania człowieczka na świat. I tak jaką wiedzę posiadałam wtedy leżąc w porodowym spadochronie (koszuli do porodu), tak wiele miesięcy później nie wiedziałam dlaczego właśnie to wszystko tak się potoczyło.
   Aż do momentu. Dziewięć miesięcy później, zaczęłam się gorzej czuć, urósł mi apetyt, podniosła mi się życiowa energii, nie mogłam spać, dostawałam zadyszki, schudłam. Ponieważ u mnie w rodzinie to genetyczne, szybko wyszło szydło (hehe, ta polityka;)) z worka, że mam nadczynność tarczycy. Zdiagnozowana po dwóch tygodniach ostrych objawów (w tym wytrzeszcz oczu, br!), od razu poddana leczeniu szybko się uspokoiła. Tarczyca, hormony, ciąża. Zrobił się mętlik w mojej głowie, bo dalsze leczenie miało rzutować na kolejną ciąże. Faktycznie, to właśnie przez tarczycę nie jestem jeszcze w drugiej ciąży. Przez kilka miesięcy wahałam się czy podjąć leczenie radioaktywnym jodem, które bezpowrotnie zniszczy chory organ. Brzmi groźnie, pewnie dlatego tak długo się zastanawiałam. Jednak ryzyko powikłań w trakcie ciąży i ryzyko konieczności poddania się tej terapii zaraz po porodzie sprawiła, że zdecydowałam się na nią. Wyobraziłam sobie, że tuż po porodzie jestem poddana leczeniu w wyniku którego nie mogłaby zbliżyć się do żadnego z moich dzieci przez 4 tygodnie, tuż po porodzie! Masakra! 
   Po leczeniu musiałam odczekać pół roku z zajściem w ciążę, a teraz tylko muszę trzymać poziom ;) Poziom hormonów TSH w normie, a właściwie bliżej dolnej granicy normy i... śmiało do roboty z tym drugim dzieciną! ;)
   Po tym krótkim wstępie, rozwinę moje podejrzenia co do przedwczesnego porodu... Kiedy zaczęłam czytać artykuły na temat ciąża+nadczynność/niedoczynność tarczycy, dowiedziałam się, że niezdiagnozowana nadczynność tarczycy u ciężarnej prowadzi do:
  • przedwczesnego porodu - było
  • niskiej masy urodzeniowej - było
  • zaburzeniom oddechowym adaptacyjnym? :-/ jakoś tak to leci, no, w każdym razie to też było
  • nieco wolniejszego rozwoju intelektualnego (dlatego nie mówi jeszcze pełnymi zdaniami..? hę?)
   Istnieje podejrzenie, w mojej głowie, że gdyby zostało wykryte zaburzenie pracy tarczycy w ciąży i byłabym wtedy leczona, donosiłabym ciążę do końca. Ale może wcale nie...
   Po prawidłowo przeprowadzonej terapii jodem, tarczyca wpada w stan niedoczynności, która jest o wiele mniej niebezpieczna dla zdrowia niż nadczynność. Niesie jednak ryzyko poronień i wad płodu, dlatego bezwzględnie nad całą ciążą czuwa endokrynolog. Szpital w którym rodziłam pierwszy raz, ma duży oddział endokrynologiczny, dlatego chcąc nie chcąc kolejny poród wiem już gdzie się odbędzie ;)

   Ilokrotność pytam endokrynologa (który mnie prowadzi od samego początku) i ginekologów, nikt nie jest w stanie jednoznacznie stwierdzić dlaczego urodziłam przed czasem. "Bo poród się zaczął", dzięki! Kiedy byłam w ciąży badanie na toksoplazmozę miałam przeprowadzone trzykrotnie(!), ale badania poziomu hormonów tarczycy, pomimo obciążenia genetycznego ani razu... To badanie dotychczas nie było obowiązkowe. Na szczęście jak się dowiedziałam od ginekolog, to się zaraz zmieni. 
   Morał z tej opowieści nie jest specjalnie pokrzepiający, ale życzę Wam donoszonych ciąż i w przypadku ciąży i badań, zachowałabym zasadę "lepiej jedno badanie więcej".

środa, 25 listopada 2015

Sezon infekcji uważam za otwarty

   Właściwie, to już od miesiąca u nas w domu pojawił się stan wirusowy, prawie bez przerwy zbierając żniwa. Choć mamy tylko jedno dziecko, prawie cały czas ktoś jest chory.
   Najniebezpieczniejsi "dawcy" rzecz jasna przebywają w przedszkolu, ale zmęczenie i sezon nie pozostawia suchej nitki na współpracownikach i współpasażerach MPK. Ach. Wizyt u lekarza w ciągu ostatnich tygodni, nawet nie chce mi się liczyć... No, dobra jakieś trzy czy cztery, ale to wciąż dużo! Żadne z nas nie zostało zaszczepione cudowną mocą przeciw grypie, nie łykamy Odpornisiów i nie przestaliśmy widywać się z ludźmi, być może dlatego tak swobodnie czują się u nas te wszystkie infekcje. Mimo tego mam kilka pomysłów na walkę o odporność, bo choć od miesiąca "ciągle coś", to podobno mogłoby być znacznie gorzej i znacznie wcześniej... (Takie plotki na mieście.)


1. Dieta.
Mam wątpliwości co do cudownego uzdrowienia po herbacie z czystka, syropie z malin czy misce kaszy jaglanej. To raczej nisko skuteczne metody przeciwdziałania np. grypie. Ale z całą pewnością byłoby gorzej gdybym codziennie serwowała sok z kartonu, dżem i biały ryż. Poza tym cudowną dietę stosuję od dawna, więc ciężko mi stwierdzić czy to jakoś bardzo pomaga, ale! Ale Ignaś jest podobno najrzadziej chorującym dzieckiem w przedszkolu (strach myśleć co przeżywają pozostali rodzice!).
Jest jednak produkt który faktycznie działa cud przez duże "c". Potrafi postawić na nogi umierającego, choć pomijam tutaj kwestię zapachowo-oddechowe. Mowa o czosnku. Jeżeli tylko przekonacie dziecko do zajadania się 1-2 ząbkami czosnku dziennie, w jakiejkolwiek postaci, macie gwarancję szybkiej poprawy podczas choroby i świetną profilaktykę w zdrowiu! ;-)

2. Hartowanie.
Nie jestem jedną z tych mam, która z radością niczym na widok bluzeczki w przecenie biegnie z dzieckiem do rozchorowanej kuzynki, żeby zahartować (zarazić?) swe dziecię obcymi wirusami. Nie, nie jestem. Za to wierzę, w hartowanie przez spacerowanie;-) Ruch, zabawa czy zwykły wyjazd z wózkiem, byleby wydarzały się regularnie, poprawiają odporność dziecka i to jest fakt. Nie przegrzewam, w pokojach, zwłaszcza w sypialniach jest całodniowe wietrzenie, a na noc zamykamy okna (tnz. rozszczelniamy, większość okien na taką funkcję) i przykręcamy kaloryfery. 

3. Higiena.
No, każdy wie, higiena to podstawa. Ale w okresie Niemadniabezwirusów zdarza mi się przeginać i dobrze mi z tym! (Odbiję sobie w pozostałą część roku :-P) Myjemy dłonie mydłem antybakteryjnym, za każdym razem kiedy jestem poza domem i dotykałam czegokolwiek. Kiedy dojeżdżam do pracy albo wracam do domu, od razu idę do łazienki umyć ręce. A jak nie myję, to wiecie... te żele antybakteryjne. Ok, dłonie są po takiej sterylizacji trochę suche, ale najłatwiejsza droga zarażania to droga kropelkowa, więc warto.
Druga sprawa, to taka, że nie ma picia z tych samych szklanek! Na co dzień nie mam z tym żadnych problemów, bawiąc się pijemy z Ignacym z jednego kubka, karmimy się wzajemnie swoimi widelcami, luz - blues. Ale nie jesienią! Do przedszkola daję mu bidon z wodą z miodem i cytryną (ach, ta dietetyczna indoktrynacja...) i proszę żeby podawać mu tylko to do picia. W innym wypadku cała grupa potrafi odcisnąć swoje małe usteczka na jednej szklance...
W worku "higiena" jest jeszcze jedna rzecz, pranie i mycie zabawek i pościeli. Jeżeli ktoś jest chory zmieniam całą pościel co 2 dni do końca choroby, jeżeli ktoś ma gorączkę, mogę robić to codziennie. Częściej myję plastikowe i drewniane zabawki, a te które da się prać wrzucam do pralki (niektóre plastikowe też to wytrzymują :-P).

   Z wizytą u lekarza, kiedy moje sposoby nie pomagają, czekam dwa dni. Trzeciego biorę Małego pod pachę i idę na rejon. Siebie i męża leczę sama :D Podawanie specyfików z apteki, których z zasady unikam jak ognia, traktuję z rezerwą. Jeżeli to antybiotyk albo steryd dzwonię do mojej mamy (lekarki) i pytam o zdanie, już wielokrotnie odradziła mi faszerowania go zbyt silnym lekiem. Co do innych leków, zazwyczaj marudzę czy nie ma naturalnego zamiennika, (jak musi to też z apteki ale...) żeby skład miał bardziej z lasu niż z laboratorium. Jak już wspominałam, nie jestem buntowniczką mimo wszystko i jeżeli trzeba i na wszystkie moje pytania i wątpliwości słyszę "nie, musi wziąć to i kropka" to grzecznie wykupuję specyfiki i jadę z tematem. Wierzę, że tylko początek sezonu jest taki ciężki i zaraz będzie z górki (naiwność), bo do marca trochę czasu jeszcze zostało...

niedziela, 29 grudnia 2013

Matka Straszna Polka

   Zdecydowana większość krążących opinii o wybranym przez mnie szpitalu, jest negatywna. Piszą o tym na forach, mówią o tym w szkołach rodzenia, słyszy się o tym w przychodniach i poczekalniach. No dobra, może przesadziłam... ;) Ale fakt, że uwielbieniem się CZMP nie cieszy. Miałam okazję, gościć ostatnio w tym szpitalu, i to była wizyta niespodziewana. Od początku byłam nastawiona do szpitala neutralnie, z przewagą optymizmu. Neutralnie, ponieważ ciężko wypowiadać się na temat czegoś, czego się nie zna. Ale teraz, doświadczona, uważam się to naprawdę bardzo dobry szpital! 
   Przysięgam, nie biją, nie głodzą, nie poniżają! Jasne, nie rodziłam tam jeszcze, ale moje "oddziałowe koleżanki" po porodach wcale nie narzekały na karygodne traktowanie. Cieszyły się, że to ciężkie wydarzenie jest za nimi i wreszcie maleństwa są z nimi:) Panie położne i pielęgniarki biegały wokół nich jak przy porcelanie, przychodziły często i nie ignorowały próśb, skarg na dolegliwości, spokojnie tłumaczyły.
   Nie było najmniejszego problemu z odwiedzinami, zdarzały się wizyty kilkuosobowe, i nawet wieczorem, kiedy zatroskany mąż jeszcze był na oddziale, nikt go nie wyganiał.
   Ok, może jedzenie nie jest ich mocną stroną. Ale w końcu to nie restauracja tylko szpital. Kuchnia musi być wystarczająca do przetrwania i taka była. Obiady mogłyby być... gorące, ale przynajmniej nikt się nie poparzy! :P Widziałam, że sporo osób miało swoje śniadaniowe dodatki, ale raczej mało kto chodził do baru na obiad. Mnie akurat chciało się chodzić na gorącą zalewajkę, obiady nie trafiały w "mój gust", ale nie widzę w tym problemu;)


   Jeżeli chodzi o wyposażenie, czy asortyment który warto ze sobą zabrać, to zdecydowanie jest kilka rzeczy o których warto wiedzieć. Do torby trzeba spakować: papier toaletowy (w toaletach go nie ma), kubek na herbatę (plus ewentualnie herbatę, choć ona jest w termosie do każdego posiłku) i sztućce. Ponieważ ja trafiłam nagle, nie miałam tych rzeczy od razu, ale znalazły się "rozwiązania zastępcze", nie ma co panikować;)
   Oddział na którym leżałam przyjmuje rozwiązanie w którym noworodki są na osobnej sali. Widziałam, że mamy były zadowolone z tego rozwiązania. One obolałe po porodach odwiedzały maluszki podczas karmienia i kiedy tylko miały na to ochotę. Przez resztę czasu dzieci były pod opieką a mamy dochodziły do siebie. Do noworodków mogli wchodzić tylko rodzice, co uważam za rozsądne. Przy tym rozwiązaniu płacz nie przeszkadzał leżącym ciężarnym które jeszcze nie urodziły.
    Sale są trzyosobowe, z metalowymi łóżkami, stoliczkami, stołem, krzesełkami i TV. Na dwie sale przypada jedno WC i prysznic, ale kolejek nie było.
   Do użytku kobiet po porodzie dostępne są podkłady poporodowe, chyba w dwóch rozmiarach albo rodzajach (nie przyglądałam się ale były dwa koszyczki).
   Pacjentki które wychodzą ze szpitala z maleństwami otrzymują dwa pudełka z prezentami - wyprawką, jedno niebieskie, a drugie różowe. W środku znajdują się próbki i gadżety od sponsorów.

   Gdybyście miały jakieś pytania, o ile będę mogła, chętnie odpowiem. Generalnie jestem zadowolona z pobytu i chętnie wrócę tam rodzić:)

poniedziałek, 23 grudnia 2013

Przedświąteczna hospitalizacja ciążowa

   Moja chwilowo nieobecność, na moim i na Waszych blogach, nie była związana z zaciętymi przygotowaniami do świąt. Niestety. W czwartek rano wybrałam się na spacer, całe szczęście z koleżanką. Od samego rana czułam się trochę słabiej, ale tłumaczyłam, że jest niskie ciśnienie, bo faktycznie było. Pomyślałam, że spacer świetnie mi zrobi. Okazało się odwrotnie, szybko poczułam się jeszcze gorzej i kiedy już miałam wracać do domu nagle się pogorszyło. Zawroty głowy, duszności, drętwiejące dłonie, w końcu wymioty. Ledwo doszłam z pomagającą mi koleżanką do przychodni, pod której nosem właśnie byłyśmy. Trochę niechętnie, ale przyjęto mnie na badania: EKG, cukier i ciśnienie. Wszystko w normie, ale internista zalecił wizytę u kardiologa oraz poinformowanie lekarza prowadzącego. Wróciłam do domu. Prowadzący zagranicą, odesłał mnie do "mojego" szpitala i polecił do kogo mam się udać. W międzyczasie zadzwoniła moja mama(lekarz), że już rozmawiała z lekarzami z CZMP, mam przyjeżdżać na badania. Jak się okazało nie na same badania a na kilkudniowy pobyt. 
   Od czwartku wieczora do dzisiaj, spędziłam czas na oddziale położniczym. Badania krwi, moczu, kardiologiczne, ginekologiczne, codziennie KTG, ciśnienie. Ostatecznie nic mi nie jest, ale muszę odpoczywać (kolejny raz słyszę to zalecenie:>), dużo pić i unikać pozycji pionowej. 
   Mam wrażenie, że jak na omdlenie, które zdarzają się nierzadko w ciąży, to chyba trochę za długo tam siedziałam. Ale jak to mówią "lepiej dmuchać na zimne..." ;)
   Powoli wracam do rzeczywistości. Niefart, że akurat przed świętami to się wydarzyło, ale trudno. Sprzątanie odpada, niestety kilku prezentów mi jeszcze brakuje, a szanse na wyjście z domu do jutra wieczora są nikłe. Cały czas kręci mi się w głowie, choć podejrzewam, że to z powodu zbyt długiego leżenia przez ostatnie kilka dni...;)

piątek, 13 grudnia 2013

Wizyta kontrolna (VI)

   Byliśmy dzisiaj na kolejnej wizycie u naszego prowadzącego. Część "teoretyczna" poszła gładko, dostałam receptę na Tardyferon-Fol, w związku z niedokrwistością. Wspominałam o ogromnej ruchliwości Małego oraz o tym, że czasami brzuch mi twardnieje, ale to ponoć żaden problem, czasami tak może być. Więcej zastrzeżeń nie miałam więc przeszliśmy do badania. I tutaj się zrobiło nieco cieplej. Trochę niezadowolona mina profesora, dała mi do zrozumienia, że coś jest na rzeczy. Chyba mam skróconą szyjką. Kiedy w głowie pozbierałam wszystkie fakty w całość, przez chwilę serce miałam w gardle. Profesor natychmiast wykonał badanie USG, które na szczęście rozwiało obawy. Szyjka 3cm, zamknięta, wszystkie parametry Maluszka w normie, tylko dosyć nisko ulokowany główkowo, ale ponoć tak się zdarza. Wszystkie działo się w ciągu kilku minut, ale domyślacie się co wtedy przeżywałam...
Dwudziesty siódmy tydzień, to nawet do wcześniaka mu brakuje tygodnia... Szpital, leki, leżenie, podtrzymywanie. To było kilka, naprawdę strasznych minut. 
Wychodząc z gabinetu starałam się już uspokoić, opowiedziałam mężowi o wszystkim który też się przestraszył na widok miny naszego lekarza, kiedy przechodziliśmy z jednego gabinetu do drugiego na USG. 
Kiedy już wróciłam do domu, na spokojnie wszystko przemyślałam, emocje opadły, zrozumiałam przekaz. "Ogarnij się!". Mój syn chce spokoju! Przeszkadza mu moja aktywność, stress, pośpiech, miliard obowiązków. To jedna z tych historii, kiedy nagle zaczynasz wszystko rozumieć i zmieniasz swoje życie;) Tak! Ja teraz zmienię je! Obiecuję, że od dzisiaj wrzucam na tryb lajcik-sofcik, szkoła, prezenty dla rodziny, gotowanie i ozdoby świąteczne poczekają albo mogą być ogarnięte przez kogoś innego.
Przysięgam, że już nie napiszę więcej "ciężki tydzień pełen napięć"! ;) Trzymajcie mnie za słowo!
I za Ignaśka też trzymacie kciuki, żeby się tak nie śpieszył!

PS. Chyba zacznę prać asortyment, tknęło mnie, że powinnam być gotowa!

poniedziałek, 5 sierpnia 2013

Druga wizyta u lekarza

Wróciliśmy od lekarza w rodzinnym składzie! :)
Od razu miałam wykonane USG, na którym profesor pokazał nam Naszą Małą Kuleczkę;) Wytłumaczył co jest płodem, łożyskiem i ciałkiem żółtym. Obejrzeliśmy go z każdej strony, zmierzyliśmy i na chwilę obecną jego wzrost to 1,14 cm, aparat wyliczył to na 7t2d! Czyli nieco mniej niż licząc od ostatniej miesiączki (7.06). Usłyszeliśmy też bicie serduszka, co widać na pierwszym zdjęciu.


Profesor założył mi kartę ciąży i zlecił wykonanie badań, oto lista:
- grupa krwi
- odczyn Coombsa 
- glukoza
- Hl, UR, HIV
- toksoplazmoza, gG, gM
- mocz
- morfologia
Następna wizyta za miesiąc, mam dbać o siebie i przyjmować kwas foliowy, powiedział że Prenatal jest ok, biorę dalej.
Było krótko i treściwie. Badanie i wizyta rozwiała moje obawy, wszystko jest ok i tego mam się trzymać;)


wtorek, 16 lipca 2013

Pierwsza wizyta u lekarza i wybór szpitala

Jakiś czas wahałam się czy lepiej rodzić w prywatnym i nowoczesnym szpitalu w ramach NFZ, czy w największym w okolicy państwowym szpitalu którego znam od dziecka (część mojej lekarskiej rodziny tam pracowała/-uje). W końcu zdecydowałam się na, choć wątpliwej sławy ale dobrze mi znane, Centrum Zdrowia Matki Polki, oczywiście w Łodzi:)


   Krąży opinia że bez względu na to w którym szpitalu, w jakich warunkach i za jaką cenę by się rodziło, to w razie "awarii" dziecko/ciężarna trafiają do tego właśnie miejsca. Szpital składa się głównie z dwóch bloków, A - położniczo-ginekologiczny i B - dziecięcy. Pomimo wielu opinii że w tym miejscu kobiety traktowane są jak przedmioty a porody idą "taśmowo", dysponują ogromnym sztabem świetnych specjalistów i sprzętem godnym tak poważnej instytucji. Do tego wszystko mają na miejscu, wiele oddziałów, klinik, laboratoriów a nawet sklepy z art. dziecięcymi, kiermasze odzieżowe, kwiaciarnie, sklepiki spożywcze czy salon kosmetyczny;)
   Od kiedy pamiętam planując ciążę i myśląc o lekarzu miałam w głowie wybranego ginekologa-położnika. Kilka dni po wykonaniu domowego testu, udał mi się dodzwonić do pana profesora i umówić na pierwszą wizytę. Umówiłam się na poniedziałek od rana.

   Podczas wizyty profesor zrobił mi USG na którym widoczny był mały pęcherzyk ciążowy, ale jeszcze nie było widać w nim zarodka. Wystraszyłam się i zrobiłam mi się bardzo przykro, liczyliśmy z mężem że zobaczymy jakąś kropeczkę, że usłyszymy "oto Wasz dzidziuś". Prof. powiedział że to jest jeszcze bardzo młoda ciąża i ciężko powiedzieć jak się będzie rozwijać. Zostaliśmy zaproszeni na wizytę za 2 tygodnie, żadnych badań i zakładania karty nie było. Wyszliśmy trochę rozczarowani, myślałam że będzie już widać tą małą kropeczkę... :/
Słyszałam różne historie o pustych pęcherzykach itd., oczywiście po powrocie do domu dosiadłam się do komputera, raz czytałam że to zły znak, a raz że jest ok. Ostatecznie, podpieram się tabelką którą znalazłam tutaj i jestem dobrej myśli, bo przecież stres mi nie pomoże, a co ma być to będzie...

(W dniu badania 5 tydz. i 3 dzień)

Od dawna mamy zaplanowaną podróż poślubną, którą zaczynamy we czwartek. Lekarz nie miał ku niej żadnych przeciwwskazań. Mam dbać o siebie jak kobieta w ciąży, brać kwas i nie przeforsowywać.  Podróż zaplanowaliśmy na ponad 3 tygodnie, ale jeżeli wszystko z Brzuszkiem jest na dobrej drodze, to kolejne ciążowe dolegliwości które już wkrótce się uaktywnią mogą wpłynąć na czas, miejsce i długość wyjazdu. Nie wykluczone że wrócimy znacznie wcześniej niż myśleliśmy. Tym bardziej że chcemy jechać do Toskanii a tam teraz są 40-sto stopniowe upały! 
Trzymajcie kciuki!

Pozdrawiam,
Ola