Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wcześniak. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wcześniak. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 5 maja 2016

Dlaczego urodziłam wcześniaka

   Wielokrotnie zadawałam sobie to pytanie od chwili narodzin Ignaśka. "Skracająca szyjka", "poród przedwczesny", "poród postępujący". Dobra, dobra, ale skąd to wszystko się wzięło? Przecież ciąża przechodziła bez żadnych większych komplikacji. Ok, raz trafiłam do szpitala w piątym miesiącu, ale to dlatego, że zasłabłam a mój lekarz prowadzący jest zastępcą ordynatora i nalegano żeby dmuchać na zimne.

Ostatnie zdjęcie zrobione w 34 tygodniu.

   Generalnie ani ze mną, ani z nim nie było żadnych powodów... chyba, że czas zatarł mi to w pamięci... Muszę przejrzeć blog, coś pominęłam? Kiedy znalazłam się na porodówce, wiedziałam tylko, że z dzieckiem jest wszystko ok, to mój organizm zmobilizował się do wydania człowieczka na świat. I tak jaką wiedzę posiadałam wtedy leżąc w porodowym spadochronie (koszuli do porodu), tak wiele miesięcy później nie wiedziałam dlaczego właśnie to wszystko tak się potoczyło.
   Aż do momentu. Dziewięć miesięcy później, zaczęłam się gorzej czuć, urósł mi apetyt, podniosła mi się życiowa energii, nie mogłam spać, dostawałam zadyszki, schudłam. Ponieważ u mnie w rodzinie to genetyczne, szybko wyszło szydło (hehe, ta polityka;)) z worka, że mam nadczynność tarczycy. Zdiagnozowana po dwóch tygodniach ostrych objawów (w tym wytrzeszcz oczu, br!), od razu poddana leczeniu szybko się uspokoiła. Tarczyca, hormony, ciąża. Zrobił się mętlik w mojej głowie, bo dalsze leczenie miało rzutować na kolejną ciąże. Faktycznie, to właśnie przez tarczycę nie jestem jeszcze w drugiej ciąży. Przez kilka miesięcy wahałam się czy podjąć leczenie radioaktywnym jodem, które bezpowrotnie zniszczy chory organ. Brzmi groźnie, pewnie dlatego tak długo się zastanawiałam. Jednak ryzyko powikłań w trakcie ciąży i ryzyko konieczności poddania się tej terapii zaraz po porodzie sprawiła, że zdecydowałam się na nią. Wyobraziłam sobie, że tuż po porodzie jestem poddana leczeniu w wyniku którego nie mogłaby zbliżyć się do żadnego z moich dzieci przez 4 tygodnie, tuż po porodzie! Masakra! 
   Po leczeniu musiałam odczekać pół roku z zajściem w ciążę, a teraz tylko muszę trzymać poziom ;) Poziom hormonów TSH w normie, a właściwie bliżej dolnej granicy normy i... śmiało do roboty z tym drugim dzieciną! ;)
   Po tym krótkim wstępie, rozwinę moje podejrzenia co do przedwczesnego porodu... Kiedy zaczęłam czytać artykuły na temat ciąża+nadczynność/niedoczynność tarczycy, dowiedziałam się, że niezdiagnozowana nadczynność tarczycy u ciężarnej prowadzi do:
  • przedwczesnego porodu - było
  • niskiej masy urodzeniowej - było
  • zaburzeniom oddechowym adaptacyjnym? :-/ jakoś tak to leci, no, w każdym razie to też było
  • nieco wolniejszego rozwoju intelektualnego (dlatego nie mówi jeszcze pełnymi zdaniami..? hę?)
   Istnieje podejrzenie, w mojej głowie, że gdyby zostało wykryte zaburzenie pracy tarczycy w ciąży i byłabym wtedy leczona, donosiłabym ciążę do końca. Ale może wcale nie...
   Po prawidłowo przeprowadzonej terapii jodem, tarczyca wpada w stan niedoczynności, która jest o wiele mniej niebezpieczna dla zdrowia niż nadczynność. Niesie jednak ryzyko poronień i wad płodu, dlatego bezwzględnie nad całą ciążą czuwa endokrynolog. Szpital w którym rodziłam pierwszy raz, ma duży oddział endokrynologiczny, dlatego chcąc nie chcąc kolejny poród wiem już gdzie się odbędzie ;)

   Ilokrotność pytam endokrynologa (który mnie prowadzi od samego początku) i ginekologów, nikt nie jest w stanie jednoznacznie stwierdzić dlaczego urodziłam przed czasem. "Bo poród się zaczął", dzięki! Kiedy byłam w ciąży badanie na toksoplazmozę miałam przeprowadzone trzykrotnie(!), ale badania poziomu hormonów tarczycy, pomimo obciążenia genetycznego ani razu... To badanie dotychczas nie było obowiązkowe. Na szczęście jak się dowiedziałam od ginekolog, to się zaraz zmieni. 
   Morał z tej opowieści nie jest specjalnie pokrzepiający, ale życzę Wam donoszonych ciąż i w przypadku ciąży i badań, zachowałabym zasadę "lepiej jedno badanie więcej".

poniedziałek, 4 sierpnia 2014

6 miesięcy!

   Proszę Państwa, mój syn ma już... pół roku! :D Tak, tak, to już nie byle co! Połowa brzmi naprawdę dumnie. Gdyby ktoś pytał o szczegóły, to wspomnę, że powinien mieć 4,5 miesiąca.


   Mój Półroczniak waży teraz ok. 8,1 kg, a jego ciało mierzy 70 cm. Choć mieści się spokojnie w niektóre ubranka w rozmiarze 68, to ja lubię zakładać na niego te 74, są luźniejsze, wygodniej się z nimi obcuje. Przy wielorazówka generalnie używa się większych ubranek, przynajmniej my tak mamy. Zwykła pielucha, nie zajmuje tyle miejsca, jest cieńsza i mniej odstaje od pupy.
   Ignaś jada bez zmian, co 3 godziny. Dostaje butelkę z MM wypełnioną do 150 ml, choć zdarza mu się w nocy dostać 180 ml. Mleko to wciąż HiPP Bio Combiotik 1, ale kolejna opakowanie to będzie chyba "2". Ignaś od niedawna (po skończonym 5. mc) dostaje kleik ryżowy i troszkę przetartej marchewki, batata i brokuła. Dostaje jedną porcję dziennie takiego dania. Ale z rozszerzaniem się nie śpieszymy... ;)
   Wielorazówki nosi w rozmiarze - M (zapięte na górne guziki), z wkładkami głównie z mikrofibry. Na noc wkładam dodatkowo mały wkład bawełniany i "suchą pupę".
   Dziecko nam się rozbrykało, całymi dniami ciężko ćwiczy skomplikowane układy choreograficzne ;) Posiada już w pełni dopracowaną technikę przekręcania się na brzuszek, zaczął wyginać mostki, nóżkami tańczy w powietrzu, uczę go przewrotu z brzuszka na plecy. Posadzony w foteliku np. samochodowym, rwie się do siadania.
   Wózek? Ech, nadszedł ten moment! Gondola jest za mała, ale o tym już pisałam, Ignaś przemierza teraz świat w spacerówce.
   Staramy się trzymać schematu dnia i po 19:00 Księciunio leży w łóżeczku z intencją zaśnięcia. Zaczynamy oczywiście od kąpieli, potem mleko i hop, do łóżka. Czytamy bajkę na dobranoc albo, irytując sąsiadów, prezentujemy dziecku nasze umiejętności wokalne. Ignaś od około miesiąca przesypia od 20:00 do 4:00, a od niedawna do 4:45 (jeeeach!), budząc się wyjątkowo punktualnie ;) U mnie w domu, to była normalka, że do ósmej jesteśmy z siostrą w łóżkach i śpimy. Otwierałam szeroko oczy widząc jak długo inne dzieci hasają po domu zanim pójdą spać, ale nawet nie protestowałam, tak byłam przyzwyczajona do tego rytuału. Teraz, zdecydowanie rozumiem o co chodziło moim rodzicom ;) No, oczywiście, o dobry sen dziecka... a przy okazji chwila świętego spokoju rodzica po ciężkim dniu... :P


piątek, 4 lipca 2014

Pięć miesięcy

  Na wstępie, chciałam Wam bardzo podziękować za słowa wsparcia pod ostatnim postem. Dodały mi otuchy i pocieszenia, już lepiej rozumiem sytuację i wkrótce, mam nadzieję, całkiem się z nią pogodzę. Dzięki, jesteście wspaniałe!

  Za nami już prawie pół roku, no, jeszcze miesiąc, ale już prawie... Aż trudno uwierzyć... :) To niesamowite jak bardzo stał się teraz aktywny, skoro jeszcze 2-3 miesiące temu przesypiał całe dnie.


   Ignaś który powinien kończyć dopiero 3,5 miesiąca, waży obecnie 7 kg, a jego wzrost to 66 cm. Coraz dłuższy ten nasz Królewicz:) Ale przez ostatni miesiąc nie podrósł na tyle żebyśmy musili wymieniać garderobę, nadal nosi branka w rozmiarze 68.
   Synek jada regularnie co 3 godziny, niestety... już tylko MM :( Jedna porcja to 150 ml, choć producent mleka podaje, że w tym wieku powinien wypijać 180-210 ml na porcję. Nie przejmuję się tym, wystarcza mu 150 ml, przybiera całkiem - całkiem, więc nic na siłę... Mleko dostaje bez zmian HiPP Bio Combiotik. Ignacio nadal nie ma rozszerzonej diety i jego wyłącznym posiłkiem jest mleko.
   W kwestii pieluszek również nic się nie zmieniło. Używamy wielorazówek w większym rozmiarze, czyli - M (zapięte na górne guziki), i dalej nie stosujemy przy tym kremów na odparzenia.
   W ostatnim miesiącu dopadły go aż dwa skok rozwojowe. Niestety, ten pierwszy okazał się morderczy dla karmienia piersią, ech... Ale nie tylko zasiały spustoszenie, Ignaś w ostatnim miesiącu naprawdę się rozkręcił. Gada jak nakręcony, poznaje możliwości swojego gardła i sam się dziwi z odgłosów jakie wydaje. Poznaje możliwości swojego ciała, gibie się na wszystkie strony, jest mega aktywny, wesoło z nim mamy! ;) 
    Mamy wypracowany swoją regularną zabawę połączoną z gimnastyką. Układam go przed sobą na łóżku, ćwiczę z nim rozciąganie i przekręcanie się na brzuszek, które idzie mu coraz sprawniej. Z innych, nowych umiejętności to sięganie po zabawki kiedy leży na brzuszku. Śmiało porusza rączkami w pozostałych pozycjach i obsesyjnie wkłada je do buzi, ale rączki w końcu się nudzą. Bez przerwy próbuje wsadzić do ust co tylko jest w zasięgu rąk, najczęściej ofiarą padają śliniak, pieluszka lub zabawki;) Nie wiem do końca, jaki ma to związek z tym pakowaniem wszystkiego do paszczy, ale ślini się przy tym na potęgę! Może to z powodów higienicznych, organizm tak reaguje, a może to zapowiedź ząbkowania... br!
   Choć jest  już bardzo aktywnym gagatkiem, to zdarza mu się przyciąć drzemkę w ciągu dnia, zwykle traw to 30-60 min i dzieje się ok. 3 razy dziennie.
   Ignaś jest coraz dłuższy ale nadaj wozimy go w gondoli, choć powoli przeczuwam koniec tej współpracy. Prawdą jest, że gondola Mutsy nie należy do największych, a mnie zależy, żeby nie forsować jego kręgosłupa, więc jak najdłużej będziemy z niej korzystać.




środa, 30 kwietnia 2014

Trzy miesiące

   O kurcze, to już?! ;) Cieszę się na myśl, że mamy już te trzy miesiące, a razem z nimi koniec dolegliwości ze strony układu pokarmowego. Sprawdziło się u nas i od kilku dni jest nieco lepiej z kolkami. Nad ranem prawie wcale się już nie zdarzają. Jedynie, problem pojawia się, z odbijaniem które nie zawsze się prawidłowo odbywa i później Ignaś cierpi z tego powodu.


   Nasze Maleństwo już całkiem nadgoniło rozwojem. Waży 5,4 kg, co prawda to dolna granica dla dziecka w jego wieku, ale wg. norm przyjętych dla dzieci urodzonych o czasie! Wzrost to ok. 57-58 cm, dlatego dalej nosi ubranka w rozmiarze 62.
   Jada jak do tej pory, mniej więcej co 3 godziny, w porcjach (uwaga!) mniejszych niż dotychczasowo! Jeszcze tydzień temu normą było 120 ml, ale od kilku dni jada 60-90 ml... Przyznam, że bardzo mnie to zdziwiło i kompletnie nie kojarzyłam o co chodzi... Ale, ale... Ignacy za każdym razem jest przystawiony do piersi, z obu ciągnie do oporu (co zajmuje mu 5 min. z każdej), więc to jasne;) Ignacy więcej pije z cycka i automatycznie mniej z butli! ;) Dokarmiamy go cały czas HiPP Bio Combiotik.
   Cały czas korzysta z pieluszek wielorazowych w rozmiarze S (na najmniejszym zapięciu). Dokupiliśmy kilka  nowych wkładów;) (To uzależnia...)
   Nowe umiejętności, to na pewno wodzenie wzrokiem nie tylko za przedmiotami ale też za nami:D oraz uśmiechanie się przy podciąganiu do siadania. Zabawne dlaczego akurat to powoduje uśmiech na jego buzi, ale fajnie popatrzeć:) Czekamy na wielki dzień w którym uśmiechnie się tak po prostu do nas, czuję, że to już niedługo.
   Z nieukrywaną radością, muszę przyznać, że nocne kolki minęły. Na ich miejsce pojawiły się problemy z odbijaniem, czego konsekwencją jest gromadzenie powietrza w brzuszku i prawie całodzienne męczarnie. Dlatego lecę do apteki po Espumisan...
   Wyprawa do Warszawy, która miała miejsce w ostatni weekend nie przysporzyła żadnych dolegliwości a Ignaś dzielnie zniósł wyprawę:)




   Taki to nasz Maluszek w czepcu... ;)

wtorek, 15 kwietnia 2014

Miesiąc od planowanej daty porodu

   Aż trudno uwierzyć, że Ignaś kończyłby dzisiaj miesiąc skoro jest z nami już ponad 10 tygodni... ;) Czasami sobie wyobrażam jak to by było gdyby miał wiek licząc od planowanej daty narodzin. Niewiarygodne.

   Ignaśko waży ok. 4,8 kg, mierzy już 57 cm więc po raz pierwszy odkładamy za małe ubranka do pudełka które będzie czekać na kolejne maleństwo. Teraz nosi ubranka w rozmiarze 62. 
   Jada mniej więcej co trzy godziny w porcjach ok. 90 ml mleko HiPP Bio Combiotik, z piersi udaje mu się zjeść ok. 4-5 razy na dobę przez 10-30 min. z każdej piersi. Sporadycznie jada z piersi w nocy. 
   Ignaś nadal korzysta z pieluszek wielorazowych w rozmiarze S (czyt. zapiętych na najmniejszy rozmiar), zmieniamy pieluszkę przed każdym karmieniem. Codziennie wstawiam pranie z pieluszkami i wkładami, więc zestaw 4 otulaczy + ok. 20 wkładów w zupełności nam wystarcza. W sytuacjach awaryjnych, tj. kiedy babcie zajmują się Ignasiem czy wychodzimy do lekarza, Mały nosi pieluszki jednorazowe w rozmiarze 2. Średnio wychodzi ok. 1 pieluszka jednorazowa na 2-3 dni.
   Księciunio dalej przyjmuje kwas foliowy, żelazo i witaminę D. Podczas ostatniej wizyty w szpitalu zrobiono mu morfologię, jednak dalej ma lekką niedokrwistość. Za miesiąc kolejne badanie i może wreszcie przestanie brać leki.
   Ignaś potrafi już; trzymać główkę w górze i obracać się na boki kiedy leży na brzuszku, obracać główką za dźwiękami kiedy leży na plecach, trzymać główkę prosto kiedy jest w pozycji pionowej, patrzeć na twarze, próbuje packać przedmioty "latające" (grzechotki).
 
   Z życia Królewicza...


poniedziałek, 7 kwietnia 2014

Karmienie - dziewięć tygodni

   Wkraczamy w trzeci miesiąc życia, wiek skorygowany to sześć tygodni. Co nam przyniósł kolejny tydzień w sprawie karmienia piersią? Sukces! Tak, tak, Moi Mili;) Ignaś jada już ok. 3-4 razy na dobę właśnie z cycka. Ale to nie wszystko, zdarza się, że nasz Maluszek spędza przy piersi nawet ponad godzinę (rekord to 1:20 godz.) i nie trzeba go później dokarmiać, je dopiero jak zawsze, za kolejne 2-3 godziny.


   Ach, to przełomowy moment, do tej pory nawet jak spędzał przy karmieniu 50 min. trzeba było go dokarmić bo dalej był głodny. 
   Co prawda, do pełnego przestawienia jeszcze sporo nam brakuje, bo np. w nocy jeszcze ani razu się nie udało a i 3-4 razy to nie 7-8 jak zazwyczaj jada. Ale dla mnie to i tak część sukcesu i powód do radości. Nie wszystko naraz. A przecież nawet, gdyby to się miało zatrzymać na tym etapie, to niech mi ktoś powie, czy nie warto było? ;) 
    Karmię w pozycji leżącej, właściwie mam wrażenie, że ona nam bardzo pomogła w przestawianiu, oraz w pozycji krzyżowej. Staram się, żeby za każdym razem zjadł z obu piersi, a po każdym karmieniu układam do odbicia, tak na wszelki wypadek. Ostatni Ignaś dosyć często ulewa. 
   Cieszę się nawet, jeżeli tylko na 10 minut się przyssa do każdej piersi, nie muszę wtedy korzystać z laktatora;) Jednak choć mam wrażenie, że produkuję więcej pokarmu, zwłaszcza w chwili karmienia mam wrażenie, że piersi mi eksplodują, to wciąż odciągam nie więcej niż te 20 ml. Nie przejmuję się tym za bardzo, bo wiem, że ilość odciągniętego pokarmu nie przekłada się na ilość pokarmu w rzeczywistości.
   Oby tak dalej! Wierzę, że się całkiem przestawi! ;)

poniedziałek, 24 marca 2014

Karmienie - ósmy tydzień walki

   Kolejne dni mlecznej batalii mijają. Ignaś który wagą przekroczył 3,5 kg jada już regularnie porcje po 90 ml. Od prawie dwóch tygodni udaje mu się przyssać do piersi dwa razy na dobę, średnio po 10-15 minut z każdej piersi. Próby podejmujemy mniej więcej godzinę - dwie po posiłku, wtedy nie jest tak bardzo nerwowy i łatwiej idzie. Najczęściej przystawiam go w pozycji krzyżowej lub na leżąco, co faktycznie jest bardzo wygodne;) 


   Od prawie tygodnia używam laktatora Medeli Lactiny Plus, spodziewałam się, że pomoże mi rozkręcić laktację i w ciągu kilku dni zauważę dużą zmianę. I co? Zmiana jest, ale słowo "duża" to przesada. Odciągam ok. 20-25 ml, czyli wróciłam do pojemności od której zaczynałam, a która w ostatnim czasie zmniejszyła się do 12-15 ml. Być może w kolejnym tygodniu podniesie się jeszcze o te 10-15 ml.

   Ignaś poza moją skromną ilością mleka przyjętego z piersi i odciągniętego, dalej dostaje mleko początkowe Nan Pro 1. Co drugi dzień dodajemy do niego wzmacniacz pokarmu i kwas foliowy, a codziennie dostaje witaminę D i żelazo. Nadal jest karmiony wyłącznie smoczkiem Medela Calma, ale w dalszym ciągu ma problemy ze złapaniem smoczka, czasami zajmuje to nawet 5-10 minut.

   Niestety, od weekendu Mały jest bardzo niespokojny, w sobotę budził się w nocy i nad ranem, płakał i jęczał. Już w niedzielę było tak przez cały dzień, dzisiaj jest niewiele lepiej. Początkowo zrzucałam winę na kolki, trochę też wymiotuje, ale żaden ze znanych mi sposobów nie pomaga. Ani masaż, termoforek, Espumisan, układanie na brzuszku. (Herbatkę koperkową odstawiłam bo nie chciał jej pić i wymiotował.) Później zaczęłam się zastanawiać czy nie reaguje tak na moje mleko, a może na jakieś leki? Czasami pomaga kiedy dostanie dodatkową porcję mleka. Ale nawet smoczek pomaga tylko na chwilkę, tak samo noszenie. Tym samym, Ignasiek, przesypia coraz mniej czasu w ciągu dnia. Nie wiem, co stoi za tym marudnym humorem, ale być może to chwilowy kryzys który niebawem sam minie.

czwartek, 20 marca 2014

Wiosennie - wyniki Candy

   Z czym mi się kojarzy wiosna? A no z moimi urodzinami;) Dokładnie dzisiaj obchodzę 25. rocznicę, ale w tym roku wiosna, a właściwie przedwiośnie kojarzy mi się z planowaną datą porodu, która tak naprawdę wypadła zimą.
   Dzięki tej pięknej pogodzie, nie będziemy musieli czekać na długie spacery i przesiadywanie na świeżym powietrzu z Ignaśkiem.



Z mlecznego frontu:
   Ignaś w dalszym ciągu , już od 10 dni, codziennie ssie. Bywa bardzo różnie, wczoraj 5 minut, dzisiaj 50! Wydaje mi się, że kiedy jest to długi czas, on nie ssie aktywnie, tylko ciućka, ale na tym etapie i to mnie zadowala. Zwiększyły się porcje które zjada jednorazowo, z 60 ml na 75-90 ml. Ilość mleka które odciągam... maleje:-/ Już jest 12-15 ml, od kilku dni nie miałam nawet 20 ml. Od wczoraj korzystam z wypożyczonego laktatora Medela Electric Plus, o którym mi pisałyście. Kto wie, może za kilka dni będzie znacznie lepiej...
   Dziękuję Kochane, za komentarze, porady i wsparcie. Są dla mnie bardzo cenne! Choć nie mam niekiedy czasu odpisać, czytaj je z uwagą. Na tę chwilę nie rezygnuję z dalszej walki, do końca miesiąca to pewne, że będę próbować. Potem samo wyjdzie czy coś się zmienia czy stanęło.

   Na koniec przyjemności, dziękuję za udział w zabawie! ;) Drogę losowania nagroda poleci do autora komentarza nr 6! Pod tym komentarzem podpisała się Wiola Ch., gratuluję! Odezwij się Wiolu na mojego maila makolowo@gmail.com, a ja Ci wyślę wybraną przez Ciebie pracę:)

poniedziałek, 17 marca 2014

Termin narodzin a karmienie

   Godzina "zero" wybiła, nasz Wcześniaczek ma już sześć tygodni. Początkowo to miała być data do której będę walczyć o karmienie piersią. Za Waszą namową postanowiłam wydłużyć okres przestawiania, i jak na razie nie przestaję, ale nie wiem jak długo jeszcze damy radę. 


   Na dzień dzisiejszy jedynym progresem jest fakt, że codziennie od 5 dni jest jedna udana próba przystawienia w ciągu doby. Pozostałe próby kończą się fiaskiem, jest albo za bardzo głody, nerwowy, zbyt zaspany, albo po prostu nie i kropka. W dalszym ciągu problem leży w chwyceniu piersi, jak dobrze złapie zaczyna ssać i zwykle kończy po 10-25 minutach.
   Ilość mleka którą odciągam nie zmienia się, cały czas wynosi ok. 20 ml, zdarza się 15 ml (w sumie z obu piersi). Próbowałam odciągać częściej, rzadziej, dłużej, po kąpieli, nic z tych rzeczy nie  przynosi skutku.
   Ignacy mając sześć tygodni wypija dobowo ok. 6-7 porcji po 60 ml, dostaje głównie MM bo mojego pokarmu starcza na ok. 2 - 2,5 porcji.
   Dodatkowo od kilku dni dostaje herbatkę koperkową z powodu męczącego brzuszka. Podaję ok. 2 porcji po 40 ml, położna powiedziała, żeby w sumie nie dopajać więcej niż 100 ml na dobę.
   Szczerzę przyznaję, że jestem już skrajnie zmęczona tą sytuacją. Coraz bardziej mam wrażenie, że to kompletnie bez różnicy czy Ignaś je z piersi czy z butelki, czy mój pokarm czy MM. Cały czas jestem cholernie niewyspana, dzięki czemu dopada mnie przeziębienie z którym walczę lekami homeopatycznymi. Zastanawiam się czy to wszystko jest warte walki... Moje wykończenie, zdezorientowanie, a jak jeszcze dojdzie przeziębienie z przemęczenia, to tylko będziemy z Ignasiem ofiarami tej walki... Z drugiej strony, miałabym do siebie ogromny żal, że zbyt wcześnie przerwałam tą walkę...

środa, 12 marca 2014

Karmienie c.d.

   W sprawie karmienia u nas wzloty i... upadki. Ale staram się nie odpuszczać z optymizmem, a zwłaszcza spokojem. Tak jak ostatnio pisałam, piątek zachwycił nas dwoma udanymi próbami przystawienia, w sobotę była jedna, od rana. Byłam pewna, że to znak, że coś się przełamało i teraz pójdzie już gładko, szybko przestawi się na pierś. Niestety, od tego czasu Ignaś już więcej nie ssał, pomimo regularnego przystawiania go. Kompletnie nie wiem dlaczego tak się dzieje. Dziwi mnie, że od kilku dni trudniej mu też załapać smoczek do buzi, choć nie było z tym już żadnego problemu. Nie panikuję i nie spinam się, wiem, że to niczego dobrego nie przysporzy. Może ma słabsze dni a to chwilowy kryzys.


   Ignacy dostaje teraz mleko ze skoczka Medela Calma. Spodziewałam się, że korzystanie z niego i nauka zajmie nam kolejne trochę czasu, a tu, ku naszemu zaskoczeniu, Mały ciągnął od razu dobrze. Faktycznie, ze smoczka nie leci dopóki on nie zassie. Miałam wrażenie, że naprawdę pomogło mu to "ogarnąć cyca", ale to załamanie od soboty kompletnie mnie zagięło i nic już z tego nie rozumiem.

   Bardzo mnie dziwi ten nagły regres, nie mam pojęcia dlaczego tak się dzieje... Czy to może być ten skok rozwojowy, który w jego przypadku tak dziwnie zadziałał?

   Zamierzam dalej próbować i przystawiać go te kilka razy dziennie, mam nadzieję, że lada dzień wszystko wróci do poprzedniego stanu. Ignaś ważył dwa dni temu już 3,25 kg, więc już za moment powinien nastąpić wyraźny postęp.

Aktualizacja: Pociągnął! Dwadzieścia pięć minut z lewej! :D

   PS. Obraz, o który ostatnio pytała keepthemoments, jest autorstwa mojego taty, absolwenta wydziału malarstwa na łódzkiej ASP. To on wisi nad łóżeczkiem Ignasia;)


niedziela, 9 marca 2014

Optymiści

   Idzie lepsze;) Optymizm którym ostatnio powiało, na dobre dał mi się we znaki. Wreszcie odpuściłam spięciom o laktację, teraz trzymam się nastawienia, że spokojna ja to jedyna szansa na wygraną w tej walce. Być może to sprawa wiosny i przepięknej pogody, a może po prostu końcówki połogu i unormowania się hormonów. Nie ważne co, ważne, że podziałało ;)


   Ignaś powoli załapuje, choć bywa to jeszcze kwestią przypadku. Średnio raz na dwa dni udaje mu się zassać do piersi, to raz na około osiem prób. Jednak dostrzegam postęp! W piątek pociągnął dwa razy w ciągu dni! Do tego było z obu piersi, w sumie 30 minut;) Sobota nie uraczyła nas sukcesem, ale dzisiaj też mu się raz udało.
   Trzymam się z wszystkich sił tego optymizmu i nie zamierzam mu odpuścić! Czuję, że wygram! ;)




wtorek, 4 marca 2014

Pierwszy miesiąc

   Dni mijają nam piorunem, coraz bardziej wdrażamy się w nowe planowanie i zwyczaje. Zapanowała pewna monotonia, jeżeli chodzi o samego Ignasia. Prawie cały czas przesypia, budzi się co ok. trzy godziny na jedzenie i zmianę pieluchy. Co drugi dzień jest kąpany, co na początku nie do końca mu się podobało, ale ostatecznie nie jest tak strasznie w tej wanience. Ja nie biorę w tym udział, to sprawa chłopaków;)
   Przed nami maraton po poradniach specjalistycznych, który rozpoczyna wizyta u okulisty, następnie w poradni Noworodka w CZMP (szpitalu w którym się urodził).
   Ignaś zjada 50-80 ml mleka na jedną porcję, ile mi się uda ściągnąć to zjada mojego pokarmu, mniej więcej wychodzi połowa dziennego spożycia lub mniej. Ciągle toczymy walkę o karmienie piersią, ale o tym już pisałam. 
   Maluch rośnie nam jak na drożdżach, wychodząc ze szpitala w 11 dobie życia ważył 2,24 kg, teraz mając prawie skończony miesiąc waży 2,94 kg. Nie mam pojęcia czy to dużo, wg. siatek centylowych dla wcześniaków to nie jest źle, zobaczymy co na to powie lekarz. W kwestii długości małego ciałka, ciężko nam go zmierzyć, ale chyba ma już ok. 50-51 cm.


   Jak widać, korzystając z pięknej pogody, zaliczyliśmy przez ostatni tydzień werandowanie. Tak jak zaleciła nam położna środowiskowa, codziennie wystawiamy go przy otwartych drzwiach balkonowych na 5 min pierwszego dnia i codziennie wydłużając to wietrzenie o kolejne 5 minut. I tak aż do pół godziny, następnego dnia wyszliśmy na pierwszy spacerek.
   Ze względu na swoje gabaryty, Ignacy korzysta chwilowo z pieluszek jednorazowych. Ale wraz z przybraniem wagi do 3,5 kg mam nadzieję szybko przerzucić się na wielorazówki! ;) Choć przyznam, że te zwyklaki są bardzo wygodne.
   Prawie codziennie dokuczają mu problemy z brzuszkiem. Lekarka pozwoliła nam się wspomagać Espumisanem w dawce 5 kropli, max. dwa razy na dobę. Oprócz tego pomaga noszenie w pionowej pozycji, poklepywanie po pleckach, układania na ramionach, układanie na brzuszku, masaż brzuszka.
   Ja, mama, czuję się po tym miesiącu kompletnie sprawna:) Blizna zagojona, zaczęłam stosowanie maści na blizny, przestała mnie boleć okolica podbrzusza po spacerach. Włosy się jeszcze mnie trzymają, są gęste i gładkie, z cerą również nie mam problemów. Zresztą, postaram się niedługo pokazać jak wyglądam;)

środa, 19 lutego 2014

Trudna sprawa laktacji

   Naiwnie wyobrażałam sobie, że moja przygoda z laktacją będzie łatwa i przyjemna, mleko będzie mi ściekać po kolanach, a dziecko będzie ssało co najmniej rok. Cóż za wyidealizowana wizja! Dlaczego nie przyszło mi do głowy, że to nie taka prosta sprawa skoro tak wiele osób ma z tym problem?

   Zacznę od tego, że Ignaś z powodu CC nie został od razu przystawiony do piersi. Ba! Dostawiłam go dopiero w trzeciej dobie (powodem był jego słaby stan i inkubator). Mniej więcej dopiero wtedy, ogarnęłam się, że pora najwyższa zająć się tą laktacją i szybko wypożyczyliśmy laktator żeby ją pobudzić. Po kilku dniach mieliśmy swój (Medela Mini) i Ignaś zaczął jeść moje mleko z butelki. W międzyczasie, tak do 3/4 doby dostawał pokarm tylko sondą, padła wtedy opinia że Mały nie ma wykształconego odruchu ssania, przez co przedłuży się jego pobyt w szpitalu. Kolejne dni przynosiły próby karmienia go butelką, w 3 i 4 dobie przystawiłam go do piersi, nawet sensownie ciągnął. Piątego dnia położna powiedziała, żeby na razie odpuściła piersi bo on się nie najada, więc będą go dokarmiać sondą, i tym sposobem przedłuży się jego pobyt. Mieliśmy postawić na szybką naukę jedzenia z butelki, żebyśmy mogli wrócić do domu. Minęły kolejne 3-4 dni, podczas rozmowy z jego lekarką prowadzącą, bardzo miłą dr Sobolewską z CZMP, pani doktor była bardzo zaskoczona, że ktoś mi polecił takie zachowanie i żeby koniecznie wracać do prób z piersią. Miało to być bardziej terapeutyczne, dla mnie i dla Ignasia, a podstawą karmienia dalej była butelka. 
   Niestety, tym razem już nie szło tak łatwo jak w 3 dobie:/ Ignaś, chyba, przyzwyczajony już nieco do smoczka nie miał najmniejszej ochoty bawić się z cyckiem. Podczas tego ponownego przystawiania, któregoś razu trafiłam na jakąś narwaną położną, która zrobiła mi awanturę, pytają co ja wyprawiam i czy chcę dziecko zagłodzić. Więc znowu Ignacy miał przerwę w dostawie i samą butelkę. 
   Od powrotu do domu codziennie kangurujemy i próbuję go przystawiać. Tak jak pisałam, zaczął pić z tego trudniejszego smoczka, ale cyc dalej nie cieszy się powodzeniem...
Całe dnie wiszę na laktatorze, piersi mi mało nie odpadną. Karmię laktator i dziecko, przy tym pierwszym spędzam ok 3-4 godzin dziennie (przy dziecku nie liczę)! Najgorsze są noce...
   Zastanawiam się czy nie używać kapturków laktacyjnych, nawet mam komplet Canpolu. Ale jak je założyłam okazało się, że moje brodawki są zbyt płaskie, wchodzą na 1/3 głębokości... :(
   Dopadł mnie kryzys i nie wiem ile jeszcze tak wytrzymam. Mamy plan działania od doradczyni lakatacyjnej, ale ja nie widzę chwilowo żadnych zmian, oprócz zmiany smoczka. Wiem, że takie przestawianie ze smoczka na pierś może trwać miesiąc, dwa, cztery albo wcale się nie udać. Jutro zamierzam skontaktować się z doradczynią, potrzeba mi jej wsparcia.
   Już sama nie wiem, co robić. To znaczy wiem co mi radzi pani, ale kiedy nie widać progresu... same wiecie. Chwilowo daję sobie czas do daty planowanego porodu, czyli jeszcze miesiąc. Jeżeli przez ten czas nie zmieni się kompletnie nic w tej kwestii, obawiam się, że nie będę miała sił na dalszą walkę... :(
   Dziękuję za Wasze miłe słowa i wsparcie, to bardzo pokrzepiające. Czytam na blogach o podobnych historiach, ale tak wiele kończy się fiaskiem... :(

wtorek, 18 lutego 2014

Mamy go!

   Matko! Nawet się nie pochwaliłam, że już go mamy...! Ignaś jest z nami od czwartku, został wypisany w 11 dobie życia. Na wypisie cała, długa instrukcja i zalecenie. Umówione wizyty na kolejne badania, przepisane leki. Mały dostaje wzmacniacz pokarmu co 48 godzin, ze względu na anemię bierze żelazo, oprócz tego przyjmuje witaminy K+D.
   Mamy za sobą pierwszą wizytę położnej środowiskowej. Dowiedziałam się jeszcze rzeczy o których nie powiedziano mi w szpitalu, np. jak przemywać oczy i czym, co z oczyszczaniem noska, kiedy werandować, kiedy pierwsze wizyty gości, co ze szczepieniami. Niby uczyłam się tych wszystkich rzeczy w czasie ciąży, ale teraz, ze względu na wcześniactwo Ignaśka, wszystko sprawdzam jeszcze raz. 
   Niestety, przyplątały się kolki, albo przynajmniej jakieś problemy żołądkowe. Ignacy budzi się nad ranem w kiepskim humorze, zaczyna się prężyć, wyginać i stękać. Żeby opanować sytuację nosimy go w pionowej pozycji, poklepując po pleckach, robimy masaż brzuszka, ewentualnie ciepłe okłady. Zwykle po ok. 30 minutach przechodzi.
   Kolejny njus jest taki, że Maluchowi odpadł pępuszek! ;)


   Dla nas nastąpiła zdecydowana rewolucja, dzień miesza się z nocą, jest tyle nowych rzeczy a przy tym tyle radości:) Całe szczęście Ignaś zaczął więcej jeść i nie mamy już problemów żeby zjadł całą zawartość butelki z określoną dawką. Od dzisiaj wprowadzamy też trudniejszy smoczek (butelka Aventu), żegnając wersję ultra łatwą dla wcześniaków. Rano poszło super, oby tak zostało;)

poniedziałek, 10 lutego 2014

Pierwszy tydzień życia

   "Mieszanka emocji"! Pod takim hasłem minął nam ostatni tydzień. Powolutku dociera do nas że zostaliśmy rodzicami. Szok minął po kilku dniach, kiedy został wyjęty z inkubatora kończąc okres obcowania ze sobą przez szybkę, mogliśmy go wziąć na ręce, pierwszy raz przewinąć, nakarmić. Taka sytuacja jest naprawdę trudna. Dodatkowo jego sytuacja jest ciągle niepewna, raz słyszymy, że wyjdzie w ciągu 2-3 dni, żeby za kilka godzin pani doktor powiedziała nam "tydzień albo i dłużej".
   Z jednej strony wielkie obawy, co to będzie, co z jego rozwojem, kiedy wypiszą go ze szpitala, z drugiej wielkie szczęście którego nie da się opisać! ;)


   Ignaś, pierwszą dobę spędził w inkubatorze na oddziale noworodkowym ze względu na jego wcześniactwo. W drugiej, sprawa się skomplikowała, i trafił na oddział neonatologiczny gdzie dostawał leki wspomagające płuca. Od trzecie doby wrócił na oddział noworodkowy ale do sali w której leżą wcześniaki. Wyniki badań ma idealne, żółtaczka go ominęła, jedyny problem jest z karmieniem. I właśnie tylko dlatego moje Maleństwo nie może jeszcze wrócić z nami do domu...
   Podobno bardzo częstym problemem wcześniaków jest zaburzony odruch ssania, z którym boryka się Ignacy. Z dnia na dzień jest coraz lepiej, ale warunkiem do wypuszczenia jest przyjmowanie pokarmu z piersi lub butelki. Niestety,  jeżeli Ignaś nie wypija mleka w preferowanym przez pielęgniarki czasie, dostaje jeść przez sondę:/ Kiedy przychodzimy i karmie go butelką lub piersią, rytuał zajmuje ok. 1,5 godziny. W tym czasie wypija przepisane przez lekarkę 40 ml. Pielęgniarki nie mają tyle czasu i cierpliwości, dlatego końca jego pobytu w szpitalu nie widać... :-/ Jedyne co możemy robić to jeździć do niego i ćwiczyć. 
   Zbawiennym narzędziem w tej sytuacji okazał się laktator! Ale o tym w osobnym poście.
   Z niecierpliwością czekamy na Wielki Dzień Powrotu. Mam Wam jeszcze tyle do napisania, chwilowo wszystko mi się kłębi w głowie, ale pozbieram myśli i nadrobię!
   Dziękuję Wam Kochane ogromnie za wsparcie i miłe słowa! Mam nadzieję, że szybko u mnie się wszystko poukłada i będę mogła i ja Was odwiedzić! :)