Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Karmienie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Karmienie. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 8 marca 2015

BLW dla leniwych

   Jak już miałam okazję wspominać, rozszerzam dietę Ignasia metodą mieszaną, czyli papkowo - beelwuową. Ze dwa posiłki łyżeczką (uczy się samodzielnie jej używać!) a resztą jak... ręką złapie ;-) Dlaczego akurat taki wariant wybrałam? Bo z całym szacunkiem dla  szanownego BLW, ale moja matczyna intuicja (a z nią się nie dyskutuje) podpowiada mi, że karmienie łyżeczką we właściwym stopniu, jeszcze żadnemu dziecku nie zaszkodziło. Jednocześnie pozwala mi nieco przyśpieszyć proces karmienia, kiedy na przykład śpieszy nam się z wyjściem z domu, daje mi pewność, że Ignaś coś zjadł i oszczędza wszechobecnego bałaganu. Karmienie łyżeczką nie oznacza dla mnie podawania dziecku aksamitnie gładkiej papki, to też jedzenie kaszy, gulaszu warzywnego czy twarożku.


    Jako, że instytucja Matki jest mocno nadwyrężona czasowo, zwykle gotuję jeden obiad i w odpowiednim momencie odkładam na bok 3 łyżki dla Księciunia. Dla przykładu, tę oto jaglankę z pieczarkami, pietruszką i karmelizowanymi pestkami dyni pozbawiłam ww. trzech łyżek, na etapie ugotowanej jaglanki z częścią pieczarek (przyprawioną). Obiad dla Ignasia gotowy(ha!). Dziękuję.


   Jak tak teraz o tym myślę, to najpewniej Ignaś zje ten obiad łyżeczką trzymaną moją dłonią... więc coś tu się, kurna, nie zgadza...! Z tym BLW znaczy... Ale z drugiej strony, jeżeli mówimy o zasadzie gotowania, to by się sprawdzało :) Zresztą zobaczymy jutro, czy mu zasmakuje...

poniedziałek, 2 marca 2015

Laktacyjna depresja, czyli jak rozmawiać z niekarmiącą

   Choć minął już ponad rok odkąd zostałam matką i ponad pół roku odkąd przestałam karmić i mieć jakąkolwiek nadzieję na wykarmienie Ignasia, smak porażki pozostał.


   Należę do grona kobiet które bardzo chciały, ale nie mogły karmić. To duży kaliber w skali matczynej bezradności. Poczucie porażki z laktacją porównuję do porażki jaką odczuwają matki które marzyły o naturalnym porodzie, a nie ze swojej woli urodziły przez cięcie. Do tej grupy też się zaliczam. Cóż...
   Kiedy rozmawiam z kobietami które przeżyły to co ja, doskonale rozumiem ich rozczarowanie. Przez wiele miesięcy knuły fantastyczny plan na Wielki Dzień albo wyobrażały sobie macierzyństwo bez przeszkód, zgodnie z planem. Tymczasem dupa. Nocne kolki, zmęczenie, dzieci nieodkładalne, bejbi blus, brak tego, tamtego... brak mleka. W dodatku z poczuciem osamotnienia, bo choćby z całych sił się starał, to mąż z siebie ani kropli mleka nie wydusi. Przez 4,5 miesiąca kiedy karmiłam (dokarmiałam) piersią, oraz przez kolejnych kilka miesięcy kiedy totalnie nie byłam pogodzona z porażką laktacyjną, słyszałam różne teksty. Najczęściej padały w dobrej wierze, ale nie wszystko złoto co się świeci. Jako doświadczona w tym temacie, wiem teraz, co mogłabym powiedzieć innej matce i co było dla mnie najcenniejsze. No, więc proszę... opowiem Wam jak rozmawiać z niekarmiącą.
  • Powiedz mi, że robię wszystko co w mojej mocy i jeżeli choć trochę karmię, to przypomnij mi, że to wielka rzecz.
    Bo tak właśnie jest, a ja zrozumiałam to bardzo późno, może nawet za późno. Cała ta sprawa laktacyjna była dla mnie olbrzymim stresem (i może nawet przeciągającą się depresją poporodową). Gdybym przyjęła stanowisko zwyciężczyni, może potrafiłabym się rozluźnić, a mleko by samo popłynęło..?
  • I tylko nie mów mi, że Twoja szwagierka też tak miała i jakoś to się skończyło. 
    Każdy kobieta i jej organizm jest inny, w sumie z indywidualnością dziecka, szansa, że historia jednej matki może się powtórzyć jest naprawdę marna. Wiele razy szukałam podobnego przebiegu akcji w opowieściach innych matek, i wiecie co? I nic. Nie znalazłam, analizowanie każdego, drobnego szczegółu doprowadzało mnie do obsesji. Robiłam sobie ogromną nadzieję, stosowałam się do ich trików, które u mnie za nic się nie sprawdzały (a jak się potem dowiedziałam, były bezsensowne). Tę opowieść, po prostu, sobie daruj. 
  • Ale jeżeli, pomógł jej ktoś kto zjadł na tym zęby, załatw mi jego numer.
    Z historii innych kobiet najbardziej może się przydać informacja, gdzie znalazła fachową pomoc. Tutaj ważna informacja: taka pomoc istnieje! Najważniejsze, żeby jak najszybciej się zwrócić o nią do profesjonalisty. Dla mnie oznacza to co najmniej doradcę laktacyjnego, ale szczególnie liderkę La Leche Ligue. W Polsce są takie liderki aż... dwie. No, wiem, wiem, brzmi kiepsko. Ale do niedawna była jedna, więc jest coraz lepiej. Dziewczyny są fantastyczne i mają taką wiedzę której nie znajdziecie w żadnej najmądrzejszej książce.
  • Nie mów, że na mleku modyfikowanym rosną takie zdrowe dzieci.
    Odejdź! Jeżeli chcesz mnie tak pocieszać, to odejdź.
   We wspieraniu kobiety niekarmiącej, w zasadzie już wiele więcej lepiej nie mówić. Tak jak napisałam, powtarzanie "wiesz, bo u mnie to było tak...." robi tylko mętlik w głowie. Ja, z każdą parą otwierających się ust aby opowiedzieć swoją historię, bardzo wierzyłam, że usłyszę receptę na sukces. Wystarczy, że zrobię tak jak ona i będzie cacy! Nie. Sukces nie nadszedł, jak się okazało wcale. Nawet jeżeli niekarmiąca nalega, ja bym radziła nie opowiadać jej za dużo, ona musi skupić się na sobie, na dziecku. Zapewnić sobie spokój duchowy, wyciszenie.
   Najlepszą rzeczą jaką można zrobić dla kobiety walczącej z depresją laktacyjną, jest zapewnienie jej spokoju i czasu potrzebnego do pogodzenia się z przegraną. Najlepiej nie poruszać tematów laktacyjnych, unikać dyskusji na ten temat, ale wsłuchać kiedy będzie potrzebowała rozmowy.
   Magda Karpienia powiedziała mi, kiedy już ostatecznie padłam w walce, że czas leczy rany, żebym dała sobie szansę na żałobę, nie wstydziła się tego przed sobą ani przed innymi. Jeżeli któraś mama by mnie zapytała, to co to właściwie oznacza? Odpowiedziałabym jej, żeby szukała w sobie spokoju "Już nie karmię/nie udało mi się karmić, ale to nie czyni ze mnie gorszej matki." Powiedziałabym żeby nie wstydziła się łez i smutku. Ta walka, jak każda, była męcząca i wymaga czasu rekonwalescencji, ale to właśnie silne i wyjątkowe kobiety ją podejmują! Sukces tkwi w każdej kropli, ale również w wytrwałości, zaangażowaniu i podjętej próbie. 
  
 Gdyby któraś z Was chciała porozmawiać o tym bardziej prywatnie, to śmiało napisz do mnie maila. 

środa, 13 sierpnia 2014

Naturalne gryzaki

   Znacie coś lepszego do gryzienia, ssania, ciućkania, co jednocześnie jest nieszkodliwe, słodkie i zdrowe, niż suszone owoce? No, szczerze wątpię... :P Ale może mnie ktoś zaskoczy, śmiało! ;)


   Nie jest to moja autorska myśl stulecia, bo widziałam już takiego maluszka zajadającego bakalie jakiś czas temu. Dla tamtego dziecka to była przekąska alternatywna dla słodyczy, ono (nie znam płci) było już szczęśliwym posiadaczem mlecznego uzębienia. Ignaś, jeszcze nie wstąpił do tego grona, ale cały czas poluje na obiekty nadające się do ciućkania;) 
  

   Pomyślałam, że Księciunio może z powodzeniem zadowalać się bakaliami. W przeciwieństwie do tamtego dziecka, Ignaś ma je tylko ssać a nie jeść. Dlatego wybrałam owoc krojony w największe kawałki, padło na gruszkę! Duże były też plasterki jabłka, ale są cienkie i mogą się kruszyć, a tego nie chcę. Niech kurs odksztuszania zostanie tylko dla zaspokojenia mojej ciekawości, a nie potrzebą w praktyce. Całkiem spore były banany, ale nie te suszone na twarde talarki, tylko jakąś inną metodą i zostają w postaci sporych słupków o lekko gumowatej konsystencji.
   Reakcja na gruszkę była taka: jak tylko poświeciłam mu ją przed oczami, wyciągnął łapki i natychmiastowo załadował do pyszczka! ;)
Polecam!

czwartek, 7 sierpnia 2014

Polskie jabłka dla Ignasia!

   Dla nas to żadna nowość, wspierać rodzimych rolników. Od zawsze kupujemy owoce i warzywa na rynku, a jak się da, to i mięso i ryby. W przygodach z rozszerzaniem diety, zabrałam się za gotowanie! ;)
   Mam już kilka wyśmienitych dań przygotowanych, po porcjowanych i czekających na swoje 5 minut. Część gotuję na parze, ale wtedy muszę i tak dodać wody, więc postanowiłam gotować w wodzie. Nie robię dużych porcji bo potem i tak to czeka, a co to jest ugotować te trochę warzyw czy owoców... :)
   A teraz, zapraszam na pokaz, szef kuchni poleca: jabłko w sosie własnym! ;)










   Komentarze chyba są zbędne. Proporcje wody do jabłek 2 szt. / 1 szkl. wody. Gotuję 10-15 min, aż zmiękną. Później mrożę na tacce do robienia kostek lodu i kiedy potrzebuję wyjmuję tyle kostek ile chcę, a dzięki temu mogę je dowolnie mieszać. Np. marchew + brokuł. 



   Polecam! ;)

wtorek, 29 lipca 2014

Rozszerzony Ignaś

   Ignaś który lada dzień skończy sześć miesięcy, od niedawno poznaje nowe smaki i konsystencje. O moim nastawieniu do rozszerzania diety już pisałam, w tej kwestii wiele się nie zmieniło. Ale zacznijmy od początku...

   Taka sytuacja: Księciunio, nieplanowanie przeszedł na wyłącznie MM mając 4,5 miesiąca. Według zaleceń lekarzy i mądrości wyczytywanych z broszur producentów żywności dla dzieci, już wtedy powinnam (ba, nawet 2 tygodnie wcześniej) podać mu pierwszą łyżeczkę. Jenak, jak już wcześniej pisałam, nie jestem wielką zwolenniczką prędkiego rozszerzania... Dlatego poczekałam jeszcze miesiąc. I tak, od niedawna zaczęłam kolejno wprowadzać: kleik ryżowy, marchewkę a już wkrótce pozna smak brokuła. 
   Początkowo zakładałam, że podam mu te pyszności po skończonym szóstym miesiącu, no, ale... Wtedy jeszcze byłam święcie (jak na ateistkę, to może "świecko" ;) ? ) przekonana, że karmienie piersią to jeszcze długo, długo potrwa. Kiedy pokapowałam się, że muszę nieco zmienić plan, postanowiłam nie odkładać wprowadzania nowych posiłków tak jak planowałam.
   Pierwszy posiłek.
Menu: kleik ryżowy na mleku modyfikowanym! - Delikatna konsystencja i jedwabisty smak
   Odmierzam 30 ml mleka modyfikowanego i dosypuję miarkę kleiku. Studzę do temperatury ciała i podaję łyżeczką. 
   Żebyście widzieli minę Ignacego! :D Oczy jak pięć złotych i wyraz twarzy w stylu "no, chyba Cię pogięło...", bezcenne! Ogólnie poszło gładko, zjadł kilka łyżeczek, tych mikro łyczek dla niemowląt. Śmiesznie to wyglądało, po kilku podejściach do pyszczunia otwierał buzię i zasysał zawartość ;) Podawałam mu to wyśmienite danie przez kilka dni, codziennie pomiędzy karmieniem mlekiem.
   Z marchewką zrobiłam tak, że dodałam łyżeczkę przecieru do porcji kleiku. Tak ze dwa dni, i potem już sama tarta marchewka. Nie zjada tego dużo, może te 30 ml, więc jeszcze nie są to dla niego pełne dania. Po posiłku dalej ma ochotę na porcję mleka. Chodzi mi głównie o poznanie smaku i przeciwdziałanie ewentualnej alergii.
   Zakładam, że każde nowe warzywo będę podawać co najmniej kilka dni. Planowałam też, rozszerzanie diety z BLW, ale Ignaś nie siedzi jeszcze samodzielnie więc boję się dawać mu kawałki jedzenia. Jednocześnie chcę żeby choć częściowo posiłki mleczne zastąpiły warzywa i owoce. Dalej chcę korzystać z tej metody, najszybciej jak będzie to możliwe.
   Najbliższe nowe smaki dla Ignasia to będą: batat, kalafior, jabłko. Oczywiście wczytuję się już w ekspozycję na gluten ;)

niedziela, 29 czerwca 2014

Zawieszenie broni

  
 Ciężko mi o tym pisać, bo porażka jest zawsze trudna, ale TA porażka jest dla mnie wyjątkowo trudna. Potrzebuję trochę czasu, żeby móc mówić o tym bez tak dużych emocji jakie teraz we mnie szaleją. Więc wybaczcie za tą wstrzemięźliwość w relacji, ale... przestałam karmić piersią.

piątek, 20 czerwca 2014

Pani, no i co z tym karmieniem?

    A no, to, że nie odpuszczam i dalej próbuję przestawiać Ignasia na pierś. Może trochę, a nawet bardzo, naiwnie ale jednak... Słyszałam już dziesiątki razy, że teraz to i tak nic z tego nie wyjdzie, bo już jest za duży. Słyszałam również, że jeżeli nie wyrzucę butelki w tej właśnie minucie do kosza, to też nic z tego nie będzie. A ja brnę w to dalej! ;) Co więcej, już bez nadziei, nie analizując procentowej szansy na sukces. Po prostu robię to i będę robić jak długo mam pokarm, bo każdy łyk który Ignaś wypije - liczy się!


   Wiatru w żagle dodało mi wsparcie Magdy Karpieni, znanej z artykułów na Dziecisawazne.pl, ta liderka międzynarodowej fundacji La Leche Ligue, jest również z Łodzi, więc miałam okazję osobiście się spotkać (i dalej zamierzam na spotkaniach LLL!). Moje dotychczasowe doświadczenie z doradczyniami laktacyjnymi to był pikuś i teraz widzę, jak ograniczone manewry proponowały. Skupiamy się teraz na bliskości, kontakcie, nie tylko na technice. Teraz to przestawianie na pierś o jakim nie miałam pojęcia.
   O ile przez długi czas było bez większych zmian, o tyle w ostatnich dniach dopadł nas kryzys, a nawet dwa... :/ Zaczęło się od tego że Ignacy z karmienia na karmienie przestał współpracować, ale tak na maksa. Nie było mowy, żeby nawet na chwileczkę possał. Jak tylko wyjmowałam pierś, wpadał w szał, odwracał główkę, odpychał się rączkami, krzyczał i ostatecznie płakał. Za winnego sytuację obarczam skok rozwojowy. Zrobiło się całkiem poważnie, bo ten stan trwał prawie 3 doby, aż w końcu przystawił się coraz częściej i zaczął znowu ssać przed każdym karmieniem. Przez te kilka dni ratowałam laktację laktatorem i byłam spokojna, że pokarmu jest tyle co zawsze. Nie spodziewałam się, że sygnał do mózgu dotrze z opóźnionym zapłonem... Po kolejnych 2-3 dniach ilość mleka drastycznie spadła. Piersi są miękkie, od porodu nie pamiętam, żeby były miękkie poza chwilą zaraz po karmieniu, a teraz są takie cały czas. Nawet ręczne odciągnięcie skutkuje kilkoma kroplami, nie nadążają z napełnieniem co karmienie. Masakra.
   Teraz to już kompletnie nie wiem co o tym myśleć, ale tak jak napisałam na początku, staram się nie analizować. Robię wszystko co mogę, dopóki jest mleko, nawet troszeczkę to jest nadzieja.
   Za radą Magdy, spróbuję rozkręcić laktację z SNS. Myślę o tym jak o ostatniej desce ratunku, ale może są jeszcze inne sposoby o których nie słyszałam.
   Gramy dalej...



poniedziałek, 9 czerwca 2014

Kiedy pierwszy posiłek?

   Ignaś skończył cztery miesiące i według różnych ekspertów, porad i artykułów powinien przystąpić do pierwszego posiłku. Producenci żywności dla najmłodszych zachęcają nas żeby nie zwlekać, wszak to idealny moment na wprowadzenie tartych warzyw, owoców i kaszek... Mnie jednak te slogany nie do końca przekonują i szukam niezależnych źródeł informacji na temat żywienia niemowląt.







   Informacje które znalazłam wydają mi się bardzo rzetelne i kupuję to. Według tych wytycznych zamierzam zacząć wprowadzanie posiłków Ignasiowi, jeżeli i Wy jesteście ciekawe, zachęcam do przeczytania:

 Kiedy?
  • Przede wszystkim, dla niemowląt karmionych piersią, pokarm mamy jest absolutnie wystarczający i zaspokajający wszystkie potrzeby, pragnienia i jedzenia. Tej grupie dzieci można podać pierwszy inny posiłek nawet w 6, 8 albo 12 miesiącu życia. Sama znam takie dzieci... Kompromisem zalecanym również przez niezależne źródła jest wiek ok. sześciu miesięcy.
  • Jeżeli chcemy jednak, wcześniej wprowadzać pokarmy inne niż mleko, idealnym momentem będzie zdobycie przez dziecko, umiejętności... siedzenia!
Co?
  • Podstawowym posiłkiem nadal przez następne miesiące będzie mleko. Jeżeli jest możliwość to niech to będzie dalej mleko matki. Pozostałe, nowe dania są uzupełniające.
  • Pierwszym daniem powinien być kleik, ryżowy albo kukurydziany. Ważne żeby nie zawierał cukru! Żadna kaszka bananowa, brzoskwiniowa czy malinowa. W składzie powinna być tylko mąka ryżowa/kukurydziana.
  • Wprowadzanie następnych produktów powinno zacząć się od podawania warzyw, a dopiero potem owoców. Chodzi o przyzwyczajanie dzieci do wytrawnych smaków, słodkie będzie o wiele łatwiej podać.
  • Należy podawać pojedyncze warzywa/owoce przez kilka dni w bardzo małych porcjach. Chodzi o wyłapanie ewentualnej alergii.
Ile?
  • Należy wprowadzać pokarmy w ilości 2-3 łyżeczki na jedno podejście. Zmiana posiłku to dla dziecka ogromna nowość, nic więc dziwnego, że potrzeba na to czasu i cierpliwości. 
  • Nie ma co się martwić czy wpychać na siłę. Słoiczkowa porcja jest dla tych zaawansowanych. Można przygotować ugotowane 2-3 marchewki, zmiksować je i podzielić na porcje na tacce do robienia kostek lodu. Takie kosteczki można zamrozić (choć oczywiście lepsze będzie świeże!), a pierwsze kilka porcji ta wielkość będzie w zupełności wystarczająca.
   W kwestii wprowadzania to chyba na razie wystarczy. W końcu mówimy o początkach tej żywieniowej przygody;) Warto wiedzieć kiedy, co i w jakich ilościach, i na te pytania znalazłam odpowiedzi.
  Generalnie, jestem nastawiona bardzo pozytywnie do metody BLW i zamierzam z niej korzystać wprowadzając posiłki. Ale nie chcę się śpieszyć, dziecko najlepiej wie kiedy jest odpowiedni moment na nowe produkty i sygnalizuje o tym. 
   Temat jest bardzo wciągający, niby wiele informacji spływa dla nas z broszur, reklam czy od lekarzy, przyjaciół i rodziny. Jednak nie zawsze te mainstream'owe metody są najlepszymi, warto poszukać niego głębiej, do czego zachęcam Was, Matki... ;) 

niedziela, 25 maja 2014

Mleczne wojny

   Kamienie idą w ruch, a właściwie podskakują klawiatury pod roztrzęsionymi dłońmi matek. Jest ostro, są wyzwiska, oskarżenia i wykrzykniki. Dwa fronty, a po każdej stronie podburzone zawodniczki zawzięcie trzymające swojej racji. Pot z czoła. Zakładają fora, grupy, dyskusje... a o co im właściwie chodzi? O mleko! To mleko niezgody!
   Laktaterror. Tylko ja się pytam; czyj jest ten terror... Bo właściwie to sprawa bardziej złożona. Otóż oczom swym nie wierzę, kiedy czytam jak to matki matkom potrafią być wrogiem. Zawsze wydawało mi się, że tu więcej jest wspólnego, niż tego co dzieli. Ale przekonałam się, że nie. 
   Po jednej stronie barykady matki piersią karmiące, czyli te do których grona niezmiernie (ponad wszystko niezmiernie!) chcę dołączyć i mocno wierzę, że jeszcze mi się to uda. Nie można im zarzucić ściemniactwa, bo prawdą jest, że najzdrowszym i najlepszym pokarmem dla maluszka jest mleko matki. W wersji prosto z cyca albo z butelki, jeżeli nie można inaczej. Chociaż koncerny mleko twórcze chcą nam wmówić, że wystarczy 6 miesięcy do spełnienia mlecznego obowiązku, owe matki wybierają długie karmienie, często towarzyszy temu bardzo świadome wprowadzanie następnych pokarmów. Z całą tą piersio-teorią kompletnie się zgadzam i podpisuję rękoma a nawet stopami się podpiszę. Ale...
   Po drugiej stronie barykady są matki butelkowe (MM), które z różnych przyczyn nie są w stanie  karmić piersią. Na marginesie: słyszałam również o matkach którym po prostu nie chciało się karmić piersią, bo "dieta karmiącej" albo "obwisłe piersi". Czasami problem pojawił się już na samym początku a z powodu braku fachowej pomocy, np. w szpitalu czy od położnej, nie poradziły sobie z tym tematem. 
   
   Nie oceniam, bo jak życie mi pokazało, nie ma tak, że chcieć to móc. Kochane, gdyby tak pięknie to działało to ja bym już od dawna nie pamiętała jak butelka wygląda. Uwierzcie mi, że robię wszystko co tylko w mojej mocy żeby przestawić Ignaśka na naturalne karmienie ale idzie nam cholernie mozolnie, końca nie widać i w zasadzie, ciężko mi ocenić czy nam się uda. Wierzę, jasne, tli się we mnie nadzieja, w przeciwnym razie rzuciłabym tą szarpaninę w kąt i narobiła większego zapasu mieszanki. Ale ja ciągle tkwię gdzieś pomiędzy, chcę żeby jadł z piersi ale nie przeskoczę tego i muszę podawać mu MM. [Jeżeli ktoś uważa inaczej, że obyłoby się to przestawiania bez MM, zapraszam do dyskusji mailowej;)]
   Z jeden strony myślę sobie, że łatwo jest krytykować karmienie MM, kobietom które nie miały wielkich problemów z przystawieniem dziecka (bo z opowieści zakładam, że te mniejsze zawsze gdzieś się tam przyplątują). Bo jak tu nie karmić piersią skoro dziecko samo rzuca się łapczywie na pierś a mleka jak w cysternie..? A z drugiej strony, wydaje się czasami, że matki (butelkowe) też za mało walczą o to karmienie spoczywając na laurach bo przecież tyle dzieci dostaje MM i nic im nie jest. Sądzę, że przysłowiowa wina, czy właściwie racja, leży gdzieś pośrodku. W czasach gdzie dostęp do wiedzy nt. właściwego żywienia niemowląt i dzieci jest nieograniczony, chyba oczywiste co jest najlepsze i najzdrowsze. Powody dla których matki karmią tak czy inaczej są różne, nie zawsze wynikające z ich chęci. Ważne jest, żeby się wspierać a nie obrzucać jadem. Po to mamy ten cały internet żeby szukać i udzielać wsparcia, co nie ;) ?
   Ważne, żeby robić to co uważamy za słuszne bo wtedy nie czujemy się winne i nie szukamy usprawiedliwienia czy akceptacji. Po co to szukanie zaczepki u tych drugich? Nie kumam. Bo ja Wam powiem co robicie źle! A mnie lekarz powiedział że to wcale tak nie jest! A moje dziecko to...
   Apeluję! Tak jak mnie matka powtarzała, tak ja jako matka też Wam teraz powiem: bądź mądrzejsza. Naprawdę, teksty które czytam na forach, blogach, portalach czy grupach fejsbukowych, kompletnie do niczego nie prowadzą. To tylko sztucznie napędzana... mleczna wojna.

poniedziałek, 19 maja 2014

Miesiączka po porodzie, a karmienie piersią

   Powrót miesiączkowania, czy to oznacza, że koniec z piersią?!
Istnieje taka opinia, że pojawienie się okresu po porodzie a w trakcie karmienia piersią, jest pierwszym krokiem do zanikania pokarmu. 

   Panikować? Nie tak szybko. Niektóre kobiety dostają miesiączki nawet miesiąc po porodzie a inne muszą poczekać na niego dobre kilka albo kilkanaście miesięcy. W trakcie karmienia w organizmie wytwarzane są hormony które hamują owulację. Nie dziwi więc, że w przypadku matek nie karmiących piersią szybko wznawia się cykl. Ale wpływ na ten powrót ma wiele czynników, np. częstość przystawiania dziecka, podatność na działanie hormonów, rozszerzanie diety dziecka. Teoretycznie te karmiące piersią, powinny dostać okres później, ale każdy organizm jest inny i nie ma reguły. (Takie lekarskie gadanie...)
   W praktyce, spotkałam się z opiniami mam z różnymi doświadczeniami. Ostatecznie ustaliłam, że wznowienie cyklu nie wpływa na karmienie. Niejedna matka z którą rozmawiałam, dalej karmi piersią od wielu miesięcy i nie doświadczyła "nagłego zatrzymania laktacji" ;) Uff...
   Trzeba pamiętać, że powrót miesiączki oznacza ponowną zdolność do zajścia w ciążę! ;) Ba! Nawet przed jej pojawieniem się może dojść do zapłodnienia. Ponieważ ginekolodzy ostrzegają przez zbyt szybkim ponownym zajściem w ciąże, warto mieć to na uwadze.
   U mnie miesiączka pojawiła się 14 tygodni po porodzie. Początkowo zostałam trochę nastraszona przez mądre głowy, więc musiałam zgłębić temat. Jeżeli chodzi o moje doświadczenia, byłam bardzo zaskoczona! Tnz. po pierwsze, że w ogóle się pojawiła, ale po drugie, ponieważ nie miałam żadnych dolegliwości przepowiadających! (Hura!) Poza tym, nie było w niej nic niezwykłego. Może zdarzyć się, że przez pewien okres (hehe, okres - okres;)) będą nieregularne, ale to nie jest powód do zmartwień. Oczywiście, jeżeli boisz się, że coś jest nie tak, za długo nie wraca albo jest bardzo obfita - najlepiej wybrać się do lekarza!

środa, 30 kwietnia 2014

Trzy miesiące

   O kurcze, to już?! ;) Cieszę się na myśl, że mamy już te trzy miesiące, a razem z nimi koniec dolegliwości ze strony układu pokarmowego. Sprawdziło się u nas i od kilku dni jest nieco lepiej z kolkami. Nad ranem prawie wcale się już nie zdarzają. Jedynie, problem pojawia się, z odbijaniem które nie zawsze się prawidłowo odbywa i później Ignaś cierpi z tego powodu.


   Nasze Maleństwo już całkiem nadgoniło rozwojem. Waży 5,4 kg, co prawda to dolna granica dla dziecka w jego wieku, ale wg. norm przyjętych dla dzieci urodzonych o czasie! Wzrost to ok. 57-58 cm, dlatego dalej nosi ubranka w rozmiarze 62.
   Jada jak do tej pory, mniej więcej co 3 godziny, w porcjach (uwaga!) mniejszych niż dotychczasowo! Jeszcze tydzień temu normą było 120 ml, ale od kilku dni jada 60-90 ml... Przyznam, że bardzo mnie to zdziwiło i kompletnie nie kojarzyłam o co chodzi... Ale, ale... Ignacy za każdym razem jest przystawiony do piersi, z obu ciągnie do oporu (co zajmuje mu 5 min. z każdej), więc to jasne;) Ignacy więcej pije z cycka i automatycznie mniej z butli! ;) Dokarmiamy go cały czas HiPP Bio Combiotik.
   Cały czas korzysta z pieluszek wielorazowych w rozmiarze S (na najmniejszym zapięciu). Dokupiliśmy kilka  nowych wkładów;) (To uzależnia...)
   Nowe umiejętności, to na pewno wodzenie wzrokiem nie tylko za przedmiotami ale też za nami:D oraz uśmiechanie się przy podciąganiu do siadania. Zabawne dlaczego akurat to powoduje uśmiech na jego buzi, ale fajnie popatrzeć:) Czekamy na wielki dzień w którym uśmiechnie się tak po prostu do nas, czuję, że to już niedługo.
   Z nieukrywaną radością, muszę przyznać, że nocne kolki minęły. Na ich miejsce pojawiły się problemy z odbijaniem, czego konsekwencją jest gromadzenie powietrza w brzuszku i prawie całodzienne męczarnie. Dlatego lecę do apteki po Espumisan...
   Wyprawa do Warszawy, która miała miejsce w ostatni weekend nie przysporzyła żadnych dolegliwości a Ignaś dzielnie zniósł wyprawę:)




   Taki to nasz Maluszek w czepcu... ;)

niedziela, 13 kwietnia 2014

Diagnoza

   Znaleziono winowajcę całej sytuacji z brzuszkiem...
Jeszcze w czwartek wieczorem pojechaliśmy na SOR do szpitala dziecięcego na Spornej. Wykonano mu USG jamy brzusznej, wszystko w normie. Zlecono morfologię, również wszystko ok. Lekarz stwierdził, że to mogą być tymczasowe problemy. Zalecił zagęszczenie pokarmu oraz leki na poprawę pracy jelit. 

 Następnego dnia, wybraliśmy się do Ignasia pediatry z przychodni rejonowej. Opowiedziałam całą historię jeszcze raz, podałam wyniki badań i ostatecznie stanęło na nietolerancji mleka modyfikowanego.
   Wyszliśmy z gabinetu z receptą na syrop przeciwrefluksowy i zaleceniem zmiany mleka. Teraz będziemy próbować HiPP Bio Combiotik, jeżeli nie będzie poprawy, mleko HA.
   Sam proces przestawienia na nowe mleko wygląda tak, że przez jeden dzień podawałam mu mleko przyrządzone z połowy porcji NanPro1 i połowy HiPP.
   Jak to zadziałało? Dobrze. Prawie od razu przestał ulewać po każdym karmieniu (chyba raz w ciągu dnia). Syrop różnie działa, raz faktycznie nie wymiotuje, a raz mimo zastosowania go i tak zwymiotuje.
   Tak, czy owak, najważniejsze, że wiemy już co za tym stało i szybko wyeliminowaliśmy "przeciwnika". Dziwiło mnie tylko to, że od ponad dwóch miesięcy, jak przyjmuje mleko NanPro nie działo się nic takiego. Tak nagle przestał je tolerować? Dziwne...

czwartek, 10 kwietnia 2014

Trudna sprawa brzuszka

   Martwi mnie jedna sprawa, może bardziej doświadczone Mamy w tych sprawach wiedzą o co chodzi... Od jakiegoś czasu Ignaś codziennie wymiotuje / ulewa po kilka razy na dobę, żeby nie powiedzieć, że czasami chyba cały dzień. Trwa to od kilku dni, najpierw słyszałam, że ma niedojrzały układ pokarmowy, dorasta i niedługo mu przejdzie. Ale wymioty po każdym posiłku? Prężenie przez cały czas kiedy nie śpi?

  
 Bardzo martwi mnie fakt, że te objawy nasiliły się wraz z polepszeniem sytuacji z KP. Możliwe, żeby to miało coś wspólnego? Po każdym posiłku czekamy aż odbije, a jednak...

Dzisiejszej nocy wstałam do niego o 2:00 nakarmiłam go 90 ml MM (z piersi nie chciał). Chwilę ponosiłam, odbił, zwymiotował. Odłożyłam do łóżeczka, prężył się, znowu ponosiłam, znowu zwymiotował. Zgłodniał więc nakarmiłam go jeszcze (próbowałam znowu z piersi ale był nerwowy i nie chciał) dwoma porcjami po 30 ml, w odstępie 10 minut. Nie chciałam podawać naraz, bo może to są za duże porcje i dlatego tak reaguje. Znowu go nosiłam, odbił, położyłam do łóżeczka, dalej się prężył, dostał smoczek i zasnął ok. 3:45. Kolejna pobudka o 5:00. Tak wyglądały ostatnie trzy noce.

 To nie może być normalne, że cały czas, czego by nie zjadł i w jakiej ilości i tak wymiotuje, męczy się i pręży...
   Staram się umówić do lekarza, ale to nie takie proste jakbym chciała, nie mogę się dodzwonić. 

poniedziałek, 7 kwietnia 2014

Karmienie - dziewięć tygodni

   Wkraczamy w trzeci miesiąc życia, wiek skorygowany to sześć tygodni. Co nam przyniósł kolejny tydzień w sprawie karmienia piersią? Sukces! Tak, tak, Moi Mili;) Ignaś jada już ok. 3-4 razy na dobę właśnie z cycka. Ale to nie wszystko, zdarza się, że nasz Maluszek spędza przy piersi nawet ponad godzinę (rekord to 1:20 godz.) i nie trzeba go później dokarmiać, je dopiero jak zawsze, za kolejne 2-3 godziny.


   Ach, to przełomowy moment, do tej pory nawet jak spędzał przy karmieniu 50 min. trzeba było go dokarmić bo dalej był głodny. 
   Co prawda, do pełnego przestawienia jeszcze sporo nam brakuje, bo np. w nocy jeszcze ani razu się nie udało a i 3-4 razy to nie 7-8 jak zazwyczaj jada. Ale dla mnie to i tak część sukcesu i powód do radości. Nie wszystko naraz. A przecież nawet, gdyby to się miało zatrzymać na tym etapie, to niech mi ktoś powie, czy nie warto było? ;) 
    Karmię w pozycji leżącej, właściwie mam wrażenie, że ona nam bardzo pomogła w przestawianiu, oraz w pozycji krzyżowej. Staram się, żeby za każdym razem zjadł z obu piersi, a po każdym karmieniu układam do odbicia, tak na wszelki wypadek. Ostatni Ignaś dosyć często ulewa. 
   Cieszę się nawet, jeżeli tylko na 10 minut się przyssa do każdej piersi, nie muszę wtedy korzystać z laktatora;) Jednak choć mam wrażenie, że produkuję więcej pokarmu, zwłaszcza w chwili karmienia mam wrażenie, że piersi mi eksplodują, to wciąż odciągam nie więcej niż te 20 ml. Nie przejmuję się tym za bardzo, bo wiem, że ilość odciągniętego pokarmu nie przekłada się na ilość pokarmu w rzeczywistości.
   Oby tak dalej! Wierzę, że się całkiem przestawi! ;)

sobota, 29 marca 2014

Dwa miesiące

   Zacznę od tego, że przyjrzałam się blogowi, i... wszystko kręci się wokół karmienia! Niedługo będę musiała zmienić tytuł na "Walka o cyca - hist(e)oria prawdziwa" ;)
   A tak na serio, faktycznie większość moich rozmyślań tutaj, skupia się wokół tego tematu, ale moje Dzieciątko to też wiele, wiele radości i całkiem nie-mlecznych spraw :) Dlatego o tym co u nas na przełomie drugiego miesiąca jego życia.


   Ignaś waży ok. 3,7 kg (zaktualizuje jak zważymy), jego wzrost wynosi ok. 54 cm! Na dzień dzisiejszy jada po 70-90 ml w 6-7 porcjach na dobę. Cały czas korzystamy z Calmy. Głównym jego pożywieniem (niestety) jest mleko NanPro1 plus troszkę z piersi. Nadal odciągam niewiele pokarmu, ok. 20-30 ml. Codziennie przystawiam go kilka razy, minimum raz dziennie udaje mu się pociągnąć po 10-15 min. z każdej piersi. Zdarza się że w ciągu doby przyssie się tak nawet dwa razy! ;) Mały Człowiek "jedzie" już na wielorazówkach (tak, tak!), zapiętych na najmniejszy rozmiar. Jest nam i jemu z tym całkiem dobrze. Nawet mój mąż, który był sceptycznie do nich nastawiony jest bardzo zadowolony. Nie używamy przy nich kremu do pupy. Ale o pieluszkach za jakiś czas osobny post będzie. 
   Ignacjo, potrafi trzymać główkę podniesioną leżąc na brzuch przez ponad 30 sek. Zdarza się, że obraca głową za dźwiękiem grzechotki, leżąc na plecach. Śmieje się w szyderczy sposób :> Mam wrażenie, że czasami patrzy nam w oczy, ale może to tylko takie wrażenie... Z gier i zabaw to na razie tyle;)
   Czytanie i śpiewanie, działa na niego uspokajająca. Tak samo jak noszenie na rękach, Mały Terrorysta czasami to wykorzystuje, i oczywiście - smoczuś zwany "nioniem".
   Zdarzają się noce, kiedy Ignaśka męczą jeszcze uporczywe kolki, zwalczamy je sprawdzonymi sposobami. Pojawiły się ślady trądziku niemowlęcego. Poza tym wszystko dobrze, czekamy na wyniki morfologi i rozstrzygnie się czy musi dalej przyjmować kwas foliowy i żelazo.

poniedziałek, 24 marca 2014

Karmienie - ósmy tydzień walki

   Kolejne dni mlecznej batalii mijają. Ignaś który wagą przekroczył 3,5 kg jada już regularnie porcje po 90 ml. Od prawie dwóch tygodni udaje mu się przyssać do piersi dwa razy na dobę, średnio po 10-15 minut z każdej piersi. Próby podejmujemy mniej więcej godzinę - dwie po posiłku, wtedy nie jest tak bardzo nerwowy i łatwiej idzie. Najczęściej przystawiam go w pozycji krzyżowej lub na leżąco, co faktycznie jest bardzo wygodne;) 


   Od prawie tygodnia używam laktatora Medeli Lactiny Plus, spodziewałam się, że pomoże mi rozkręcić laktację i w ciągu kilku dni zauważę dużą zmianę. I co? Zmiana jest, ale słowo "duża" to przesada. Odciągam ok. 20-25 ml, czyli wróciłam do pojemności od której zaczynałam, a która w ostatnim czasie zmniejszyła się do 12-15 ml. Być może w kolejnym tygodniu podniesie się jeszcze o te 10-15 ml.

   Ignaś poza moją skromną ilością mleka przyjętego z piersi i odciągniętego, dalej dostaje mleko początkowe Nan Pro 1. Co drugi dzień dodajemy do niego wzmacniacz pokarmu i kwas foliowy, a codziennie dostaje witaminę D i żelazo. Nadal jest karmiony wyłącznie smoczkiem Medela Calma, ale w dalszym ciągu ma problemy ze złapaniem smoczka, czasami zajmuje to nawet 5-10 minut.

   Niestety, od weekendu Mały jest bardzo niespokojny, w sobotę budził się w nocy i nad ranem, płakał i jęczał. Już w niedzielę było tak przez cały dzień, dzisiaj jest niewiele lepiej. Początkowo zrzucałam winę na kolki, trochę też wymiotuje, ale żaden ze znanych mi sposobów nie pomaga. Ani masaż, termoforek, Espumisan, układanie na brzuszku. (Herbatkę koperkową odstawiłam bo nie chciał jej pić i wymiotował.) Później zaczęłam się zastanawiać czy nie reaguje tak na moje mleko, a może na jakieś leki? Czasami pomaga kiedy dostanie dodatkową porcję mleka. Ale nawet smoczek pomaga tylko na chwilkę, tak samo noszenie. Tym samym, Ignasiek, przesypia coraz mniej czasu w ciągu dnia. Nie wiem, co stoi za tym marudnym humorem, ale być może to chwilowy kryzys który niebawem sam minie.