czwartek, 23 kwietnia 2015

Grecja cz. 1

   Grecja, a dokładnie Kalymnos. W sam raz na kilka głębokich oddechów tuż przed obroną magisterską, którą szczęśliwie mam za sobą. Uf. 
   Ignacy naprawdę dzielnie zniósł podróż samolotem, żeby nie powiedzieć, że przespał ją w obie strony ;) Pozostałe części wyjazdu, jak widać, też mu przypadły do gustu...







   Resztę zdjęć pokażę później, teraz wracam do relaksowania się moim pierwszym dniem z tytułem mgr. inż. arch. :-P

sobota, 4 kwietnia 2015

Pakowanie

   Nie wzrusza mnie, ani temperatura na zewnątrz, ani widok śniegu... Kompletnie to na mnie nie działa, bo już w weekend wyjeżdżamy na słoneczne wakacje! ;-) Taak! Trudy związane z końcem pisania magisterki zostaną nagrodzone wypoczynkiem. Kierunek - Kalymnos.



   Pochłonięta minimalizmem staram się nie szaleć przy pakowaniu, zabieramy tylko niezbędne rzeczy, wierząc, że w Grecji mają sklepy i restauracje ;-) Niestety największym klamotem wyjazdowym są pieluchy, bo tym razem zabieramy jednorazówki. Wspominałam kiedyś o tych duńskich eko jednorazówkach? Tak czy owak, one zajmą sporą część bagażu, ale damy radę.



   Kosmetyczka Ignasia to zaledwie kilka rzeczy m.in. płyn do kąpieli, balsam, żel na ząbkowanie (idzie ósemka...), szczoteczka do zębów w wersji mini, krem do pupy (skoro jednorazówki) i jakieś tam inne przybory. Zarówno jego, jak i moje kosmetyki, zabieram w małych buteleczkach. Nawyk związany w podróżowaniem samolotami z podręcznym, ale w sumie na kilka dni nie potrzeba więcej tego dobrego. Zawsze zabieram próbki, są bardzo praktyczne na wyjazdach, zajmują mało miejsca, opakowania nie wracają ze mną i mam wreszcie okazję przetestować ich zawartość z czy zwykle zwlekam w domowych warunkach ;-) Jedynie kosmetyki do makijażu zabieram w wersjach normalnych, ale tylko dlatego, że oprócz podkładów i szminek, nie ma (albo ja nie mogę dostać) miniaturek.


   Tymi większymi/bardzo przydatnymi gadżetami dla Ignasia które zabieramy jest bez wątpienia nosidło, materiałowe krzesełko turystyczne, wózek - parasolka i... szczypta zabawek. 

poniedziałek, 16 marca 2015

Pieluszki wielorazowe - od czego zacząć?

   Koleżanka z warsztatów dla rodziców powiedziała Ci o wielorazówkach lub przeczytałaś o nich na serwisie paretntingowym. Temat Cię zaciekawił. Wiele zalet: ekologicznie, zdrowo, modnie, a przede wszystkim tanio. Wujek Google już Ci wskazał sklepy z asortymentem, ale Ty nadal nie wiesz... od czego zacząć?
   Szerząc pozytywną opinię na temat wielorazówek, już wiele razy słyszałam to pytanie (pozdro dla Izy;-]). Szczerze mówiąc, nie dziwi mnie kiedy sobie przypomnę jak ja zaczynałam. Nie miałam bladego pojęcia czym w praktyce różni się otulacz od kieszonki, co to jest formowanka albo klips do pieluchy składanej. Jeszcze pranie, przechowywanie, stripping?!?! O fak, czarna magia! Nie wiedziałam co będzie najlepsze na początek, dla małego dziecka i dla początkującego rodzica. A do tego jaka ilość, a przy okazji może jaka marka...?
   Więc teraz drodzy Rodzice, ok, Mamy, bo facetów to... kupa (?) obchodzi, polecę Wam moją wersję dla początkujących Wielorazowców. Ten zestaw zawiera to co musisz mieć dla dziecka niezależnie w którym miesiącu jego życia zachciałaś korzystać z tych pieluch. Później opiszę wersję wzbogaconą, czy "od urodzenia".


   Wytłumaczę dlaczego taki zestaw.  Jako doświadczona mama w tych sprawach, wiem, że mój gust się bardzo zmienił co do pieluszek, gatunków i producentów. Nie ma sensu na dzień dobry, obkupywać się po pachy. Nawet jeżeli boisz się wydać za dużo na przesyłkę, to Ci się opłaci! Na zaznajomienie się z tematem dwa otulacze one size w zupełności wystarczą. Kiedy zdejmujesz z dziecka ten zużyty od razu po zmianie pieluchy przepierz go ręcznie w wodzie i odłóż do wyschnięcia. Za dwie godziny będzie gotowy do roboty, a pamiętaj, otulacz zmienia się co 2-3 przewinięcia, chyba, że bardzo się zabrudził. Więc, dwa dobrej jakości otulacze załatwią sprawę. Przy małym dziecku (u mnie do 8 mc) będziesz korzystać z jednego wkładu naraz, 6-8 wkładek wystarczy Ci na dobę. Jak na początek, tyle Ci wystarczy, żeby poznać które wkłady są dla Was najlepsze (mój test wkładów znajdziesz tutaj). Po tygodniu czy dwóch, dokupisz te które najlepiej się sprawdzają. Poza tym zawsze możesz pomóc sobie tetrą. Papierki jednorazowe zakłada się za każdym razem, o ile się sprawdzają. Przy mlecznych kupach podobno nie zdają egzaminu. Ale warto to sprawdzić, bo znacznie ułatwia pracę!
Naturalny olejek dodaje się do wiaderka i woreczka na brudne pieluchy w którym trzymasz je do czasu prania. Działa antybakteryjnie i zabija nieprzyjemny zapach. Samo wiaderko musi być ze szczelną pokrywką, na tyle duże żeby pomieścić kilka pieluch, a zakładamy, że będziesz mieć ich więcej... ;) Woreczek jest niezbędny na spacery,choć wiele osób które zaczynają z wielo, boją się zakładać je dzieciom na wyjścia... Nie wymieniłam środka piorącego, bo ten zestaw "minimum" zakłada pranie pieluch w połowie zalecanej dawki proszku dziecięcego którego już i tak używasz i masz w domu.
   Oczywiście asortyment wielorazówkowy jest olbrzymi, ale zestaw który polecam jest najbardziej dostępny, wymaga posiadania najmniejszej liczby części (np. przy kieszonkach wyszłoby znacznie więcej elementów) i jest prosty w użyciu. No i minimalistyczny ;-) Z czasem, jak się wciągniesz w pieluchy, co nie jest wcale takie pewne, poznasz inne triki i sprzęty :)

   Jak wspominałam, jest rzecz którą warto mieć zaczynają pieluchowanie od urodzenia, zwłaszcza przy bardzo drobnych dzieciach... Chodzi o pieluszki w rozmiarze nju born, zwykle od 2 do 5 kilogramów. Ignaś urodził się ważąc 2,25 kg, ale nie miałam takich otulaczy, właściwie chociaż jeden by mnie urządził... W całym zamieszaniu, nie przyszło mi do głowy żeby szukać takich małych pieluszek, więc był problem...

   Więc to tyle! Jak wspominałam, zestaw minimum. Gdybyście miały pytania, piszcie! ;)


niedziela, 8 marca 2015

BLW dla leniwych

   Jak już miałam okazję wspominać, rozszerzam dietę Ignasia metodą mieszaną, czyli papkowo - beelwuową. Ze dwa posiłki łyżeczką (uczy się samodzielnie jej używać!) a resztą jak... ręką złapie ;-) Dlaczego akurat taki wariant wybrałam? Bo z całym szacunkiem dla  szanownego BLW, ale moja matczyna intuicja (a z nią się nie dyskutuje) podpowiada mi, że karmienie łyżeczką we właściwym stopniu, jeszcze żadnemu dziecku nie zaszkodziło. Jednocześnie pozwala mi nieco przyśpieszyć proces karmienia, kiedy na przykład śpieszy nam się z wyjściem z domu, daje mi pewność, że Ignaś coś zjadł i oszczędza wszechobecnego bałaganu. Karmienie łyżeczką nie oznacza dla mnie podawania dziecku aksamitnie gładkiej papki, to też jedzenie kaszy, gulaszu warzywnego czy twarożku.


    Jako, że instytucja Matki jest mocno nadwyrężona czasowo, zwykle gotuję jeden obiad i w odpowiednim momencie odkładam na bok 3 łyżki dla Księciunia. Dla przykładu, tę oto jaglankę z pieczarkami, pietruszką i karmelizowanymi pestkami dyni pozbawiłam ww. trzech łyżek, na etapie ugotowanej jaglanki z częścią pieczarek (przyprawioną). Obiad dla Ignasia gotowy(ha!). Dziękuję.


   Jak tak teraz o tym myślę, to najpewniej Ignaś zje ten obiad łyżeczką trzymaną moją dłonią... więc coś tu się, kurna, nie zgadza...! Z tym BLW znaczy... Ale z drugiej strony, jeżeli mówimy o zasadzie gotowania, to by się sprawdzało :) Zresztą zobaczymy jutro, czy mu zasmakuje...

poniedziałek, 2 marca 2015

Laktacyjna depresja, czyli jak rozmawiać z niekarmiącą

   Choć minął już ponad rok odkąd zostałam matką i ponad pół roku odkąd przestałam karmić i mieć jakąkolwiek nadzieję na wykarmienie Ignasia, smak porażki pozostał.


   Należę do grona kobiet które bardzo chciały, ale nie mogły karmić. To duży kaliber w skali matczynej bezradności. Poczucie porażki z laktacją porównuję do porażki jaką odczuwają matki które marzyły o naturalnym porodzie, a nie ze swojej woli urodziły przez cięcie. Do tej grupy też się zaliczam. Cóż...
   Kiedy rozmawiam z kobietami które przeżyły to co ja, doskonale rozumiem ich rozczarowanie. Przez wiele miesięcy knuły fantastyczny plan na Wielki Dzień albo wyobrażały sobie macierzyństwo bez przeszkód, zgodnie z planem. Tymczasem dupa. Nocne kolki, zmęczenie, dzieci nieodkładalne, bejbi blus, brak tego, tamtego... brak mleka. W dodatku z poczuciem osamotnienia, bo choćby z całych sił się starał, to mąż z siebie ani kropli mleka nie wydusi. Przez 4,5 miesiąca kiedy karmiłam (dokarmiałam) piersią, oraz przez kolejnych kilka miesięcy kiedy totalnie nie byłam pogodzona z porażką laktacyjną, słyszałam różne teksty. Najczęściej padały w dobrej wierze, ale nie wszystko złoto co się świeci. Jako doświadczona w tym temacie, wiem teraz, co mogłabym powiedzieć innej matce i co było dla mnie najcenniejsze. No, więc proszę... opowiem Wam jak rozmawiać z niekarmiącą.
  • Powiedz mi, że robię wszystko co w mojej mocy i jeżeli choć trochę karmię, to przypomnij mi, że to wielka rzecz.
    Bo tak właśnie jest, a ja zrozumiałam to bardzo późno, może nawet za późno. Cała ta sprawa laktacyjna była dla mnie olbrzymim stresem (i może nawet przeciągającą się depresją poporodową). Gdybym przyjęła stanowisko zwyciężczyni, może potrafiłabym się rozluźnić, a mleko by samo popłynęło..?
  • I tylko nie mów mi, że Twoja szwagierka też tak miała i jakoś to się skończyło. 
    Każdy kobieta i jej organizm jest inny, w sumie z indywidualnością dziecka, szansa, że historia jednej matki może się powtórzyć jest naprawdę marna. Wiele razy szukałam podobnego przebiegu akcji w opowieściach innych matek, i wiecie co? I nic. Nie znalazłam, analizowanie każdego, drobnego szczegółu doprowadzało mnie do obsesji. Robiłam sobie ogromną nadzieję, stosowałam się do ich trików, które u mnie za nic się nie sprawdzały (a jak się potem dowiedziałam, były bezsensowne). Tę opowieść, po prostu, sobie daruj. 
  • Ale jeżeli, pomógł jej ktoś kto zjadł na tym zęby, załatw mi jego numer.
    Z historii innych kobiet najbardziej może się przydać informacja, gdzie znalazła fachową pomoc. Tutaj ważna informacja: taka pomoc istnieje! Najważniejsze, żeby jak najszybciej się zwrócić o nią do profesjonalisty. Dla mnie oznacza to co najmniej doradcę laktacyjnego, ale szczególnie liderkę La Leche Ligue. W Polsce są takie liderki aż... dwie. No, wiem, wiem, brzmi kiepsko. Ale do niedawna była jedna, więc jest coraz lepiej. Dziewczyny są fantastyczne i mają taką wiedzę której nie znajdziecie w żadnej najmądrzejszej książce.
  • Nie mów, że na mleku modyfikowanym rosną takie zdrowe dzieci.
    Odejdź! Jeżeli chcesz mnie tak pocieszać, to odejdź.
   We wspieraniu kobiety niekarmiącej, w zasadzie już wiele więcej lepiej nie mówić. Tak jak napisałam, powtarzanie "wiesz, bo u mnie to było tak...." robi tylko mętlik w głowie. Ja, z każdą parą otwierających się ust aby opowiedzieć swoją historię, bardzo wierzyłam, że usłyszę receptę na sukces. Wystarczy, że zrobię tak jak ona i będzie cacy! Nie. Sukces nie nadszedł, jak się okazało wcale. Nawet jeżeli niekarmiąca nalega, ja bym radziła nie opowiadać jej za dużo, ona musi skupić się na sobie, na dziecku. Zapewnić sobie spokój duchowy, wyciszenie.
   Najlepszą rzeczą jaką można zrobić dla kobiety walczącej z depresją laktacyjną, jest zapewnienie jej spokoju i czasu potrzebnego do pogodzenia się z przegraną. Najlepiej nie poruszać tematów laktacyjnych, unikać dyskusji na ten temat, ale wsłuchać kiedy będzie potrzebowała rozmowy.
   Magda Karpienia powiedziała mi, kiedy już ostatecznie padłam w walce, że czas leczy rany, żebym dała sobie szansę na żałobę, nie wstydziła się tego przed sobą ani przed innymi. Jeżeli któraś mama by mnie zapytała, to co to właściwie oznacza? Odpowiedziałabym jej, żeby szukała w sobie spokoju "Już nie karmię/nie udało mi się karmić, ale to nie czyni ze mnie gorszej matki." Powiedziałabym żeby nie wstydziła się łez i smutku. Ta walka, jak każda, była męcząca i wymaga czasu rekonwalescencji, ale to właśnie silne i wyjątkowe kobiety ją podejmują! Sukces tkwi w każdej kropli, ale również w wytrwałości, zaangażowaniu i podjętej próbie. 
  
 Gdyby któraś z Was chciała porozmawiać o tym bardziej prywatnie, to śmiało napisz do mnie maila. 

wtorek, 24 lutego 2015

Sprawa o piciu

   Jeszcze kilka lat temu, standardem był u nas w domu, karton soku owocowego na stole. Piliśmy dużo herbaty, zero kawy i te soki. Z biegiem czasu wszystko się pozmieniało, oprócz herbaty ;-) 
Teraz znacznie chętniej sięgam po wodę niż sok, to chyba wina świadomości, he he. Soki kojarzą mi się już tylko z barwnikami i cukrem. Nie ma sensu po nie sięgać, a na robienie ich samej szkoda mi czasu. (Patrz: Macierzyństwo minimalistyczne) Chyba nie ma po co przytaczać formułek z zaleceniami lekarzy, dietetyków i trenerów co do ilość wody jaką powinno się wypijać w ciągu dnia i dlaczego, bo ten temat się wylewa ze wszystkich źródeł.


   Ale! Odkryłam niedawno coś znaczniej lepszego, chociaż chyba ciężko konkurować z czystą wodą... Niektóre osoby z mojego otoczenia nazywają ten napój moim eliksirem i to sformułowanie chyba jak najbardziej się nadaje! Woda z cytryną i miodem, bo o niej mowa, to prawdziwy eliksir!
   Miód, reguluje poziom cukru we krwi, sprawia, że nie mamy ochoty na słodkości czyli pomaga w walce z nadwagą, w przeziębieniach, 
   Cytryna, zawiera witaminę C oraz inne witaminy, wspiera odporność, niweluje uczucie głodu, przyśpiesza metabolizm, pomaga usuwać wolne rodniki z organizmu.
   

 



   Spożywanie dziennie tego cudownego napoju, co u mnie wynosi dwa litry, opłaca się całkiem, bo:
  • wspomaga pracę żołądka
  • wspiera układ odpornościowy
  • nawadnia organizm
  • dodaje energii
  • poprawia wygląd skóry
  • pomaga w odchudzaniu
  • redukuje zapalenia stawów
  • oczyszcza organizm
  • działa antybakteryjnie
  • odświeża oddech
  • zwiększa wydajność mózgu
  • działa antynowotworowo
    Warto? ;-)




piątek, 13 lutego 2015

Macierzyństwo minimalistycznie

   Fakt, że w moim życiu szczególne gości zasada "mniej znaczy więcej", znacie już od dawna. (Albo nie znacie...) Choć mam wielkie skłonności do mnożenia zadań i obowiązków, zbierania bardziej i mniej potrzebnych rzeczy, to staram się zawsze myśleć zgodnie z tą zasadą.


   Najciężej jest właśnie z tymi obowiązkami, dodatkowymi zajęciami i atrakcjami. Nigdy nie czuję się na urlopie, bo w głowie mam długą listę rzeczy do zrobienia, nawet jeżeli są to rzeczy przyjemne. Szczególnie odkąd jestem matką, czas jest na wagę złota, nie chcę więc go bez sensu marnować. 
   Dlatego w ostatnim czasie postanowiłam jeszcze bardziej wziąć sobie do serca... minimalizm. Czytam artykuły, książkę, wprowadzam w życie. 
   Stosując kilka trików, osiągam cel jakim jest życie zgodnie z minimalizmem:
  • nie wymyślam! Chodzi o to, żeby nie przesadzać z wymyślaniem sobie nadprogramowych zajęć. Czy naprawdę warto ręcznie dziergać szalik skoro równie ładny kupię w sklepie (jeżeli jest mi potrzebny)? Czy np. trzy dni i trzy noce gotować obiad na przyjęcie dla 14 osób, zamiast zamówić katering? Jasne, moje potrawy będą zdrowsze, bardziej domowe, ale czy naprawdę wart jest jeden obiad moich dziesiątek godzin przed garami? Odpowiedź: nie! Lepiej pobawię się z Ignasiem albo pójdę na fitness!
  • zanim coś kupię: choćby to było coś najpiękniejszego, najbardziej uroczego, coś co wydaje mi się, że nigdzie już tego nie kupię, odpowiadam na pytanie - czy jest mi to absolutnie niezbędne do życia i nie potrafię tego zastąpić rzeczą którą już mam? Czy jest to na tyle urocze, żeby zagracić sobie tym pokój/mieszkanie? Na koniec, czy pomimo odpowiedzi na wcześniejsze pytania jest to aż tak wartościowe?
  • stosuję zasadę "jeden za jednego". Oznacza, że jeżeli kupuję np. nową parę spodni, to jedną starą (zwykle najbardziej zużytą, albo tą którą noszę najrzadziej) wyrzucam do kosza dla potrzebujących albo sprzedaję na allegro.
  • wybieram te obowiązki (i przedmioty) które muszę i lubię robić/mieć. Nie będę sobie odmawiać wszystkiego. Pewnych rzeczy po prostu nie możemy nie robić i już. Ciężko jest nie kupić nowej pary butów jeżeli poprzednia jest do wyrzucenia. Ale z drugiej strony, są rzeczy które lubię np. sport, scrapbooking czy ogrodnictwo. Nie chcę z nich rezygnować i w granicach rozsądku dawkuję sobie, tak dla przyjemności.
  • nie ilość, a jakość. Wiem, że to brzmi absurdalnie z kobiecych ust, ale nie znoszę mieć za dużo rzeczy ;) Nie znoszę przeładowanej szafy, półki z kosmetykami czy miliarda sprzętów kuchennych w szafkach. Wolę mieć mniej, ale dobrych jakościowo i sprawdzonych rzeczy. Kiedyś miewałam np. 10 różnych lakierów do paznokci, data ważności to jakieś dwa lata. Ciężko mi uwierzyć, ale przez te całe dwa lata rzadko udawało mi się zużyć lakier do końca! Większość lakierów trafiała do koszta z 1/2 lub nawet 3/4 zawartości. Zorientowałam się które kolory schodziły prawie całe, i teraz mam 3-4 odcienie, tym bardziej, że raz w miesiącu chodzę do kosmetyczki.
  • zamiast rzeczy usługi, dla tych co cierpią na nadmiar gotówki i koniecznie muszą ją wydawać, lepiej postawić na przyjemności. Na miły wyjazd, smaczną kolację czy relaksujący zabieg. Nie ma co się przywiązywać do materialnych szaleństw!
   Dzięki tym zasadom oszczędzam cenny czas, energię którą mogłabym lepiej zużyć i sporo pieniędzy. Bilans wychodzi dodatni ;-) Polecam!