piątek, 3 stycznia 2014

Pranie pieluszek

   Moje ostatnie obawy nakłoniły mnie do zabrałam się za pranie "asortymentu":) Podzieliłam rzeczy na dwie kategorie: pranie w 60'C i pranie w 30-40'C. Przejrzałam wszystkie metki i wyszła na to, że w pierwszym rzucie (60'C) pójdą w ruch pieluszki flanelowe, tetrowe i becik.


   A to cała wyprawka, zebrana do tej pory. Pieluszki jeszcze przed praniem. W sumie całość zajmuje szufladę, pudełeczko (to przeźroczyste z IKEI) i dwa niewysokie pudełka kartonowe. Proszek tylko stoi w łazience. Podejrzewam, że oprócz wózeczka i łóżeczka, o wiele więcej miejsca to nie zajmie. Tym bardziej że planujemy zakup łóżeczka z szufladami, więc nieodczuwalnie zwiększy to miejsce na przechowywanie.





U Was jest/było inaczej z tym mieszczeniem?

wtorek, 31 grudnia 2013

30 tydzień

   Nowy rok a razem z nim "trzecia zmiana kodu z przodu"! Jeee...! :D Zaczynałam powątpiewać czy to kiedyś nastąpi. Na tym etapie ciąża dłuży mi się niesamowicie. To już mniej więcej rok, od kiedy zaczęłam poważnie układać plan na macierzyństwo. A przy okazji prawie rok bloga;) 
   Zaczynam się nieco denerwować porodem, coraz częściej o nim myślę. To co jeszcze niedawno wydawało się tak odległe, jest już zbliżającym się wydarzeniem - na wyciągnięcie ręki. Sama już nie wiem, czy lepsze są porody siłami natury czy te kończące się cesarką. Rozumiem kobiety które decydują się na CC na żądanie, ale z drugiej strony, czy to do końca takie kolorowe i lepsze od porodu naturalnego? Całe szczęście zostawiam tą decyzje lekarzom;) 


Stan na 30 tydzień:
  • waga: 62,2 kg 
  • obwód brzucha: 97 cm
  • szacowana dł. dziecka: ok. 38 cm
  • dziecko: bardzo mocno kopie(czasami nawet to boli i kłuje), przewraca się z niesamowitą siłą, aktywne już nie cały dzień, ułożone nisko główkowo
  • samopoczucie: tryb "pora się szykować", nastawienie na odpoczywanie
  • piersi: powiększone, żyłki, czerwone plamki, laktacja!!
  • cera: bez problemów, sucha na łydkach
  • apetyt: troszkę większy, zachcianki tygodnia: słone przekąski
  • brzuch: żyły na całym brzuchu, powoli spłaszczający się coraz bardziej pępek, brak rozstępów, stawianie się, zaczerwienienie wokół dziurki po kolczyku w pępku
  • inne: zmęczenie przy najmniejszym wysiłku, wstawanie w nocy do toalety 1-2 razy, ucisk na pęcherz(kłucie), zadyszka (nawet kiedy nie robię nic męczącego), ucisk na płuca, zawroty głowy

   Ten rok, niewątpliwie, był dla mnie pełen wrażeń. Obroniłam tytuł inżyniera, dostałam się na studia II stopnia, wyszłam za mąż, zaszłam w ciążę, podjęliśmy decyzję o zmianie mieszkania. Wydarzyło się wiele "przygód", z przewagą tych optymistycznych. Dla mnie "13" to chyba szęśliwa liczba. Mam nadzieję, że kolejny rok przyniesie mi równie dużo radości, z pewnością wywróci moje życie do góry nogami, ale niech to będzie radosne wywrócenie;)
Tego życzę i Wam, żeby było wiele radości, pogody ducha, dużo zdrowia i spełnienia marzeń!

niedziela, 29 grudnia 2013

Matka Straszna Polka

   Zdecydowana większość krążących opinii o wybranym przez mnie szpitalu, jest negatywna. Piszą o tym na forach, mówią o tym w szkołach rodzenia, słyszy się o tym w przychodniach i poczekalniach. No dobra, może przesadziłam... ;) Ale fakt, że uwielbieniem się CZMP nie cieszy. Miałam okazję, gościć ostatnio w tym szpitalu, i to była wizyta niespodziewana. Od początku byłam nastawiona do szpitala neutralnie, z przewagą optymizmu. Neutralnie, ponieważ ciężko wypowiadać się na temat czegoś, czego się nie zna. Ale teraz, doświadczona, uważam się to naprawdę bardzo dobry szpital! 
   Przysięgam, nie biją, nie głodzą, nie poniżają! Jasne, nie rodziłam tam jeszcze, ale moje "oddziałowe koleżanki" po porodach wcale nie narzekały na karygodne traktowanie. Cieszyły się, że to ciężkie wydarzenie jest za nimi i wreszcie maleństwa są z nimi:) Panie położne i pielęgniarki biegały wokół nich jak przy porcelanie, przychodziły często i nie ignorowały próśb, skarg na dolegliwości, spokojnie tłumaczyły.
   Nie było najmniejszego problemu z odwiedzinami, zdarzały się wizyty kilkuosobowe, i nawet wieczorem, kiedy zatroskany mąż jeszcze był na oddziale, nikt go nie wyganiał.
   Ok, może jedzenie nie jest ich mocną stroną. Ale w końcu to nie restauracja tylko szpital. Kuchnia musi być wystarczająca do przetrwania i taka była. Obiady mogłyby być... gorące, ale przynajmniej nikt się nie poparzy! :P Widziałam, że sporo osób miało swoje śniadaniowe dodatki, ale raczej mało kto chodził do baru na obiad. Mnie akurat chciało się chodzić na gorącą zalewajkę, obiady nie trafiały w "mój gust", ale nie widzę w tym problemu;)


   Jeżeli chodzi o wyposażenie, czy asortyment który warto ze sobą zabrać, to zdecydowanie jest kilka rzeczy o których warto wiedzieć. Do torby trzeba spakować: papier toaletowy (w toaletach go nie ma), kubek na herbatę (plus ewentualnie herbatę, choć ona jest w termosie do każdego posiłku) i sztućce. Ponieważ ja trafiłam nagle, nie miałam tych rzeczy od razu, ale znalazły się "rozwiązania zastępcze", nie ma co panikować;)
   Oddział na którym leżałam przyjmuje rozwiązanie w którym noworodki są na osobnej sali. Widziałam, że mamy były zadowolone z tego rozwiązania. One obolałe po porodach odwiedzały maluszki podczas karmienia i kiedy tylko miały na to ochotę. Przez resztę czasu dzieci były pod opieką a mamy dochodziły do siebie. Do noworodków mogli wchodzić tylko rodzice, co uważam za rozsądne. Przy tym rozwiązaniu płacz nie przeszkadzał leżącym ciężarnym które jeszcze nie urodziły.
    Sale są trzyosobowe, z metalowymi łóżkami, stoliczkami, stołem, krzesełkami i TV. Na dwie sale przypada jedno WC i prysznic, ale kolejek nie było.
   Do użytku kobiet po porodzie dostępne są podkłady poporodowe, chyba w dwóch rozmiarach albo rodzajach (nie przyglądałam się ale były dwa koszyczki).
   Pacjentki które wychodzą ze szpitala z maleństwami otrzymują dwa pudełka z prezentami - wyprawką, jedno niebieskie, a drugie różowe. W środku znajdują się próbki i gadżety od sponsorów.

   Gdybyście miały jakieś pytania, o ile będę mogła, chętnie odpowiem. Generalnie jestem zadowolona z pobytu i chętnie wrócę tam rodzić:)

czwartek, 26 grudnia 2013

29 tydzień

   Początek trzeciego trymestru nie zaczął się optymistycznie, choć jak to mówią "wszystko dobre, co się dobrze kończy". Moje omdlenie okazało się nie być czymś zagrażającym życiu mojemu i Ignaśka. Co więcej, to pewnie bardzo typowa dolegliwość i nieraz, niejedna ciężarna zasłabła w ciąży. 
   Pobyt w szpitalu pomógł mi zwrócić uwagę na kilka, być może, istotnych kwestii z życia szpitala oraz porodu i całego tego zamieszania, ale o tym w osobnym poście.


Stan na 29 tydzień:
  • waga: 61,5 kg 
  • obwód brzucha: 96 cm, stoi w miejscu
  • szacowana dł. dziecka: ok. 37 cm
  • dziecko: bardzo mocno kopie(czasami nawet to boli), przewraca się z niesamowitą siłą, aktywne prawie cały dzień, ułożone główkowo
  • samopoczucie: tryb "pora się szykować", nastawienie na odpoczywanie
  • piersi: powiększone, żyłki, czerwone plamki
  • cera: bez problemów
  • apetyt: jak przed ciążą, zachcianki tygodnia: śledzik, mandarynki, makowiec
  • brzuch: żyły na całym brzuchu, powoli spłaszczający się coraz bardziej pępek, brak rozstępów, stawianie się ok. 2 razy dziennie
  • inne: zmęczenie przy najmniejszym wysiłku, wstawanie w nocy do toalety 2-3 razy, ucisk na pęcherz(kłucie)

poniedziałek, 23 grudnia 2013

Przedświąteczna hospitalizacja ciążowa

   Moja chwilowo nieobecność, na moim i na Waszych blogach, nie była związana z zaciętymi przygotowaniami do świąt. Niestety. W czwartek rano wybrałam się na spacer, całe szczęście z koleżanką. Od samego rana czułam się trochę słabiej, ale tłumaczyłam, że jest niskie ciśnienie, bo faktycznie było. Pomyślałam, że spacer świetnie mi zrobi. Okazało się odwrotnie, szybko poczułam się jeszcze gorzej i kiedy już miałam wracać do domu nagle się pogorszyło. Zawroty głowy, duszności, drętwiejące dłonie, w końcu wymioty. Ledwo doszłam z pomagającą mi koleżanką do przychodni, pod której nosem właśnie byłyśmy. Trochę niechętnie, ale przyjęto mnie na badania: EKG, cukier i ciśnienie. Wszystko w normie, ale internista zalecił wizytę u kardiologa oraz poinformowanie lekarza prowadzącego. Wróciłam do domu. Prowadzący zagranicą, odesłał mnie do "mojego" szpitala i polecił do kogo mam się udać. W międzyczasie zadzwoniła moja mama(lekarz), że już rozmawiała z lekarzami z CZMP, mam przyjeżdżać na badania. Jak się okazało nie na same badania a na kilkudniowy pobyt. 
   Od czwartku wieczora do dzisiaj, spędziłam czas na oddziale położniczym. Badania krwi, moczu, kardiologiczne, ginekologiczne, codziennie KTG, ciśnienie. Ostatecznie nic mi nie jest, ale muszę odpoczywać (kolejny raz słyszę to zalecenie:>), dużo pić i unikać pozycji pionowej. 
   Mam wrażenie, że jak na omdlenie, które zdarzają się nierzadko w ciąży, to chyba trochę za długo tam siedziałam. Ale jak to mówią "lepiej dmuchać na zimne..." ;)
   Powoli wracam do rzeczywistości. Niefart, że akurat przed świętami to się wydarzyło, ale trudno. Sprzątanie odpada, niestety kilku prezentów mi jeszcze brakuje, a szanse na wyjście z domu do jutra wieczora są nikłe. Cały czas kręci mi się w głowie, choć podejrzewam, że to z powodu zbyt długiego leżenia przez ostatnie kilka dni...;)

czwartek, 19 grudnia 2013

28 tydzień

   Pierwszy tydzień III trymestru! Nie mogę uwierzyć, że to już! ;) Trzeci trymestr... brzmi poważnie, to już nie jakaś tam połowa, środek ciąży! To już bliżej niż dalej! ;) Zawsze wiedziałam, że ten okres to już jest prawdziwe wyczekiwanie, bo to już nie ma to tamto. Dziecko może się w zasadzie w każdej chwili urodzić i nie grozi to tragedią. Brzuch widać na kilometr, pieluchy schną na sznurku, śpioszki wysypują się z szuflad, na poważnie myśli się o tym gdzie stanie łóżeczko, albo nawet się już je rozstawia. Ale z drugiej strony, brzuszek większy, kręgosłup bardziej przemęczony, pęcherz ma dosyć toalety... ;) To nieważne, do spotkania coraz bliżej...


Stan na 28 tydzień:
  • waga: 61,5 kg 
  • obwód brzucha: 96 cm 
  • szacowana dł. dziecka: ok. 36 cm
  • dziecko: kopie punktowo w dwóch miejscach naraz (chyba z jednej strony stópki a z drugiej główka), przewraca się z niesamowitą siłą, aktywne prawie cały dzień
  • samopoczucie: przemęczenie
  • piersi: powiększone, żyłki, czerwone plamki
  • cera: bez problemów
  • apetyt: jak przed ciążą, zachcianki tygodnia: mandarynki, słodycze
  • brzuch: żyły na całym brzuchu, powoli spłaszczający się coraz bardziej pępek, brak rozstępów
  • inne: zmęczenie przy najmniejszym wysiłku, silny ból dolnej partii pleców, wstawanie w nocy do toalety 2-3 razy

Przez całą ciążę czytam sobie o etapach rozwoju u płodu, tydzień p tygodniu. Odwiedzam w tym celu parenting.pl. Niektóra informacje tak mnie bawią, że aż muszę się nimi podzielić... ;)

"Zmniejszająca się przestrzeń wokół dziecka powoli zaczyna uniemożliwiać
dotychczasowe swobodne koziołkowanie, natomiast nadal przekręca się ono i wykonuje wiele ruchów kończynami oraz precyzyjne ruchy mimiczne." - mój syn chyba nie zna słowa "uniemożliwiać"

"Większość odruchów wrodzonych jest już widoczna, np.odruch ssania, poszukiwanie pokarmu, odruch kroczenia, odruch chwytny." - kurcze, czy to nie jest śmieszne?! :D

"Podobnie zaczyna regularnie ziewać - o ile wcześniej można było zaobserwować pojedyncze ziewnięcia, tak teraz pojawiają się całe cykle ziewania, gdzie po jednym ziewnięciu następuje kolejne." - cykliczne ziewanie... :P