środa, 17 lutego 2016

Se ma for, czyli byliśmy w muzeum

   Brak czasu, zaganianie, bo chyba nie lenistwo sprawiają, że jestem jeszcze kiepsko zorientowaną matką w kwestiach lokalnych atrakcji dla dzieci. Nie nie mam tutaj na myśli tych elementów stałych, takich jak place zabaw, parki, kawiarnie, jestem kiepska w śledzeniu imprez i chyba nawet nie próbuję tego nadrobić, bo zwyczajnie brak mi do tego miejsca w głowie... 


   Staram się nadrabiać niewiedzę "kalendarza imprez dla maluchów", odkrywając miejsca do których zawsze można się wybrać, mniej więcej bez względu na dzień i godzinę;) Kiedy mam kawałek niezaplanowanego dnia, rzucamy sobie z mężem porozumiewawcze spojrzenie i ruszamy w drogę.
   Ostatnią taką wizytę zaplanowaliśmy do muzeum... bajek. Tak, czyli do łódzkiego Se-ma-fora, miejsca z którego od lat wychodzą najlepsze bajki pod słońcem. Z sentymentem wspominam Misia Uszatka, Colargola i Pingwina Pik Poka. Kiedy byłam dzieckiem, nie wyobrażałam sobie żeby bajki mogły wyglądać inaczej niż te, lalkowe...
   Mój stosunek do oglądania telewizji przez dzieci jest jasny, i ci, którzy mnie znają wiedzą, że telewizja i słodycze dla dzieci to kategoria "grzechy". Są też tacy (pozdro dla wuja) którzy nazywają mnie hipokrytką, bo sama oglądałam bajki, a swojemu zabraniam. Otóż, nie! To znaczy tak, oglądałam bajki i mądrych bajek (czyli właśnie takich jakie oglądałam) i w ograniczonej częstotliwości nie zamierzam chować przed Ignacym, ani żadnym innym dzieckiem. Ba! Ja nawet uważam, że piękna grafika, kojąca muzyka oraz co najważniejsze morał w dobrej bajce jest fajnym sposobem pokazania dziecku ciekawej formy sztuki. Bo właśnie, za prawdziwą sztukę uważam bajki produkcji Se-ma-fora! (Swoją drogą, ich produkcje to również filmy dla starszych widzów, wielokrotnie nagradzane)   


   Muzeum może nie jest wielkie, jeżeli chodzi o powierzchnię, ale mieści w sobie wiele skarbów, lalek znanych z bajek, fragmenty scenografii, jest nawet miejsce w którym można stworzyć własny film. Samo zwiedzanie zaczęliśmy od seansu i wiecie co... to był pierwszy seans Ignasia w życiu! Pierwsza bajka jaką widział i do tego pierwszy raz w kinie (no, mini kinie)! To była prawdziwa miłość od pierwszego wyjrzenia, Parauszek (bo o nim mowa) podbił serca całej naszej trójki ;) Ten ważny dla nas odcinek to "Detektyw". Bajka była zabawna, miała ładne ujęcia, ciepłą kolorystykę, lalki starannie wykonane, spokojne dialogi i przesłanie, jak w każdym odcinku. Seans nie był przegłośniony (tak, się mów?), trwał dziesięć minut, czyli jak na pierwszy raz idealnie. 
   Po muzeum oprowadzała nas przewodniczka, od której dowiedzieliśmy się, że jeden odcinek Parauszka kosztuje pół bańki! Opowiadała jak powstają lalki, scenografia, kto wymyśla scenariusz, jakie nagrody zdobywają filmy. To było dla nas ciekawe, ale właśnie... dla nas, rodziców. Niestety, cześć dydaktyczno - merytoryczna niespecjalnie przykuwała zainteresowanie Ignasia. On był żywo, naprawdę żywo, zainteresowany tym co widział! ;) Trochę się naszarpaliśmy trzymając go na rękach żeby niczego nie zniszczył...


    Muzeum to z pewnością to ciekawe miejsce do którego obowiązkowo trzeba zajrzeć w Łodzi, będąc z dzieckiem! Dla Ignasia była to pewnie mniejsza atrakcja niż dla starszego dziecka, ale idąc tam, wychodziliśmy z takiego założenia dlatego nie rozczarowało nas, że Ignaś nie słucha cierpliwie co opowiada Pani. Ilość energii którą wkładał w wyrwanie się z naszych objęć żeby rzucić się do eksponatów, chyba może jasno poświadczyć o tym jak zaciekawiły go te rzeczy. Przeżyliśmy też pierwszą próbę z bajką i kinem, a jak wiadomo pierwszy raz się na zawsze pamięta ;) i z tego razu bardzo się cieszę. 


   Se-ma-for ma swój kanał na YouTube, na którym leżą wszystkie filmy, zachęcam Was do oglądania! To jest wspaniałe i jeszcze za darmo!

Dziękujemy Muzeum Se-ma-for za zaproszenie,
z pewnością wrócimy!

wtorek, 9 lutego 2016

Dwa lata

   Przechorowaliśmy  z Ignacym, drugie urodziny i razem z nimi imprezkę urodzinową. Fatalny stan w jakim byłam wpłynął nawet na brak zdjęć z tej zabawy... Wyobrażacie sobie w jakim stanie byłam? (grypa + zapalenie ucha środkowego) Zostały nam tylko fotki ze smartfonów naszej rodziny, uf... Ale przecież nie zdjęcia są najważniejsze... Najważniejsze, że to były niepowtarzalne dwa lata! ;)



   Zaczęło się chwilami grozy, kiedy w 34. tygodniu ciąży znalazłam się na porodówce, potem pobyt Ignasia w szpitalu przedłużający się do prawie dwóch tygodni. Obawy, czy wcześniactwo nie wpłynęło na jego zdrowie i potem się rozkręciło... Pierwsze uśmiechy, kolki, pierwsze spacery i wycieczki, nieprzespane noce, początki raczkowania, gaworzenie, ząbkowanie, chodzenie, mówienie... Z dużym sentymentem wspominam ciąże, z wielkimi emocjami poród i z totalną mieszanką różnych doznań całą resztę. W tym czasie wiele osiągnęłam nie tylko jako matka, nie przerywając studiów obroniłam magisterkę, wyremontowaliśmy mieszkanie i przeprowadziliśmy się, znalazłam pracę, a teraz nie brak mi odwagi planować... kolejną ciążę. 
 

   Ignaś jako dwulatek może nie jest mocny w gadce, ale za to wiele manualnych czynności ogarnia z taką łatwością, że często, nam rodzicom, opadają szczęki. Od kiedy skończył 13 miesięcy chodzi do przedszkola (tak, nie do żłobka), od pół roku na cały etat. Jestem z tego bardzo zadowolona, bo ma okazję spędzić dużo czasu z dziećmi, a ponieważ to ekologiczne przedszkole to jestem wniebowzięta. Coraz częściej prosi żeby sadzać go na nocnik, ale nasze lenistwo i zmęczenie dniem codziennym, sprawia, że Ignaś nadal chodzi w pieluchach. Chętnie wykorzystuję go do pomocy domowych ;) Co oznacza oczywiście, że jak woleje wodę na podłogę to proszę go żeby wziął ścierkę i wytarł, a nie robię to za niego, ale jak stłucze talerz, to ja się tym zajmuję. Codziennie sam rozbiera się do kąpieli i wrzuca ubranka do kosza na bieliznę, zdejmuje sobie pieluchę i wrzuca do kosza na pieluchy (wielorazowe), sam nalewa płynu do kąpieli, nauczył się nawet smarować chleb (czym popadnie...)! 


   Taki to nasz Dwulatek, kochany, choć też potrafi dać w kość ;) Sto lat!

czwartek, 28 stycznia 2016

Lunchbox, czyli zdrowo przekąszam

    Od kiedy zaczęłam pracować jem... mniej. Staram się, żeby jeść zdrowo, nie przejadać się, dużo pić, bla, bla, bla, ale jak się zasiedzę przy komputerze, po prostu zapominam o jedzeniu. Szkoda, że pamiętałam o nim tak świetnie, przez ostatnie 27 lat..! 


   Albo, znacie to "jeszcze tylko dokończę ten rysuneczek i już wstaję na chwilę przerwy..." i mija kolejna godzina zanim oderwę wzrok od monitora. Woda na herbatę wystygła już osiem razy, obiadu nawet nie wyjęłam z czeluści torebki odkąd przekroczyłam próg biurowych drzwi a w ustach czuję smak porannej pasty do zębów. Tylko... w pracy jestem już 5 godzin! Znacie to? Pewnie jadę jeszcze na trybie nowy pracownik i stąd ta nadgorliwość ;) Ale efekt jest taki, że kiedy wychodzę z pracy skręca mnie z głodu. Zwykle jak nie zjem obiadu przez pierwsze 7 godzin mojej pracy, to w ósmej nie chce mi się tracić czasu na wyczekiwaną ucztę skoro zaraz idę do domu. 
    Jasne, nie powiem że mi przeszkadza te dwa kilo mniej wspominając wagę sprzed miesiąca, ale co to za życie kiedy chodzi się głodnym... Pf...

winogrona + naczosy + ser czedar z pomidorkami


   Żaden to wielki pomysł i plan wyzwolenia pracowników biurowych od pustych żołądków, ale idzie mi znacznie lepiej z tym jedzeniem w pracy, od kiedy zmobilizowałam się do szykowania sobie przekąsek. Nie mam gadżeciarskiego lancz boksa za ciężkie pieniądze, z modnych stron internetowych, ale trzy 15-częściowe zestawy pudełeczek z IKEI zawładnęły szuflady w mojej kuchni i do wyboru, no, do koloru to może nie za bardzo... Gdzieś tam, kiedyś tam, przeczytałam, że taki lunch powinien składać się z warzyw, owoców, białka, zbóż i czegoś tam, zapomniałam. W internecie roi się od pomysłów zestawów lanczowych, ale ja po prostu zapamiętałam, że muszą być te minimum cztery składniki (z tym czymś tam improwizuję) i tak wieczorem szykuję zestaw na kolejny dzień. 

ser grecki(trochę jak feta, ale smaczniejszy, kosztuje tyle samo) z olejem i chia + jabłko z cynamonem, migdałami i żurawiną + pasta z awokado z solą i pieprzem


Aromatyczny olej lniany od delikatesów Alma

   W praktyce, znacznie szybciej idzie mi zanurzyć dłoń w torbie po jednorękiego (jedną ręką pracuję, drugą jem) bohatera drugiego śniadania niż odkładać w nieskończoność długotrwały proces zjedzenia pożądanego posiłku. Takie snaki można bezzobowiązań przekąsić nawet kiedy "pożar w projekcie" ;)
   Oczywiście, mały obiad też jest miło przetrącić i na chwilę oderwać się od roboty...

falafle + brokuły + ryż brązowy


   Koniec. Dziękuję za uwagę.



poniedziałek, 18 stycznia 2016

Szybki mejkap dla mamy

       Nie muszę tłumaczyć, jak ciężko wyszarpać chwilę o poranku dla samej siebie kiedy u lewej nogi wisi dwulatek, a mąż nawet nie otworzył oczu a co dopiero żeby dziarsko rzucał się do pomocy. 
   Mam aż godzinę! Godzinę na ubranie siebie, Uczepionego do nogi, przygotowanie śniadania, przygotowanie świeżego wiktu do przedszkola, zjedzenie śniadania, umyciu się po śniadaniu (przy BLW mowa tu nie tylko o zębach;)), naszykowanie obiadów do pracy i jeszcze ta długaaa procedura wychodzenia, wiesz o co chodzi... Na to wszystko mam godzinę w którą, codziennie rano, z uporem wciskam malowanie. Malowanie fejsa, rzecz jasna, bo nieumalowana matka wygląda co najmniej ... no, umówmy się, po bułki to już lepiej żeby nie wychodziła. Poza tym Czyli wiadomo, bez tego, jak przystało na elegancką kobietę, nie wychodzę z domu ;-)


   Wspominałam już o moich wersjach minimum i jak sobie radzę z szybkim makijażem. Teraz miałam okazję wypróbować wersję mocne usta i jeden cień na oczy. Przyznaję, idzie szybko i łatwo. Zazwyczaj używam dwóch cieni i kreskę, a na ustach mam transparenty błyszczyk i to pewne, że ta wersja jest dłuższa, ale za to skuteczniejsza..? 


   Wyzwanie podjęłam używając, nieznanych mi wcześniej, kosmetyków KOBO które otrzymałam na spotkaniu blogerek. Ciemnobrązowy cień do oczu i kremowy błyszczyk w odcieniu różu. To do dzieła! Cień nakłada się dobrze, całkiem nieźle się trzyma, ma drobinki i fajno... ale... ale to nie jest mój odcień. Przy brązowych oczach i ciemnym cieniu czułam się postarzona jeżeli o chodzi o okolice oczu. To znaczy, jeżeli o to poczucie chodzi, to nigdy nie miałam z nim problemów co zawdzięczam workom pod oczami, ale po co mi tego więcej... Nie bardzo przepadam też za pojedyńczymi cieniami w opakowaniach z nakrętką. Używając 2 czy 3 kolorów, nie mam czasu na gramolenie się z zakręcaniem i odkręcaniem. Za to błyszczyk, a raczej płynna szminka  (hm, hm, nowoczesność...) jest mega kryjący, bardzo kremowy, dobrze się trzyma i kolor zdecydowanie bardziej mi podpasował. Jestem na tak. 


   O ile sam kolor cieni mi totalnie nie leży, o tyle błyszczyk, zwłaszcza na zimę będę chętnie używać i myślę, że wystarczyłaby do niego klasyczna kreska na oku i tusz, żeby było dobrze. Fajnie było poznać tą markę, bo kosmetyki robią dobre wrażenie (no, błyszczyk na pewno:))!

wtorek, 5 stycznia 2016

Jak zostać rodzicem minimalistą... - teoria

   Minimalizm uszczęśliwia. No, mnie na pewno uszczęśliwia... Pewnie pomyślicie, że staję się minimalistyczną fanatyczką i chyba może być w tym trochę racji ;) 
    Faktem jest, że stoją za tą ideą mocne argumenty, ale o tym może innym razem (albo właściwie od tego powinnam zacząć... będzie od końca). Dzisiaj chciałam o tym, co minimalizm wnosi do rodzicielstwa. Bo wbrew pozorom tu chodzi o zyski, a nie ja się wydaje, pozbywanie! To sztuka życia w taki sposób, żeby przy eliminowaniu niepotrzebnych przedmiotów, nadprodukcji obowiązków (często tych wymyślanych sobie całkiem niepotrzebnie), toksycznych znajomości czy kiepskiej jakości jedzenia stać się wolnym i szczęśliwym. Taki wymiar myśli minimalistycznej istnieje też w rodzicielstwie. Im więcej zaczęłam pochłaniać tej koncepcji, dostrzegałam coraz większe pole do działania.
   Wychowywanie w duchu minimalistycznym porusza wiele sfer życia. Ujmując to najkrócej chodzi o podniesienie jakości życia i zyskaniu na czasie, którego w końcu tak bardzo brakuję młodym rodzicom. 
   Ale teraz chcę napomknąć o tej najbardziej kojarzonej części tej ideologii, czyli o gromadzeniu. Widzę, jak wiele energii można tracić na to żeby mieć. A zyski z niegromadzenia są ogromne! Sami pomyślcie, 
  • oszczędność pieniędzy, wiadomo...
  • oszczędność czasu, spędzonego na kupowaniu, czyszczeniu, układaniu (zbieranie zabawek rozrzuconych po pokoju...?)
  • oszczędność miejsca, nie potrzeba ogromnych pokoi mieszczących chodziki, cztery pudła z klockami i dwoma regałami ubrań i zabawek,
  • wspieranie kreatywności, umiesz robić zabawki z kasztanów (które kiedy się znudzą, wyrzucisz na trawnik)? Albo wspólne gotowanie? Maluch chętnie umyje ziemniaki, uwierz! ;)
  • zyskanie czasu dla siebie, kiedy już nie musisz brać nadgodzin żeby podołać wydatkom, masz czas i chęci żeby spędzić chwile z dziećmi w domu w którym jest mało do sprzątania i jest dużo miejsca!
   Więc jak? Dla mnie brzmi to wszystko naprawdę wiarygodnie i wiem, że tak jest. Ważne, żeby tylko nie wpaść w pułapkę "posprzątałam, powyrzucałam, to jest miejsce na nowe!". Chcąc żyć w tym stylu trzeba też pamiętać o takiej zasadzie: jeżeli musisz już coś kupić, wybieraj produkt najdroższy i najlepszej jakości na jaki możesz sobie pozwolić. Lepiej jest mieć coś jednego ekstra jakości, niż kilka tandetnej. To tyczy się wszystkiego ubrań, kosmetyków, zabawek, jedzenia. Przy okazji jest to również ekologiczne myślenie. Kupiony wózek dziecięcy bardzo dobrej jakości jest wygodniejszy i trwalszy, będziesz korzystać z niego dłużej i spora szansa, że sprzedaż go w niezłej cenie zasilając tym rynek wtórny.




  Wciąż chcąc więcej, lepsze, nowsze pochłaniamy całą energię zarabianiu dzięki któremu zrealizujemy wiecznie niedoścignione cele. Brak czasu dla dzieci sprawia, że dopada nas poczucie winy, więc jaką mamy rekompensatę? Zabawki, ubrania, wyjazdy, zajęcia pozalekcyjne... Ale na to trzeba mieć znowu kasę. Koło się kręci i ciężko z niego wypaść. Sfrustrowanie sprawia że i my chcemy coś z tego mieć, więc traktujemy sobie jak te nasze dzieci wynagradzając sobie trudy życia. Tymczasem, niewiele trzeba, żeby zmienić całe życie zupełnie za darmo! 

środa, 23 grudnia 2015

Spotkanie Mamy BlogOFFują

   Udało się! Wiele miesięcy ciszy na łódzkim, parentingowym gruncie, ale długo wyczekiwane spotkanie odbyło się! Poprzednie, choć dokładnie w tym samym miejscu (rodzinnej kawiarni Smykawce w Łodzi) nie dorównywało wczorajszemu pod względem organizacji nawet w połowie. Ale bez słodzenia! Organizatorki dały z siebie naprawdę wiele, zaprosiły 20 uczestniczek, ekspertów od dietetyki i brafittingu, zorganizowały obiad i przekąski, było stoisko z ubrankami, licytacja charytatywna i tona prezentów. Wow, dały radę ;-) To wszystko ogarnęły dwie niepozorne dziewczyny: Iza i Joasia ;-)











   Nie da się opowiedzieć atmosfery jaka panowała na spotkaniu. Pomimo, że przychodząca na nie znałam Izę i ledwie dwie blogerki z widzenia, wychodząc miałam wrażenie, że znam się z całą Wesołą Gromadą od lat. To chyba najlepszy dowód na zsocjalizowanie ;-)
   Cieszę się, że miałam okazję poznać blogerki ze wspólnej ziemi, bo czytając blogi to jedno, ale drugie to wrażenie przy spotkaniu. No i te historie i gesty i głos, których nie widać na monitorze...





   Poprzednie spotkanie było mniej oficjalne więc i teraz nie spodziewałam się żadnych atrakcji od sponsorów. A jednak, uczestniczki opuściły spotkanie z torbami w dłoniach. Pośród licznych sponsorów, zaproszeń, bonów zniżkowych najhojniej obdarowali...

Alma24, którą znam nie od dziś, regularnie zamawiam zakupy do domu i od zawsze mam o nich bardzo dobre zdanie. Rarytasem z paczki od Almy jest aromatyczna sól z suszonymi ziołami. Fajnie, że trafiły mi się kosmatyki Oillanu, bo nie miałam okazji ich jeszcze używać a teraz chcę zmienić płyn do kąpieli dla Ignaśka.


Drogeria Natura, rzadko bywam, bo nie mam nigdzie po drodze ale jestem ciekawa tej serii kosmetyków więc może zmienię trasę spacerów ;)


Wola, och! Pokochałam te bawełniane skarpetki, są ekstra mięciutkie! Chętnie wykorzystam otrzymaną zniżkę na więcej tych skarpetek!


Kobo, nie znam, ale szminka w błyszczyku jest rewelacyjna! Gęsta i aksamitna, z ciekawością poznam pozostałe produkty...


Monello, dzięki nim Ignaśko ma modny zestaw czapka i komin, może faktycznie przesadzam z "funkcją ponad formę"...? PS. Dresy w byczki są genialne!


   Wśród prezentów pojawiły się również bon od DPAM, którego niestety nie zdarzyłam zrealizować :(



   Cieszę się ze spotkania i serdecznie dziękuję Organizatorkom i Uczestniczkom, liczę, że zaowocuje ono również tymi mniej oficjalnymi spotkaniami. Bo to co tam się działo... :-D

Do następnego!

Za udostępnienie zdjęć dziękuję Dorocie Rojek oraz organizatorce Joasi :)

środa, 16 grudnia 2015

Zadbana mama w grudniu

   Zimno, ciemno i jeszcze lekkie obżarstwo... ;) Grube swetry, wysokie kozaki i ocieplane rajstopy. Tak Wam się kojarzy zima? Mnie trochę tak. Ale kto powiedział, że nie może być elegancko w tych okropnie ciepłych ubraniach i tysiącach warstw...? Nie odpuszczam zimą!




Lakier marki Sensique od Drogerii Natura w kolorze 193

   Kolorystyka zdecydowanie zimowa, praktyczne czernie i szarosci króluja w mojej zimowej garderobie. Tym razem z dodatkiem wiosennego, co prawda, pudrowego różu. Paznokcie w ciemnych barwach, muszą być! ;-)