wtorek, 3 listopada 2015

Zabawa z 1,5 roczniakiem... #2

   Bawimy się książkami! Tak, książki nie tylko się czyta, można się niemi bawić! Półtora roku to jeszcze chwilę przed czytanie ze zrozumieniem ;) Ale nie warto odpuszczać, podobno jakiśtam naukowcy odkryli (bo to wielcy naukowcy i trzeba było to odkrywać), że czytanie dzieciom nawet jeżeli tego nie rozumieją ma na nie fantastyczny wpływ. Między innymi wspomaga naukę mówienia przez osłuchanie. Bo wiadomo, że czyta się inaczej niż swobodnie mówi, skupiany się na tonie i jakości.


   Ale nie samo czytanie to zabawa, dla 19. miesięcznego Ignasia to również (a nawet: przede wszystkim) obrazki. Oglądanie, przewracanie stron, wracanie, dotykanie. Anegdota: raz miał taką fazę jak zobaczył lupę na obrazku, że chciał ją wziąć do ręki i tak śmiesznie szczypał kartkę. W końcu odpuścił, minę miał bardzo zdziwioną. I wreszcie sama nauka mówienia i rozpoznawania rzeczy. 


   Czasami nachodzi mnie myśl, po co uczę go co to jest szyszka czy koniczyna, skoro bardziej przydałoby mi się, żeby znał słowa woda, jeść, kąpać. Ale przecież nie o to tu chodzi, żeby wytrenować go w kilku tematach. Zależy mi, żeby chciał się uczyć, mówić, sięgać po książki, żeby widział fajną zabawę w mówienie i czytanie.

wtorek, 20 października 2015

5 tekstów których nie powiem dziecku

   Są takie zwroty, które pamięta się jeszcze z dzieciństwa i czasami mimowolnie powtarza się je w dorosłości. Powtarzała je matka, babka i stryjenka. Zaczynając od zwykłej psiej kości, po te bardziej wyrafinowane i ukierunkowane tematycznie. Rzecz jasna, skupię się na tych rodzicielskich którymi mogłabym sypać jak ziarnem rzeżuchy na Wielkanoc. Pewnie i Wy znacie te hasła, jeżeli nie z własnego domu, to często zasłyszane na spacerze czy u znajomych.
   Sęk w tym, że choć zapisane w podświadomości jak niechciana uwaga w dzienniczku, odruchowo padają nieprzemyślanie w codziennych sytuacjach. Ale to przecież części tego trudnego słowa na "w"... Wychowywania. Czy naprawdę chcemy w takim duchu kształtować nowe pokolenie? Groźbą? Strachem? Poczuciem winy?
   Ja nie, dlatego nigdy nie powiem mojemu dziecku...


Uwaga, zapachnie Rodzicielstwem Bliskości! ;)
  1. Ale jesteś złośliwy! Robisz to specjalnie!
    To wiodący tekst który pada z ust zniecierpliwionych rodziców kiedy ich maluch zachowuje się właśnie inaczej niż oni by tego chcieli. Słyszałam go setki razy, zwłaszcza kiedy sytuacja jest dosyć nerwowa czyli np. w sklepie albo innym miejscu gdzie rodzice chcą zapomnieć, że przyszli z dzieckiem. Sedno jednak leży w tym, że dziecko nie robi niczego złośliwie bo to domena dorosłych. A już szczytem wszystkiego jest podejrzewać kilkumiesięcznego bobaska, że płacze z premedytacją, żeby wkurzyć rodziców. A jednak! I takich podejrzeń nie brakuje!

  2. Bo przyjdzie pani/baba jaga/potwór i Cie zabierze...
    Żeby Ciebie, Rodzicu, nie przyszedł ktoś zabrać i wymienić na lepszy model. Mania straszenia. Szantaż to nieodłączny element mechanizmu wychowawczego przeważającej części rodziców! Nawet nie wiem jak argumentować beznadziejność tego tekstu... Czy chodzi o to żeby dziecko było permanentnie przestraszone? Czy to profilaktyka? Czy ci Rodzice się czegoś boją?

  3. Nie becz, przecież nic się nie stało!
    W tej formie brzmi ostro, ale często pada w wersji spokojnej, wręcz uspakajającej "Nie płacz Kochanie, nic się nie stało." I w pierwszej i w drugiej jest coś... nie fair. Rodzicowi nic się nie stało, faktycznie, ale dla dziecka przewrócenie się czy utrata zabawki może być tragedią dnia. Lepiej jest okazać zrozumienie i dodać mu wiatru w skrzydłach, zamiast wysyłać sygnał "ja wiem lepiej co ty czujesz". Początkowo miałam problemy z tym zwrotem bo jako pocieszenie często pchał mi się na język, ale w końcu przestawiłam się na inne myślenie, teraz pytam "czy to cię boli?", "przykro mi, że tak się stało, chcesz się przytulić?".

  4. Nie pójdziemy na plac zabaw bo się pobrudzisz.
    Serio?! Nie wstawaj z łóżka bo może się coś wciągu dnia wydarzyć...

  5. Gdybyś się tak nie grzebał, to byśmy zdążyli.
    Nie zawalaj odpowiedzialności na dziecko, to Ty jesteś dorosła i to Twój interes żeby zdążyć się ze wszystkim ogarnąć i być na czas. Często rodzice wycierają swoje spóźnialstwo "no, wiesz, tak się gramolił, że nie mogliśmy zdążyć".
 

   Zgadzacie się ze mną, czy uważacie, że przesadzam i wyolbrzymiam?

niedziela, 4 października 2015

W co się bawię, z 1,5 rocznym dzieckiem...

   W rysowanie i kolorowanie! Wcześniej nie była tym za bardzo zainteresowany i największy zapał miał do zjadania kredki, z tego całego kolorowania. Ale teraz przyszedł czas kiedy bawi go "zostawianie kolorowych śladów" :)



   Przyznam, niestety, że czasami wyobraźnia wychodzi poza ramy... papieru. Trudno. Ścianę można odmalować (dlatego mam cały dom machnięty jedną farbą!), kaloryfer się doczyści, a radość dziecka bezcenna. Oczywiście jest w tym szaleństwie umiar, ale ja sama pamiętam jak rodzice nie robili żadnej checy kiedy plakatówkami malowałam po ścianie. Po paru latach po prostu, zrobili w pokoju gruntowne malowanie, a ja o dziwo, posłusznie malowałam tylko ten kawałek domu na który mi pozwolili...


   Teraz się świetny moment żeby wyposażyć dziecko w sprzęt artystyczny, bo właśnie trwają wyprzedaże artykułów szkolnych. Paczkę kredek kupiłam za niecałe dwa złote, kloki rysunkowe zaczynają się od kilkudziesięciu groszy, z farby nie próbowałam, ale też raczej tania sprawa...

środa, 23 września 2015

Przemeblowanie

   Układ aranżacji wnętrza to rzecz zmienna, prawda? Więc testuję drugi, albo już trzeci, rozkład mebli w pokoju Ignaśka. Łóżeczko przewędrowało na drugi bok pokoju, a razem z nim komoda. Na miejscu łóżka leży teraz dywan z koszem zabawek. Miejsce komody zajął stolik z krzesełkiem, w końcu mój chłopak jest już taki duży... ;) Lada dzień czeka nas rozmontowanie przedniej ściany kołyski, w tym modelu nie da się wyjąć paru szczebli. Liczę, że zdążymy zanim Ignacemu przychodzie do głowy testowanie miękkości podłogi, całym sobą. Z pewnością zarzucić nogę na barierkę umie już od miesiąca!


   Pokój trzyma się początkowych założeń, jest jasny, zawiera kolorowe i różne stylistycznie dodatki, ale jest przy tym minimalistyczny. Jest w nim prawie tylko to, co jest nam niezbędne i czego regularnie używamy. Dla przykładu na komodzie stoi nawilżacz (włączamy codziennie na wieczór i noc), podgrzewać butelek (używany codziennie), lampka (no, wiadomo...) i smoczki (używane codziennie!).
   Oprócz talerzy na ścianie które Ignaś dostał w prezencie urodzinowym i których nie powstydziłby się vintage-hipster, wiszą jeszcze tylko zegar i kalendarz (takie zalatane to moje dziecko, bez kalendarza ani rusz;).
   W pokojowej wnęce stoi szafa, ale ponieważ nie jest nam szczególnie potrzeba (patrz: minimalizm) , chyba niebawem opuści progi tego królestwa a w jej miejsce ulokujemy kącik zabaw... Odkopujemy z mężem dziecięce pragnienia i wymyślamy fachowe konstrukcje ;)
   Oczywiście, w głowie mam plan zasilenia pokoju o dodatkowe łóżeczko, dla starszaka, przy jednoczesnym pozostawieniu kołyski, jeśli wiesz co mam na myśli... ;) Ale na to jeszcze przyjdzie czas!






piątek, 11 września 2015

Internet to nie miejsce dla dzieci?

   Właśnie, że nie! To znaczy tak, to nie jest miejsce dla dzieci. W moim przekonaniu ten produkt powinien być używany przez istoty bardziej świadome niż kilkuletnie dziecko. Zakładam, że nastolatek nie zrobi sobie kuku przez internet ani nie będzie go nadużywał. Nadzieja...


   Po pierwsze: po co mu to? Do czego służy internet mogłabym wymieniać godzinami, ale czy kilkulatek to osoba która powinna zamawiać w e-spożywczaku, szukać odpowiedzi na pytania z zagadnień kulinarnych, planować egzotyczne wakacje czy prowadzić biznesy? Nie. Tego dziecko nie robi i nie powinno, od tych spraw są rodzice. 
   Pozostaje więc sfera rozrywkowa, ale czy naprawę nie jesteśmy w stanie zaoferować dziecku nic ciekawszego niż serfowanie po sieci? Księciunio jest ostatnio maniakiem książek, to dziecko wychowuje się nie dość, że bez internetu to jeszcze bez telewizji! ;) W związku z tym szlachetnym upodobaniem, co jakiś czas wyruszam na łowy po nowe pozycje z działu dziecięcego w pobliskiej księgarni. Oprócz tego miejsca chętnie zaglądam na dział z książkami w hipermarketach, dyskontach czy na straganach. Byłam naprawdę zaskoczona różnorodnością! Oprócz samych książek jest olbrzymia ilość materiału książko podobnego (kolorowanki, naklejanki, wycinanko - wydzieranki), gier planszowych i takich... zręcznościowych, są zestawy ZróbToSam. Często wzdycham, że Księciunio dopiero skończył półtora roku i z dinozaura 3D to on może zrobić konfetti na kanapie a nie model. 

   Po drugie: prywatność dzieci w necie. Pierwsza część była o tym co dziecko może zrobić z internetem i dlaczego nie powinno. Druga część jest o tym co my robimy z dziećmi w internecie.
   Pewnie goście, którzy odwiedzają nas od dawna, zauważyli, jak drastycznie ucięły się posty ze zdjęciami Księciunia a nawet w dużej mierze usunęłam jego zdjęcia. To nie dlatego, że postanowiłam zostać gwiazdą tego bloga i przyćmić moje dziecko ;) ale zrozumiałam, że to nie jest dobre, (ba! to mocno nie w porządku!) Ludzie wrzucają zdjęcia dzieci na potęgę, widać to zwłaszcza na Fejsbuku, Instagramie i na blogach. Wrzucają dzieci w każdym wieku, w każdej sytuacji i stroju, a nawet bez! Są dzieci wyjęte prosto z łona matki, są dzieci które radośnie stawiają pierwsze kroki, ale są też te siedzące na nocnikach albo golutkie w baseniku czy wannie. 
   Tyle się teraz o tym mówi, że w przyszłości zdjęcia dzieci mogą działać kompromitująco, mogą zawstydzać czy w najgorszym wypadku być skradzione i całkiem niefajnie wykorzystane. Już kilka lat po wrzuconej foci, dziecko pójdzie do przedszkola a koledzy z grupy będą wiedzieć jak wyglądał robiąc pierwszą kupę na nocnik. Ale mało tego, nawet usunięte zdjęcie nie znika z sieci, więc będą wiedzieć to również kumple z podstawki, z gimbazy i maturzyści. No, życzę żeby do magisterki internet naprawdę zapomniał o tej niechybnie wrzuconej fotografii. 
 
   To Ignasia życie (i reputacja) i nie chcę fundować mu takich atrakcji, zdjęcia trzymam w albumie, nie na fejsie ;) Teraz to Rodzic jest odpowiedzialny za uczestnictwo dziecka w sieci, ale czy faktycznie będą tego konsekwencje w przyszłości, czy poniesie je dziecko..? A może przesadzam? Kogo obchodzą nasze dzieci... ;)

piątek, 28 sierpnia 2015

Jesienna kolekcja z drugiej ręki

   Minimalizm pochłania mnie bez końca i ilość ubrań w naszych szafach niebezpiecznie spada. O ile dorośli mieszkańcy naszego domu znoszą to z honorem, o tyle z tym Małym jest problem, bo nogawki są już za krótkie a garderoba pustoszeje. Nie ma co, przyszła pora skompletować kilka nowych egzemplarzy, szczególnie, że idzie jesień...

     Jako zwolenniczka nie tylko minimalizowania dóbr, ale również entuzjastka ekologi, rzecz jasna idę na łowy do lumpeksu! 


   Asortyment sklepu rzadko mnie zadawała, bo szukam rzeczy naprawdę dobrej jakości i takich które mi się podobają a nie są tylko całkiem niezłe jak na używane. To coś musi być naprawdę ekstra, pasować rozmiar, kolor, krój i poziom zużycia.

   Od razu przyznaję się, że łowca ze mnie kiepski i tylko w nielicznych wypadkach wychodzę z lumpeksu z zakupami :-/ Dlatego czego nie znajdę tam, znajdę na internetowych aukcjach, bo tutaj czuje się jak ryba w wodzie i kiedy siadam do zakupu - kupuję!


   Oprócz używanych ciuszków dziecięcych kupiliśmy wózek spacerowy. Chodziło nam o coś naprawdę prostego bez bajerów. Potrzebowaliśmy go na podróż samolotem i każdy dodatkowy gadżet był dla nas tylko zbędną dodatkową wagą. Kupiliśmy go za pięćdziesiąt złotych dwa osiedla od naszego domu, ogłoszenie znaleźliśmy w internecie. Inna używana rzecz to ręczny laktator Avent. Popadałam w paranoję co do faktycznej sprawności elektrycznej Medeli i na wszelki wypadek kupiliśmy ręczny. Oczywiście nic mi to nie pomogło, ale zakupy był z drugiej ręki i również w Łodzi. Całkiem okazjonalnie kupiłam wielką stertę tetry bardzo dobrej jakości, a wiadomo jakie ilości pieluch są używane przy niemowlaku... ;) Był jeszcze nawilżacz powietrza i pewnie coś jeszcze czego teraz nie pamiętam...

   Są przedmioty których z pewnością nie warto kupować używanych, np. nie kupiłabym używanych butelek czy smoczków dla dziecka. Wózek (ten codzienny) uznaliśmy, że też lepiej kupić nowy choć to spory wydatek, uważamy, że przy więcej niż jednym dziecku warto. Właściwie... hm, jak tak teraz myślę, to nie przychodzi mi nic do głowy czego bym nie kupiła używanego, bo nawet pieluszki wielorazowe bym kupiła...


   Kolejna strona medalu tych zakupów to kwestia finansowa, nie dość, że kupowanie używanych rzeczy jest ekologiczne (nie potrzeba wytwarzać nowych produktów ani zawalać śmietnisk) to jest również ekonomiczne. Można kupić coś za część faktycznej ceny, a często rzeczom niewiele brakuje do ideału ze sklepowej półki.

sobota, 1 sierpnia 2015

Życie bez... glutenowe

   Myślałam, że to całe świrowanie na punkcie bezglutenu to fala kolejnej mody od której zamierzam stronić, bo mnie z żytnią bułą jest dobrze. Dodam więcej, z makaronem razowym pszennym, z ciasteczkami zbożowymi i grzesznym kruasantem, też się nieźle dogaduję. Nie mam nic do ryżowych czy kukurydzianych wypieków, ale cieszyłam się z przyzwoitego wyboru produktów razowych glutenowych. (O białej, pszennej mące już dawno zapomniałam.)


   No, i masz! Przyszła kolej na mnie! Wytaczając działa przeciwko chorobie tarczycy, musiałam skreślić gluten z diety. Ech, produkty razowe nie są szalenie popularne, jest nieco lepiej, świadomość rośnie, ale w pierwszym lepszym spożywczym na 10 opakowań makaronu jest jedno razowe. W moim osobistym spożywczym, po drugiej stronie ulicy, nie ma przekąsek z mąki razowej. Ale ok, damy radę, ekologiczny jest za rogiem. Ale pomyślcie, ile razy, jak często jadacie poza domem? Mnie się zdarza, od kawy z kruchym ciasteczkiem, przez szybkiego snaka do pełnego obiadu, powiedzmy, w sunie to kilka razy w tygodniu. "W tak pięknych okolicznościach przyrody..." - cytując klasyka, życie zmienia się diametralnie. W chwili kiedy uświadomiłam sobie co się zmienia, przyznam, że trochę spanikowałam.


"Bez przesady..." pomyślałam po jakimś czasie. Żadna filozofia zamienić mąkę z jednej na drugą. Gorzej z beztroskim objadaniem się na mieście. Na palcach jednej ręki policzę ile znam miejsc w których szef kuchni myśli o Bezglutenowcach. Nowa dieta oznacza dla mnie tyle, że muszę bardziej uważać na to co jem poza domem, ale jak wiadomo, dbałość o dietę jeszcze nikomu krzywdy nie wyrządziła ;)


   Z doświadczenia które zdobyłam mogę podzielić się doznaniami:
mąka gryczana - jest beznadziejna, ciasto z gryczanej smakuje jak plastelina, mało tego, plastelina z grudkami! Fuj! Do tego ma dziwaczny smak!
mąka kukurydziana - nie jest najgorsza, smak jest ok, trochę się kruszy jeżeli coś pieczemy, nadaje się na naleśniki i babeczki
mąka owsiana - moja ulubiona, smaczna, ładna i świetnie się z niej gotuje i piecze! ;) Jednak owiana zawiera minimalne ilości glutenu...
mąka ryżowa - ta mąka ma potencjał, bo ma dobry smak, biały kolor, jest niczego sobie, nadaje się na naleśniki, ALE... ma dziwną konsystencję, strasznie sypką, ciężko to opisać. Po prostu bardzo się kruszy, np. chleb, babeczki itp.

   Zapoznałam się nieco z dostępnymi produktami bezglutenowymi. Chleb pakowany jak na wypadek wojny, nie jest ani apetyczny, ani smaczny, ani nawet przyjemny w dotyku. Ciastka czy zestawy mąk do pieczenia są nieadekwatnie drogie do tego co można zrobić samemu. Dodatkowo, to wszystko jest jeszcze kiepsko dostępne, w dużych marketach lub sklepach ekologicznych, dlatego na wyjazdach młócę wafle ryżowe... :-/ a na co dzień piekę sama, z małymi wyjątkami ;)

   Podsumowując, jest to dieta dla tych co muszą, i moim zdaniem, dla tych co mają czas i/lub pieniądze. Z całą pewnością to zdrowe rozwiązanie i nikomu nie zaszkodzi.