piątek, 4 marca 2016

Lunchbox #luty

   Jakiś czas temu pisałam o tym jak odżywiam się będąc "zapracowaną mamą"... Ha, ha ;) Pokazałam kilka przykładowych zestawów które zabieram do pracy. Wtedy to były ekstra - szybkie pakieciki z gotowych produktów, nie robiłam im nic, oprócz pokrojenia i włożenia do pudełeczek. Z biegiem czasu jako matka pracująca, wyrobiłam się nieco w domowych obowiązkach, mam harmonogram tygodniowy (!) i staram się codziennie przygotować ciepły lunch. To znaczy, do podgrzania. Ale ta wersja jest bardziej wymagająca zaangażowania, bo trzeba ten lunach - uwaga, dla niektórych to może być trudne słowo - ugotować!
   Ok, nie rozpisuję się, bo nie o to mi dzisiaj chodzi, chcę tylko pokazać co przygotowałam do pracy w lutym, wkładając w to jak najmniej wysiłku przy zachowaniu "zdrowego odżywiania" ;)


ryba smażona na papierze pieczeniowych, kuskus z papryką i brokułami, przyprawy


kotlety z kaszy gryczanej z groszkiem, pieczone frytki z marchewki i selera (polecam! czas przygotowania 3 min, pieczenie 15 min)


farsza pieczarkowy z tartą marchewką w cieście francuskim, plasterki marchewki


pieczony łosoś z kaszą jaglaną , papryką i ogórkiem


sałatka owocowa z cynamonem


kotlety z cukinii, pieczone frytki z selera i czerwona fasolka

   Rzecz jasna, to nie wszystkie lunche z lutego, ale te których nie zapomniałam sfotografować ;) Staram się tak przygotowywać je, żeby zabrało mi to jak najmniej czasu, choć zawsze szykuje je wieczór wcześniej. 

   Życzę Wam smacznych, zdrowych i szybko gotowanych lunch'y w marcu! ;)

piątek, 26 lutego 2016

Moje naturalne kosmetyki

   Jeszcze zanim pojawił się na świecie don Ignacio, ciągnęło mnie do kosmetyków które mniej szkodzą. Potem pomyślałam, że w zasadzie to oczekuję żeby w ogóle nie szkodziły, a wręcz pomagały mi dbać o siebie. (Cóż za olśnienie!) A skoro i tak nie znoszę mieć nadmiaru, to wolę stawiać na jakość... Z tą jakością różnie była na mojej półce w łazience, ale serio, eliminuję cały badziew na rzecz kosmetyków spod znaku "eco", "bio" i "naturalne". Czytam składy, już nie wystarcza mi brak pegów i parabenów, idę po więcej, po bio-uprawy, roślinne wyciągi i po to co można kupić w spożywczym!


   Początkowo skupiłam się na tych które najdłużej leżą na mnie, czyli na podkładach, kremach, balsamach, olejkach. Te kosmetyki muszą być absolutnie najlepsze, na jakie mogę sobie pozwolić (w granicach rozsądku, oczywiście;)) Zwykle rano nie używam kremów, po pierwsze, bo mi się nie chce, a po drugie, nie mam czasu. Podkładu używam codziennie i, jak wiadomo, chodzę z nim cały dzień dlatego dobry podkład to dla mnie konieczność. Najlepiej żeby miał cechy kremu, czyli nawilżał, wzbogacał (cerę, nie portfel), był lekki. Super gdyby dobrze krył, ale moje oczekiwania zwykle rozstrzyga produkt który nazywa się częściej kremem BB niż podkładem. Kolejnym kosmetykiem na "wiele godzin" jest krem na noc, albo niedawno odkryty przez mnie - olejek. Oczekiwania mam takie same, ma nawilżać, wzbogacać i nie przyklejać się do poduszki.
   Nieco dalej twarzy też dbam o siebie ;) Do nawilżania ciała używam balsamów i olejków. Tak samo, wydaje mi się, że skoro pozostają na mojej skórze przez tyle godzin (do następnej kąpieli) to muszą być dobre dla mojej skóry.
   Z biegiem czasu zaczęłam wchodzić w to głębiej i zaczęłam wybierać pozostałe kosmetyki spod znaku "eko", te  do stosowania doraźnie, nie pozostające na ciele na dłużej. Płyny do kąpieli, szampony, dezodoranty, maseczki itp. 
   Część kosmetyków jest naprawdę... nie tania i trzeba długo szukać żeby wpaść na ten ulubiony. Niestety, nawet wysoka cena nie daje gwarancji, że produkt będzie "odkryciem stulecia". Najbardziej frustrujące jest wydać ciężkie pieniądze na np. podkład który w zasadzie jest w złym kolorze i nie pasuje nam jego konsystencja. Dlatego zawsze warto pytać o próbki!
   Nieco mniejszy żal, jeżeli gra w ruletkę toczy się o niewielkie pieniądze (choć ja wychodzę z założenia, że nie ma żadnych pieniędzy wartych wyrzucenia w błoto, więc dobrze się zastanawiam przed zakupami). Całe szczęście jest coraz bardziej dostępna gama kosmetyków wyprodukowanych z produktów BIO w drogeryjnych cenach. Chyba największa sieć drogerii w Polsce, ma bardzo fajną serię kosmetyków za małe pieniądze! Jaka była moja radość kiedy ją odkryłam! :)
   Są też produkty nie pieczętowane żadnymi certyfikatami, które były dostępne od zawsze, za grosze i świetnie mi robią, np. sól morska do kąpieli z dodatkiem olejków, zielony ogórek albo napar z rumianku. 
   Moja kolekcja kosmetyków pewnie nie powala ani pod względem ilości (o, to pewniak!) ani producentów ani zużytych nakładów finansowych. To raczej etap na drodze do idealnej kosmetyczki. Chcecie zobaczyć?


Krem na noc Alterra, jest lekki i delikatnie pachnie. To jeden z kosmetyków z serii "nie szkodzi, ale nie widzę efektu ŁAŁ", ok. 7zł


Olejek do twarzy Alverde,  kupuję produkty tej marki w Berlinie odwiedzając siostrę, w Polsce jej nie widziałam. Pięknie pachnie różami, jest tłusty jak to olejek, świetnie nawilża! Ok. 2,5 euro
 

Krem mojej roboty: masło shea, olejek ze słodkich migdałów, olejek lawendowy, olej kokosowy. Bardzo natłuszczający, ładnie pachnie ;)


Krem BB Alverde z BIO masłem shea. Wahałam się, kupić podkład czy ten krem, krem jest super, bardzo nawilżający, rozświetlający, pięknie pachnie, jest lekki, ale mało kryjący. Ok. 3 euro


Dezodorant Alterra, orzeźwiająco - słodki zapach i nieklejąca konsystencja, ok. 5 zł


Krem do rąk Alviana. Krem lekki, podręczne opakowanie, ok. 1 euro


Naturalne mydło do kąpieli z werbeną, również kupuję je w Berlinie. Mydło ma drobinki oraz olejki, dzięki czemu peelinguje i nawilża skórę, ok. 1,2 euro


Olej ze słodkich migdałów, dostałam w prezencie, fantastycznie działa! Jest antidotum na wszystko! Smaruję Ignasia i siebie. Jest rewelacyjny na skórę brzucha w czasie ciąży. Niestety, jest bardzo drogi ok. 150 zł / litr



Żeł pod prysznic Weleda, tej firmy kosmetyki kupuję dla Ignasia m.in. krem na zimę i krem do pupy którego zużyłam może pół opakowania (wielorazówki...). Pięknie pachnie wiśniowo, kremowy, ok. 3-4 euro

   O ile jakiś produkt nie działa na mnie drażniąco, albo kategorycznie mi nie przeszkadza, daję mu szanse do końca opakowania. Część z tych kosmetyków kupiłam ale więcej do nich nie wrócę, ale z pewnością krem BB czy mydło z werbeną pozostaną na mojej liście topowych kosmetyków.
   W poszukiwaniach moich najlepszych kosmetyków pewnie wiele jeszcze wypróbuję. Poluję jeszcze na naturalne cienie do powiek, ekologiczne szminki i może coś o czym nie miałam zielonego pojęcia ;)
   Jeżeli możecie mi coś polecić! Proszę, piszcie!

środa, 17 lutego 2016

Se ma for, czyli byliśmy w muzeum

   Brak czasu, zaganianie, bo chyba nie lenistwo sprawiają, że jestem jeszcze kiepsko zorientowaną matką w kwestiach lokalnych atrakcji dla dzieci. Nie nie mam tutaj na myśli tych elementów stałych, takich jak place zabaw, parki, kawiarnie, jestem kiepska w śledzeniu imprez i chyba nawet nie próbuję tego nadrobić, bo zwyczajnie brak mi do tego miejsca w głowie... 


   Staram się nadrabiać niewiedzę "kalendarza imprez dla maluchów", odkrywając miejsca do których zawsze można się wybrać, mniej więcej bez względu na dzień i godzinę;) Kiedy mam kawałek niezaplanowanego dnia, rzucamy sobie z mężem porozumiewawcze spojrzenie i ruszamy w drogę.
   Ostatnią taką wizytę zaplanowaliśmy do muzeum... bajek. Tak, czyli do łódzkiego Se-ma-fora, miejsca z którego od lat wychodzą najlepsze bajki pod słońcem. Z sentymentem wspominam Misia Uszatka, Colargola i Pingwina Pik Poka. Kiedy byłam dzieckiem, nie wyobrażałam sobie żeby bajki mogły wyglądać inaczej niż te, lalkowe...
   Mój stosunek do oglądania telewizji przez dzieci jest jasny, i ci, którzy mnie znają wiedzą, że telewizja i słodycze dla dzieci to kategoria "grzechy". Są też tacy (pozdro dla wuja) którzy nazywają mnie hipokrytką, bo sama oglądałam bajki, a swojemu zabraniam. Otóż, nie! To znaczy tak, oglądałam bajki i mądrych bajek (czyli właśnie takich jakie oglądałam) i w ograniczonej częstotliwości nie zamierzam chować przed Ignacym, ani żadnym innym dzieckiem. Ba! Ja nawet uważam, że piękna grafika, kojąca muzyka oraz co najważniejsze morał w dobrej bajce jest fajnym sposobem pokazania dziecku ciekawej formy sztuki. Bo właśnie, za prawdziwą sztukę uważam bajki produkcji Se-ma-fora! (Swoją drogą, ich produkcje to również filmy dla starszych widzów, wielokrotnie nagradzane)   


   Muzeum może nie jest wielkie, jeżeli chodzi o powierzchnię, ale mieści w sobie wiele skarbów, lalek znanych z bajek, fragmenty scenografii, jest nawet miejsce w którym można stworzyć własny film. Samo zwiedzanie zaczęliśmy od seansu i wiecie co... to był pierwszy seans Ignasia w życiu! Pierwsza bajka jaką widział i do tego pierwszy raz w kinie (no, mini kinie)! To była prawdziwa miłość od pierwszego wyjrzenia, Parauszek (bo o nim mowa) podbił serca całej naszej trójki ;) Ten ważny dla nas odcinek to "Detektyw". Bajka była zabawna, miała ładne ujęcia, ciepłą kolorystykę, lalki starannie wykonane, spokojne dialogi i przesłanie, jak w każdym odcinku. Seans nie był przegłośniony (tak, się mów?), trwał dziesięć minut, czyli jak na pierwszy raz idealnie. 
   Po muzeum oprowadzała nas przewodniczka, od której dowiedzieliśmy się, że jeden odcinek Parauszka kosztuje pół bańki! Opowiadała jak powstają lalki, scenografia, kto wymyśla scenariusz, jakie nagrody zdobywają filmy. To było dla nas ciekawe, ale właśnie... dla nas, rodziców. Niestety, cześć dydaktyczno - merytoryczna niespecjalnie przykuwała zainteresowanie Ignasia. On był żywo, naprawdę żywo, zainteresowany tym co widział! ;) Trochę się naszarpaliśmy trzymając go na rękach żeby niczego nie zniszczył...


    Muzeum to z pewnością to ciekawe miejsce do którego obowiązkowo trzeba zajrzeć w Łodzi, będąc z dzieckiem! Dla Ignasia była to pewnie mniejsza atrakcja niż dla starszego dziecka, ale idąc tam, wychodziliśmy z takiego założenia dlatego nie rozczarowało nas, że Ignaś nie słucha cierpliwie co opowiada Pani. Ilość energii którą wkładał w wyrwanie się z naszych objęć żeby rzucić się do eksponatów, chyba może jasno poświadczyć o tym jak zaciekawiły go te rzeczy. Przeżyliśmy też pierwszą próbę z bajką i kinem, a jak wiadomo pierwszy raz się na zawsze pamięta ;) i z tego razu bardzo się cieszę. 


   Se-ma-for ma swój kanał na YouTube, na którym leżą wszystkie filmy, zachęcam Was do oglądania! To jest wspaniałe i jeszcze za darmo!

Dziękujemy Muzeum Se-ma-for za zaproszenie,
z pewnością wrócimy!

wtorek, 9 lutego 2016

Dwa lata

   Przechorowaliśmy  z Ignacym, drugie urodziny i razem z nimi imprezkę urodzinową. Fatalny stan w jakim byłam wpłynął nawet na brak zdjęć z tej zabawy... Wyobrażacie sobie w jakim stanie byłam? (grypa + zapalenie ucha środkowego) Zostały nam tylko fotki ze smartfonów naszej rodziny, uf... Ale przecież nie zdjęcia są najważniejsze... Najważniejsze, że to były niepowtarzalne dwa lata! ;)



   Zaczęło się chwilami grozy, kiedy w 34. tygodniu ciąży znalazłam się na porodówce, potem pobyt Ignasia w szpitalu przedłużający się do prawie dwóch tygodni. Obawy, czy wcześniactwo nie wpłynęło na jego zdrowie i potem się rozkręciło... Pierwsze uśmiechy, kolki, pierwsze spacery i wycieczki, nieprzespane noce, początki raczkowania, gaworzenie, ząbkowanie, chodzenie, mówienie... Z dużym sentymentem wspominam ciąże, z wielkimi emocjami poród i z totalną mieszanką różnych doznań całą resztę. W tym czasie wiele osiągnęłam nie tylko jako matka, nie przerywając studiów obroniłam magisterkę, wyremontowaliśmy mieszkanie i przeprowadziliśmy się, znalazłam pracę, a teraz nie brak mi odwagi planować... kolejną ciążę. 
 

   Ignaś jako dwulatek może nie jest mocny w gadce, ale za to wiele manualnych czynności ogarnia z taką łatwością, że często, nam rodzicom, opadają szczęki. Od kiedy skończył 13 miesięcy chodzi do przedszkola (tak, nie do żłobka), od pół roku na cały etat. Jestem z tego bardzo zadowolona, bo ma okazję spędzić dużo czasu z dziećmi, a ponieważ to ekologiczne przedszkole to jestem wniebowzięta. Coraz częściej prosi żeby sadzać go na nocnik, ale nasze lenistwo i zmęczenie dniem codziennym, sprawia, że Ignaś nadal chodzi w pieluchach. Chętnie wykorzystuję go do pomocy domowych ;) Co oznacza oczywiście, że jak woleje wodę na podłogę to proszę go żeby wziął ścierkę i wytarł, a nie robię to za niego, ale jak stłucze talerz, to ja się tym zajmuję. Codziennie sam rozbiera się do kąpieli i wrzuca ubranka do kosza na bieliznę, zdejmuje sobie pieluchę i wrzuca do kosza na pieluchy (wielorazowe), sam nalewa płynu do kąpieli, nauczył się nawet smarować chleb (czym popadnie...)! 


   Taki to nasz Dwulatek, kochany, choć też potrafi dać w kość ;) Sto lat!

czwartek, 28 stycznia 2016

Lunchbox, czyli zdrowo przekąszam

    Od kiedy zaczęłam pracować jem... mniej. Staram się, żeby jeść zdrowo, nie przejadać się, dużo pić, bla, bla, bla, ale jak się zasiedzę przy komputerze, po prostu zapominam o jedzeniu. Szkoda, że pamiętałam o nim tak świetnie, przez ostatnie 27 lat..! 


   Albo, znacie to "jeszcze tylko dokończę ten rysuneczek i już wstaję na chwilę przerwy..." i mija kolejna godzina zanim oderwę wzrok od monitora. Woda na herbatę wystygła już osiem razy, obiadu nawet nie wyjęłam z czeluści torebki odkąd przekroczyłam próg biurowych drzwi a w ustach czuję smak porannej pasty do zębów. Tylko... w pracy jestem już 5 godzin! Znacie to? Pewnie jadę jeszcze na trybie nowy pracownik i stąd ta nadgorliwość ;) Ale efekt jest taki, że kiedy wychodzę z pracy skręca mnie z głodu. Zwykle jak nie zjem obiadu przez pierwsze 7 godzin mojej pracy, to w ósmej nie chce mi się tracić czasu na wyczekiwaną ucztę skoro zaraz idę do domu. 
    Jasne, nie powiem że mi przeszkadza te dwa kilo mniej wspominając wagę sprzed miesiąca, ale co to za życie kiedy chodzi się głodnym... Pf...

winogrona + naczosy + ser czedar z pomidorkami


   Żaden to wielki pomysł i plan wyzwolenia pracowników biurowych od pustych żołądków, ale idzie mi znacznie lepiej z tym jedzeniem w pracy, od kiedy zmobilizowałam się do szykowania sobie przekąsek. Nie mam gadżeciarskiego lancz boksa za ciężkie pieniądze, z modnych stron internetowych, ale trzy 15-częściowe zestawy pudełeczek z IKEI zawładnęły szuflady w mojej kuchni i do wyboru, no, do koloru to może nie za bardzo... Gdzieś tam, kiedyś tam, przeczytałam, że taki lunch powinien składać się z warzyw, owoców, białka, zbóż i czegoś tam, zapomniałam. W internecie roi się od pomysłów zestawów lanczowych, ale ja po prostu zapamiętałam, że muszą być te minimum cztery składniki (z tym czymś tam improwizuję) i tak wieczorem szykuję zestaw na kolejny dzień. 

ser grecki(trochę jak feta, ale smaczniejszy, kosztuje tyle samo) z olejem i chia + jabłko z cynamonem, migdałami i żurawiną + pasta z awokado z solą i pieprzem


Aromatyczny olej lniany od delikatesów Alma

   W praktyce, znacznie szybciej idzie mi zanurzyć dłoń w torbie po jednorękiego (jedną ręką pracuję, drugą jem) bohatera drugiego śniadania niż odkładać w nieskończoność długotrwały proces zjedzenia pożądanego posiłku. Takie snaki można bezzobowiązań przekąsić nawet kiedy "pożar w projekcie" ;)
   Oczywiście, mały obiad też jest miło przetrącić i na chwilę oderwać się od roboty...

falafle + brokuły + ryż brązowy


   Koniec. Dziękuję za uwagę.



poniedziałek, 18 stycznia 2016

Szybki mejkap dla mamy

       Nie muszę tłumaczyć, jak ciężko wyszarpać chwilę o poranku dla samej siebie kiedy u lewej nogi wisi dwulatek, a mąż nawet nie otworzył oczu a co dopiero żeby dziarsko rzucał się do pomocy. 
   Mam aż godzinę! Godzinę na ubranie siebie, Uczepionego do nogi, przygotowanie śniadania, przygotowanie świeżego wiktu do przedszkola, zjedzenie śniadania, umyciu się po śniadaniu (przy BLW mowa tu nie tylko o zębach;)), naszykowanie obiadów do pracy i jeszcze ta długaaa procedura wychodzenia, wiesz o co chodzi... Na to wszystko mam godzinę w którą, codziennie rano, z uporem wciskam malowanie. Malowanie fejsa, rzecz jasna, bo nieumalowana matka wygląda co najmniej ... no, umówmy się, po bułki to już lepiej żeby nie wychodziła. Poza tym Czyli wiadomo, bez tego, jak przystało na elegancką kobietę, nie wychodzę z domu ;-)


   Wspominałam już o moich wersjach minimum i jak sobie radzę z szybkim makijażem. Teraz miałam okazję wypróbować wersję mocne usta i jeden cień na oczy. Przyznaję, idzie szybko i łatwo. Zazwyczaj używam dwóch cieni i kreskę, a na ustach mam transparenty błyszczyk i to pewne, że ta wersja jest dłuższa, ale za to skuteczniejsza..? 


   Wyzwanie podjęłam używając, nieznanych mi wcześniej, kosmetyków KOBO które otrzymałam na spotkaniu blogerek. Ciemnobrązowy cień do oczu i kremowy błyszczyk w odcieniu różu. To do dzieła! Cień nakłada się dobrze, całkiem nieźle się trzyma, ma drobinki i fajno... ale... ale to nie jest mój odcień. Przy brązowych oczach i ciemnym cieniu czułam się postarzona jeżeli o chodzi o okolice oczu. To znaczy, jeżeli o to poczucie chodzi, to nigdy nie miałam z nim problemów co zawdzięczam workom pod oczami, ale po co mi tego więcej... Nie bardzo przepadam też za pojedyńczymi cieniami w opakowaniach z nakrętką. Używając 2 czy 3 kolorów, nie mam czasu na gramolenie się z zakręcaniem i odkręcaniem. Za to błyszczyk, a raczej płynna szminka  (hm, hm, nowoczesność...) jest mega kryjący, bardzo kremowy, dobrze się trzyma i kolor zdecydowanie bardziej mi podpasował. Jestem na tak. 


   O ile sam kolor cieni mi totalnie nie leży, o tyle błyszczyk, zwłaszcza na zimę będę chętnie używać i myślę, że wystarczyłaby do niego klasyczna kreska na oku i tusz, żeby było dobrze. Fajnie było poznać tą markę, bo kosmetyki robią dobre wrażenie (no, błyszczyk na pewno:))!